เข้าเรื่องเลยนะครับ
ตั้งแต่เด็กๆ ผมก็เด็กธรรมดานี่แหละครับ แต่พ่อแม่จะเลี้ยงด้วยเงิน ได้เจอน้อยมากๆ แค่รู้ว่าคนนี้คือพ่อคนนี้คือแม่ พ่อผมเป็นเจ้าของโรงงานครับ ตั้งแต่จำความได้ก็อยู่กับพี่เลี้ยงแล้วครับ พอเริ่มโตขึ้นก็เริ่มรู้แล้วว่าที่บ้านเริ่มไม่มีเงิน พ่อแม่ก็แยกทาง เลิกจ้างพี่เลี้ยงแล้วย้ายไปอยู่กับพ่อ พอขึ้นมามัธยมต้น จิตนาการหน้าตาแบบ ทรงนี้น่าแกล้งมั้ย นั่นแหละผมเอง ผมโดนแบบนั้นมาตั้งแต่ม.ต้นถึงม4 ที่ไม่ได้เรียนต่อม5ก็เพราะตัวเองระเบิดขึ้นมาจนไม่ได้เรียนต่อ ไม่มีเพื่อนจนต้องไปคบกับเพื่อนนอกโรงเรียนเลยแล้วก็ได้ไปยุ่งกับยากับบุหรี่ไม่มีใครรู้ ตอนนั้นอายุ15 ครับ อีกอย่างก็มารู้ที่หลังว่า ที่บ้านเงินหมดแล้ว แถมพ่อยังขายมอเตอร์ไซค์คันเก่าที่เขาให้ผมใช้ ไปออกมอไซค์แบบฟรีดาวน์มาให้ผมขับ ผมก็งงเหมือนกันว่าเขาทำทำไมขับคันเก่าก็ไม่ได้แย่อะไร (แต่จากที่ดูๆคุณพ่อมา พ่อผมเป็นคนที่อยากได้อะไรก็เอา ไม่คิด) งวดละ5200 2ปี ตอนนั้นมันเป็นช่วงที่ผมดรอปพอดี ด้วยสถานการณ์นั้นผมเลยไปทำงานกับที่บ้านของเพื่อน เป็นงานส่งเตาถ่าน ที่เล่ขาย ไปลงตามร้าน20บาทอะครับ ได้วันละ200บาทครับ ตอนนั้นเป็นตอนที่อยู่ได้ด้วยตัวเองแบบจริงๆ ไม่ได้เอาเงินจากพ่อซักบาท แทบไม่ได้กินข้าวเลยครับ แต่จะได้กิน1มื้อหลังทำงานเสร็จ ที่บ้านเพื่อนเขาให้กินด้วยครับ ผมอยู่แบบนั้นส่งค่างวดมา4เดือน และช่วงนั้นแหละที่ผมกับเพื่อนได้กินน้ำกระท่อมกัน เพราะตอนนั้นเชื่อว่ากินแล้วมันทำงานได้ดีขึ้น ผมก็กินไปแบบนั้นแต่ก็ยังส่งค่างวดไหว จนถึงช่วงที่ใกล้เปิดเทอม ผมได้เข้าเรียน ปวช. แถวบ้าน ตอนนั้นแหละครับที่พี่ชายของพ่อเข้ามาช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน แต่ผมคิดว่าน่าจะช่วยตั้งแต่เงินหมดแล้วแหละ เพราะไม่งั้นพ่อผมคงอยู่ไม่ได้หรอกเพราะพ่อเขาหลังจากโรงงานเจ๊งไปก็ไม่ได้ทำอะไรเลย ปวช.1 ผมอายุ16แล้ว จากนี้ผมจะเรียกพี่ชายพ่อว่าลุงนะครับ ลุงเขาเป็นคนที่ใจดีมาก เขาได้เข้ามาช่วยเรื่องค่าเทอม ผมได้เงินจากลุงเดือนละ12000ครับ หักค่ารถไปก็มีอยู่7800 ผมก็พยายามใช้ให้ประหยัดที่สุดครับ ผมเลิกทำงานมาโฟกัสเรื่องเรียน ผมพยายามตั้งใจเรียนมากๆ เพราะผมตามหลังเพื่อนรุ่นเดียวกัน1ปี คิดว่ามันกำลังจะกลับมาดี แต่ผมรู้สึกว่าช่วงที่ผมอยู่กินเองยังดีซะกว่า