เมื่อก่อนเราเป็นคนที่ชอบเที่ยวมาก ไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน ไม่ว่าที่บ้านจะมีแค่พ่อหรือแม่ก็ตาม ขอให้แค่ได้ออกไปพบเพื่อนๆ หรือแค่ได้ขับรถแค่นั้นก็มีความสุขแล้วหรือบางครั้งก็ชอบให้เพื่อนมานอนที่บ้าน เพราะไม่ชอบอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้กลับต่างกันเราติดบ้านมาก ชอบอยู่คนเดียวมากกว่าอยู่กับคนอื่น แม้กระทั้งงานที่ทำ ก็เลือกงานที่สามารถทำที่บ้านได้ เวลาจะออกไปทานข้าว ก็ต้องมีพี่สาว ไม่ก็พ่อกับแม่ไปด้วยตลอด กลายเป็นคนที่อยู่กับครอบครัวแล้วมีความสุขมากกว่าการอยู่กับเพื่อน ไม่ว่าจะเป็นการไปเที่ยวหรือกิจกรรมต่างๆ ที่เพื่อนชวน เรามักจะปฏิเสธเสมอเพราะคิดว่าอยากไปเที่ยวกับที่บ้านมากกว่า เพราะจะได้มองเห็นความสุขของคนในครอบครัว มันดูคุ้มค่ามากกว่าไปเที่ยวกับคนอื่น ทำให้ตอนนี้สามารถใช้ชีวิตโดยไม่มีเพื่อนที่ไปไหนมาไหนด้วยกันได้ แบบนี้ดูแปลกไหม..? สำหรับคนคนนึงที่ยังมีเพื่อนอยู่ แต่คุยกันแค่ในแชท นานๆทีถึงนัดเจอกัน
มันจะดูแปลกไหม ที่รู้สึกชอบการอยู่คนเดียวมากกว่า