เรียนดีแต่รู้สึกว่ามันไม่ใช่

สวัสดีค่ะเราจะมาเล่าเรื่องของเราเองมันก็ไม่ได้มีอะไรมากมายหรอกค่ะแบบว่าเราก็เรียนดีมาตลอดพ่อแม่เขาก็ชมนะคะเราเห็นคนอื่นเขาเรียนดีเขาได้นู่นนี่นั่นจากพ่อแม่เราก็คงจะอิจฉาล่ะทั้งมันอารมณ์แบบน้อยเนื้อต่ำใจอะค่ะเราว่าเราเป็นคนเรียนได้ดีกิจกรรมได้ทุกอย่างแต่พ่อแม่เขาไม่เคยให้อะไรเราเลย อย่างเช่นโทรศัพท์ตอนนั้นโทรศัพท์เราพังพ่อแม่ก็พาไปซื้อใหม่ซึ่งเงินที่ซื้อเป็นเงินเก็บเราเองตอนนั้นเราว่าเราจะซื้อไอโฟน12นี่แหละค่ะแต่แม่เราเข่ก็บอกว่ามันไม่จำเป็นซึ่งตอนนั้นเราก็คิดค่ะว่ามันไม่จำเป็นยังไงโทรศัพท์เราก็เอาไว้ดูงานทำงานส่งครูโทรศัพท์เราใช้ทำหลายอย่างมากแต่เขาไม่เห็นความสำคัญเลยเขาคิดแค่ว่าเราจะเอามาเล่นเกมทั้งๆที่เราเป็นคนไม่เล่นเกม แล้วก็มีเรื่องค่าขนมคนอื่นเราไม่รู้นะคะว่าได้เท่าไหร่แต่เราได้อาทิตย์ละ250ค่าข้าวที่รร.ก็30-35แล้วอะค่ะเราก็ซื้อน้ำเปล่าวันละาองขวดสิบบาทวันๆหนึ่งเราเหลือแค่5บาทมันก็อาจจะพอนะคะสำหรับพ่อแม่เราแต่เราใช้ไม่พอค่ะเพราะถ้าเราอยากได้อะไรไม่ว่าจะเสื้อผ้าของใช้สกินแคร์เครื่องสำอางค์รองเท้าถุงเท้าแทบทุกอย่างเราต้องเก็บเงินซื้อเองซึ่งตอนนี้เราก็คิดค่ะว่าบ้านเราก็ไม่ได้จนขนาดนั้นก็พอมีพอกินไม่ใช่หรอเงินเดือนพ่อกับแม่ก็ตั้งเยอะแต่ทำไมเราต้องมาใช้ชีวิตแบบนี้บางคนอาจจะสงสัยนะคะว่าทำไมเราไม่ขอเขาเพราะว่าเราไม่อยากโดนบ่นว่าใช้เงินเยอะค่ะเราเลยไม่ขอ เพราะเราเคยขอค่าขนมเขาเพิ่มครั้งหนึ่งเขาก็บอกเราว่าใช้ยังไงให้ไม่พี่เราเขายังใช้พอเลยนู่นนี่นั่นเราก็เลยบอกเขาว่าทุกอย่างที่เราอยากได้หรือจำเป็นต่อชีวิตเรา เราค้องเก็บเงินซื้อเองทั้งนั้นซึ่งอาทิตย์หนึ่งมันไม่พอค่ะเราใช้ชีวิตไปได้แค่ครึ่งอาทิตย์เงินก็หมดแล้วค่ะแค่เพื่อนชวนไปกินข้าวตอนเย็นที่ร้านอาหารเรายังคิดแล้วคิดอีกว่าจะไปมั้ย เขาแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเราเลยเราเคยคิดว่าทำไมเราต้องเกิดมาในครอบครัวแบบนี้ด้วย แล้วมันก็ไม่ใช่แค่นี้ค่ะ ตอนนั้นเราป.6มั้งคะเราโดนพ่อบังคับให้อ่านหนังสือแล้วเขาก็ยึดโทรศัพท์เราไปตอนนั้ร้ราทำได้แต่นั่งอ่านหนังสือในห้องเพราะเราไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรเลยในสายตาคนอื่นครอบครัวเราเขาอาจจะมองว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่นแต่ตั้งแต่เราเกิดมาเราจำความได้เราโดนพ่อตีโดนแม่ด่าไล่ออกจากบ้านตอนป.3ตอนนั้นเราไปแอบในตู้เสื้อผ้าไม่ให้แม่หาเจอเพราะกลัวแม่จะตีเราชีวิตเรามันเคยมีคำว่าอบอุ่นจริงๆหรอคะ