ผมรู้มาว่าที่ลุงช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายเพราะพ่อผมได้ให้ฉโนดที่ดินโรงงานที่ผมอยู่ให้ลุงไป แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกครับ อย่างน้อยลุงเขาก็เข้ามาช่วยทั้งๆที่ ที่ดินนี้ ผมกับพ่อก็ไม่ได้ย้ายออกไปไหนจนถึงทุกวันนี้
ลืมบอกครับ ตอนเด็กๆที่ผมย้ายมาอยู่กับพ่อผมย้ายมาที่โรงงานนี้แหละครับ บ้านที่ผมเคยอยู่ ขายไปแล้ว
จนช่วงนั้นผมเห็นพ่อผมเอาผู้หญิงเข้าบ้าน ผมก็พยายามไม่ได้คิดอะไรครับ เพราะตอนม.ต้นผมเห็นพ่อเอาผู้หญิงเข้าบ้านบ่อยแล้ว ผมแค่รู้สึกว่าสถานการณ์แบบนี้ยังจะซื้อกินอีกหรอ แต่ผมก็พยายามเข้าใจแหละครับ ว่าเขาก็ตัวคนเดียว
จนช่วงที่ผมเริ่มจะเรียนจบปี1 พ่อผมก็เริ่มยืมเงินผมแล้ว 1500บ้าง2000บ้าง ไปเรื่อยๆทุกเดือน รวมๆแล้วก็เยอะครับ เขาคงจะคิดว่ายังไงก็เป็นเงินของเขาแหละ แต่เขาไม่เคยคืนเลย พอผมเริ่มโตขึ้น ปวช.3 รถผมผ่อนหมดนี่แหละนรกของผมเลย แผนที่ผมจะคิดว่าจะเก็บเงินส่วนต่างที่ไม่ได้ผ่อนรถ5200ไว้ใช้ตั้งตัวตอนเรียนจบ ก็ถูกละลายไปกับคำว่า กตัญญูกตเวที จนช่วงนั้นผมคิดว่าจะกลับไปทำงานหาเงินเรียนไปด้วยนี่แหละ ผมไปทำงานKFCครับ ผมฝันว่าอยากมี accordซักคัน ไม่ต้องใหม่มากก็ได้ แต่ก็ไม่ได้ดั่งฝัน เพราะผมเป็นไข้หนักมากๆ ติดเชื้อในกระแสเลือด ไม่รู้เพราะว่าไปลุยฝนแล้วเข้าไปในห้องแอร์แล้วไปทอดของร้อนๆเลยอากาศแกว่งเยอะรึเปล่า จนทำงานไม่ไหว ช่วงนั้นผมหักโหมมากๆ สำหรับคนอื่นอาจจะไม่เหนื่อย แต่สำหรับผม มันเหนื่อยจริงๆครับ ผมคิดจะเลิกน้ำกระท่อมตั้งแต่ตอนนั้นครับรู้สึกว่าร่างกายตัวเองมันเริ่มไม่ไหว กลับบ้านดึกทุกวันเลิกงานมาเหนื่อยพ่อตะโกนถาม ออกไปเล่นยามาใช่มั้ยผมนี่ทำตัวเฉยๆแต่พอเข้ามาที่ห้องตัวเองผมปล่อยโฮเลยครับ ผมอยู่อย่างนั้นจนผมมารู้ว่าเวลาเรียนมันไม่พอที่จะทำให้ผมเรียนจบ ผมไม่กล้าบอกใครเลย ผมเลยปล่อยเรื่องนี้ไป แล้วไปเรียนซ้ำ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ครับ จนตอนนี้ผมกำลังจะได้ขึ้นปวสแล้วครับ แต่เงินเก็บไม่เคยเหลือเลย ผมพยายามทำทุกอย่างเลย ที่ดินนี้ยังอยู่เลยอยากจะทำอู่ทำสีรถ แต่ก็ไม่ได้ทำเพราะพ่อไม่ให้ รู้อนาคตเลยว่าถ้าไปวันรวมญาติ ก็คงบอกว่าผมไม่ทำอะไรซักอย่างปล่อยให้ผมเป็นขี้ปากต่อไป ขนาดเรื่องร่างกายที่ผมผอมเพราะผมไม่เหลือเวลาจะมาดูแลตัวเอง ก็ถูกพูดถึงตลอด “ไม่แมนเลย”
พ่อผมก็พูดว่า”ก็มันกินแต่มาม่ากับไข่” ผมได้แต่คิดในใจว่าได้คิดย้อนดูมั้ย ว่าทำไมผมถึงได้กินแค่นี้- -*
จนมาถึงเดือน11ที่ผ่านมาตอนกลางเดือน มอเตอร์ไซค์ผมพังครับ ผมเลยจะหาเงินมาซ่อม พอถึงต้นเดือนที่ถึงนี้ผมเลยจะขายล้อแม็กที่พ่อเคยซื้อไว้ ผมก็บอกแล้วว่าจะขายอยู่ที่3-4พัน ราคานี้คือชุดนึงนะครับ เพราะผมไปเช็คราคาดูแล้ว ราคามันได้แค่นั้นจริงๆเพราะมันไม่ใช่ของแท้ ผมเคยถามร้านพี่ที่รู้จักแล้วเขารับแค่34-3500 ผมก็บอกราคากับพ่อไว้แล้วว่าจะขายเท่านี้ๆ พอผมขายได้เท่านั้นแหละ เขายกแม็กขับออกไปแล้ว พ่อผมเดินมาถามได้มาเท่าไหร่ ผมบอก3700 พ่อผมโมโหเลย พ่อผมด่าผมเสียหมาเลยครับ พ่อผมบอกว่า บอกว่า12000ไม่ใช่หรอ ผมก็น้ำตาคลอเลยครับ ผมบอกว่า ผมไม่ได้บอกราคานั้นจริงๆ ผมพูดเกิ่นๆเรื่องราคามาหลายเดือนแล้ว พ่อผมก็บอกตลอดก็ขายไปดิๆ แล้วผมมั่นใจมากๆเลยว่าคำว่า 12000 ผมไม่เคยพูดออกมาจากปากเลยจริงๆ แล้วผมก็ยืนอธิบายแล้วก็เข่าทรุดลงไปกับพื้นน้ำตาคลออธิบายไปทั้งหมดแล้ว พูดเรื่องประโยคสนทนาที่ผมเคยคุยกับพ่อแบบเป๊ะๆให้พ่อฟัง พ่อผมก็ไม่ได้สนใจในสิ่งที่ผมอธิบายเลย พ่อผมก็บอก หลอนยาหรืออะไร ไอนู่นไอนี่ ไปเอากลับมาเลยนะ มันเป็นของแท้ ซึ่ง ยังไงมันก็ไม่ใช่ของแท้ครับ สเปคล้อไม่ตรงกับสเปคที่ของแท้ผลิตด้วยซ้ำ ดูง่ายๆ made in japan มันยังตอกแค่ japan เลย สติ๊กเกอร์ ต้องเขียนว่า Vlok ยังเป็น VloHเลยครับ ผมก็บอกพ่อตั้งแต่ก่อนขายตลอดว่ามันไม่ใช่ของแท้ มันเป็นงาน jrd พ่อก็ไม่ฟังผม (ในใจผมก็อยากถามมากเลยว่าสรุปใครหลอน เอาผู้หญิงเข้าบ้านเล่นยาอยู่ข้างบนผมก็ไม่เคยพูด) ผมแค่อยากทำให้ทุกอย่างมันดี ทำไมมันต้องออกมาเป็นแบบนี้ด้วย ผมรู้สึกดิ่งจนถ้าไม่ได้ระบายออกมา ผมคงได้ไปอยู่ในแม่น้ำใดก็แม่น้ำหนึ่งแน่ ผมไม่รู้เลยว่าจากนี้จะเป็นยังไง ล้อจะได้คืนรึเปล่าก็ไม่รู้ผมเสนอราคาซื้อกลับไป4700 เพื่อให้พ่อสบายใจ ผมรู้สึกว่าผมไม่มีทางออกเลย ผมพยายามจริงๆ แต่มันก็ไม่เคยพอสำหรับป๊าเลย ตอนผมทำงานหาเงินเองป๊าเคยภูมิใจในตัวผมมั้ย หรือรู้สึกว่าถ้าได้คนอื่นเป็นลูกคงดีกว่านี้ ทำไม่ลูกกูไม่เกิดมาเป็นแบบนี้วะ แบบนี้รึเปล่า
เครียดกับปัญหาครอบครัวครับ อยากมีพื้นที่ได้ระบายก่อนที่จะไม่ได้มาทำอะไรแบบนี้อีก
ตั้งแต่เด็กๆ ผมก็เด็กธรรมดานี่แหละครับ แต่พ่อแม่จะเลี้ยงด้วยเงิน ได้เจอน้อยมากๆ แค่รู้ว่าคนนี้คือพ่อคนนี้คือแม่ พ่อผมเป็นเจ้าของโรงงานครับ ตั้งแต่จำความได้ก็อยู่กับพี่เลี้ยงแล้วครับ พอเริ่มโตขึ้นก็เริ่มรู้แล้วว่าที่บ้านเริ่มไม่มีเงิน พ่อแม่ก็แยกทาง เลิกจ้างพี่เลี้ยงแล้วย้ายไปอยู่กับพ่อ พอขึ้นมามัธยมต้น จิตนาการหน้าตาแบบ ทรงนี้น่าแกล้งมั้ย นั่นแหละผมเอง ผมโดนแบบนั้นมาตั้งแต่ม.ต้นถึงม4 ที่ไม่ได้เรียนต่อม5ก็เพราะตัวเองระเบิดขึ้นมาจนไม่ได้เรียนต่อ ไม่มีเพื่อนจนต้องไปคบกับเพื่อนนอกโรงเรียนเลยแล้วก็ได้ไปยุ่งกับยากับบุหรี่ไม่มีใครรู้ ตอนนั้นอายุ15 ครับ อีกอย่างก็มารู้ที่หลังว่า ที่บ้านเงินหมดแล้ว แถมพ่อยังขายมอเตอร์ไซค์คันเก่าที่เขาให้ผมใช้ ไปออกมอไซค์แบบฟรีดาวน์มาให้ผมขับ ผมก็งงเหมือนกันว่าเขาทำทำไมขับคันเก่าก็ไม่ได้แย่อะไร (แต่จากที่ดูๆคุณพ่อมา พ่อผมเป็นคนที่อยากได้อะไรก็เอา ไม่คิด) งวดละ5200 2ปี ตอนนั้นมันเป็นช่วงที่ผมดรอปพอดี ด้วยสถานการณ์นั้นผมเลยไปทำงานกับที่บ้านของเพื่อน เป็นงานส่งเตาถ่าน ที่เล่ขาย ไปลงตามร้าน20บาทอะครับ ได้วันละ200บาทครับ ตอนนั้นเป็นตอนที่อยู่ได้ด้วยตัวเองแบบจริงๆ ไม่ได้เอาเงินจากพ่อซักบาท แทบไม่ได้กินข้าวเลยครับ แต่จะได้กิน1มื้อหลังทำงานเสร็จ ที่บ้านเพื่อนเขาให้กินด้วยครับ ผมอยู่แบบนั้นส่งค่างวดมา4เดือน และช่วงนั้นแหละที่ผมกับเพื่อนได้กินน้ำกระท่อมกัน เพราะตอนนั้นเชื่อว่ากินแล้วมันทำงานได้ดีขึ้น ผมก็กินไปแบบนั้นแต่ก็ยังส่งค่างวดไหว จนถึงช่วงที่ใกล้เปิดเทอม ผมได้เข้าเรียน ปวช. แถวบ้าน ตอนนั้นแหละครับที่พี่ชายของพ่อเข้ามาช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน แต่ผมคิดว่าน่าจะช่วยตั้งแต่เงินหมดแล้วแหละ เพราะไม่งั้นพ่อผมคงอยู่ไม่ได้หรอกเพราะพ่อเขาหลังจากโรงงานเจ๊งไปก็ไม่ได้ทำอะไรเลย ปวช.1 ผมอายุ16แล้ว จากนี้ผมจะเรียกพี่ชายพ่อว่าลุงนะครับ ลุงเขาเป็นคนที่ใจดีมาก เขาได้เข้ามาช่วยเรื่องค่าเทอม ผมได้เงินจากลุงเดือนละ12000ครับ หักค่ารถไปก็มีอยู่7800 ผมก็พยายามใช้ให้ประหยัดที่สุดครับ ผมเลิกทำงานมาโฟกัสเรื่องเรียน ผมพยายามตั้งใจเรียนมากๆ เพราะผมตามหลังเพื่อนรุ่นเดียวกัน1ปี คิดว่ามันกำลังจะกลับมาดี แต่ผมรู้สึกว่าช่วงที่ผมอยู่กินเองยังดีซะกว่า ผมรู้มาว่าที่ลุงช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายเพราะพ่อผมได้ให้ฉโนดที่ดินโรงงานที่ผมอยู่ให้ลุงไป แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกครับ อย่างน้อยลุงเขาก็เข้ามาช่วยทั้งๆที่ ที่ดินนี้ ผมกับพ่อก็ไม่ได้ย้ายออกไปไหนจนถึงทุกวันนี้
ลืมบอกครับ ตอนเด็กๆที่ผมย้ายมาอยู่กับพ่อผมย้ายมาที่โรงงานนี้แหละครับ บ้านที่ผมเคยอยู่ ขายไปแล้ว
จนช่วงนั้นผมเห็นพ่อผมเอาผู้หญิงเข้าบ้าน ผมก็พยายามไม่ได้คิดอะไรครับ เพราะตอนม.ต้นผมเห็นพ่อเอาผู้หญิงเข้าบ้านบ่อยแล้ว ผมแค่รู้สึกว่าสถานการณ์แบบนี้ยังจะซื้อกินอีกหรอ แต่ผมก็พยายามเข้าใจแหละครับ ว่าเขาก็ตัวคนเดียว
จนช่วงที่ผมเริ่มจะเรียนจบปี1 พ่อผมก็เริ่มยืมเงินผมแล้ว 1500บ้าง2000บ้าง ไปเรื่อยๆทุกเดือน รวมๆแล้วก็เยอะครับ เขาคงจะคิดว่ายังไงก็เป็นเงินของเขาแหละ แต่เขาไม่เคยคืนเลย พอผมเริ่มโตขึ้น ปวช.3 รถผมผ่อนหมดนี่แหละนรกของผมเลย แผนที่ผมจะคิดว่าจะเก็บเงินส่วนต่างที่ไม่ได้ผ่อนรถ5200ไว้ใช้ตั้งตัวตอนเรียนจบ ก็ถูกละลายไปกับคำว่า กตัญญูกตเวที จนช่วงนั้นผมคิดว่าจะกลับไปทำงานหาเงินเรียนไปด้วยนี่แหละ ผมไปทำงานKFCครับ ผมฝันว่าอยากมี accordซักคัน ไม่ต้องใหม่มากก็ได้ แต่ก็ไม่ได้ดั่งฝัน เพราะผมเป็นไข้หนักมากๆ ติดเชื้อในกระแสเลือด ไม่รู้เพราะว่าไปลุยฝนแล้วเข้าไปในห้องแอร์แล้วไปทอดของร้อนๆเลยอากาศแกว่งเยอะรึเปล่า จนทำงานไม่ไหว ช่วงนั้นผมหักโหมมากๆ สำหรับคนอื่นอาจจะไม่เหนื่อย แต่สำหรับผม มันเหนื่อยจริงๆครับ ผมคิดจะเลิกน้ำกระท่อมตั้งแต่ตอนนั้นครับรู้สึกว่าร่างกายตัวเองมันเริ่มไม่ไหว กลับบ้านดึกทุกวันเลิกงานมาเหนื่อยพ่อตะโกนถาม ออกไปเล่นยามาใช่มั้ยผมนี่ทำตัวเฉยๆแต่พอเข้ามาที่ห้องตัวเองผมปล่อยโฮเลยครับ ผมอยู่อย่างนั้นจนผมมารู้ว่าเวลาเรียนมันไม่พอที่จะทำให้ผมเรียนจบ ผมไม่กล้าบอกใครเลย ผมเลยปล่อยเรื่องนี้ไป แล้วไปเรียนซ้ำ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ครับ จนตอนนี้ผมกำลังจะได้ขึ้นปวสแล้วครับ แต่เงินเก็บไม่เคยเหลือเลย ผมพยายามทำทุกอย่างเลย ที่ดินนี้ยังอยู่เลยอยากจะทำอู่ทำสีรถ แต่ก็ไม่ได้ทำเพราะพ่อไม่ให้ รู้อนาคตเลยว่าถ้าไปวันรวมญาติ ก็คงบอกว่าผมไม่ทำอะไรซักอย่างปล่อยให้ผมเป็นขี้ปากต่อไป ขนาดเรื่องร่างกายที่ผมผอมเพราะผมไม่เหลือเวลาจะมาดูแลตัวเอง ก็ถูกพูดถึงตลอด “ไม่แมนเลย”
พ่อผมก็พูดว่า”ก็มันกินแต่มาม่ากับไข่” ผมได้แต่คิดในใจว่าได้คิดย้อนดูมั้ย ว่าทำไมผมถึงได้กินแค่นี้- -*
จนมาถึงเดือน11ที่ผ่านมาตอนกลางเดือน มอเตอร์ไซค์ผมพังครับ ผมเลยจะหาเงินมาซ่อม พอถึงต้นเดือนที่ถึงนี้ผมเลยจะขายล้อแม็กที่พ่อเคยซื้อไว้ ผมก็บอกแล้วว่าจะขายอยู่ที่3-4พัน ราคานี้คือชุดนึงนะครับ เพราะผมไปเช็คราคาดูแล้ว ราคามันได้แค่นั้นจริงๆเพราะมันไม่ใช่ของแท้ ผมเคยถามร้านพี่ที่รู้จักแล้วเขารับแค่34-3500 ผมก็บอกราคากับพ่อไว้แล้วว่าจะขายเท่านี้ๆ พอผมขายได้เท่านั้นแหละ เขายกแม็กขับออกไปแล้ว พ่อผมเดินมาถามได้มาเท่าไหร่ ผมบอก3700 พ่อผมโมโหเลย พ่อผมด่าผมเสียหมาเลยครับ พ่อผมบอกว่า บอกว่า12000ไม่ใช่หรอ ผมก็น้ำตาคลอเลยครับ ผมบอกว่า ผมไม่ได้บอกราคานั้นจริงๆ ผมพูดเกิ่นๆเรื่องราคามาหลายเดือนแล้ว พ่อผมก็บอกตลอดก็ขายไปดิๆ แล้วผมมั่นใจมากๆเลยว่าคำว่า 12000 ผมไม่เคยพูดออกมาจากปากเลยจริงๆ แล้วผมก็ยืนอธิบายแล้วก็เข่าทรุดลงไปกับพื้นน้ำตาคลออธิบายไปทั้งหมดแล้ว พูดเรื่องประโยคสนทนาที่ผมเคยคุยกับพ่อแบบเป๊ะๆให้พ่อฟัง พ่อผมก็ไม่ได้สนใจในสิ่งที่ผมอธิบายเลย พ่อผมก็บอก หลอนยาหรืออะไร ไอนู่นไอนี่ ไปเอากลับมาเลยนะ มันเป็นของแท้ ซึ่ง ยังไงมันก็ไม่ใช่ของแท้ครับ สเปคล้อไม่ตรงกับสเปคที่ของแท้ผลิตด้วยซ้ำ ดูง่ายๆ made in japan มันยังตอกแค่ japan เลย สติ๊กเกอร์ ต้องเขียนว่า Vlok ยังเป็น VloHเลยครับ ผมก็บอกพ่อตั้งแต่ก่อนขายตลอดว่ามันไม่ใช่ของแท้ มันเป็นงาน jrd พ่อก็ไม่ฟังผม (ในใจผมก็อยากถามมากเลยว่าสรุปใครหลอน เอาผู้หญิงเข้าบ้านเล่นยาอยู่ข้างบนผมก็ไม่เคยพูด) ผมแค่อยากทำให้ทุกอย่างมันดี ทำไมมันต้องออกมาเป็นแบบนี้ด้วย ผมรู้สึกดิ่งจนถ้าไม่ได้ระบายออกมา ผมคงได้ไปอยู่ในแม่น้ำใดก็แม่น้ำหนึ่งแน่ ผมไม่รู้เลยว่าจากนี้จะเป็นยังไง ล้อจะได้คืนรึเปล่าก็ไม่รู้ผมเสนอราคาซื้อกลับไป4700 เพื่อให้พ่อสบายใจ ผมรู้สึกว่าผมไม่มีทางออกเลย ผมพยายามจริงๆ แต่มันก็ไม่เคยพอสำหรับป๊าเลย ตอนผมทำงานหาเงินเองป๊าเคยภูมิใจในตัวผมมั้ย หรือรู้สึกว่าถ้าได้คนอื่นเป็นลูกคงดีกว่านี้ ทำไม่ลูกกูไม่เกิดมาเป็นแบบนี้วะ แบบนี้รึเปล่า