กระทู้นี้ขออนุญาตระบายนะคะ
เครียดค่ะ บางทีก็ขำ(แบบแห้งๆ)
เป็นโปรแกรมเมอร์มาจะเกือบปีแล้วค่ะ แต่แทบไม่ได้อะไรโดนดองจนเปื่อย เรามีหัวหน้าที่มี mind set ปิดกั้นการเรียนรู้ทุกอย่าง
ยกตัวอย่างบางคำพูด(ที่สื่อถึงความคิดของเขา)
"มันยากมันซับซ้อนไง พี่ถึงไม่ให้ทำไงเดี๋ยวไม่รู้เรื่องไง"
(แล้วเมื่อไหร่ตรูจะรู้เรื่องล่ะ)
"พี่คิดไว้นะ จะให้เราอ่ะรับปัญหาจากยูสเซอร์ส่วนพวกพี่คอยดูแลระบบ"
(ห๊า..นี่คือการ Manage งานของเขาหรอค๊าบเนี่ย...อันนี้มีระบบใหม่ที่จะเข้ามาซึ่งจริงๆต้องแบ่งกันดูแลคนละโมดูล แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังอ๊องๆอยู่เลย)
เขาเคยพูดบ่อยๆพูดซ้ำๆว่า
"เราไม่เข้าใจ" (อารายตรูไม่เข้าใจอารายตรูไม่เข้าใจตอนไหนนนนน)

ซึ่งไม่นานมานี้ จขกท ทำเว็บตัวนึงเสร็จแล้วคนอื่นชมผู้ใหญ่ก็ชม(แต่ส่วนตัวรู้สึกเฉยๆค่ะเพราะมันคือการทำงานทำให้มันสำเร็จใครชมไม่ชมไม่ได้โฟกัสขนาดนั้น)
แล้วเขาพูดบ่อยมากว่า"หืม..คนชมเยอะ"
(ไม่ปล่อยไม่วางกะอีแค่คนชม)
นั่นแหละค่ะยิ่งปิดกั้นทุกอย่าง..แบบทุกอย่างจริงๆที่เป็นโปรเจคเป็นชิ้นเป็นอัน

ใช้ทำพรีเซ้นของตัวเองบ้างล่ะ (แต่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรนะคะ..นอนหลับแบบหลับจริงจัง)
ใช้ทำคู่มือโปรแกรมบ้างล่ะ(ที่แผนกมีคนรับผิดชอบทำเอกสารอยู่ค่ะไม่ใช่หน้าที่โปรแกรมเมอร์แน่นอน)

รู้สึกหมดไฟลงทุกวัน เราและเพื่อนร่วมงานเราช่วยกันหางานใหม่ ฟังไม่ผิดค่ะช่วยกันหาจริงๆ แล้วไม่มีใครห้ามใครด้วย หัวอกเดียวกัน

ขอบคุณที่อ่านจบนะคะ_จากใจผู้ประภัยท่านนึง ✌️✌️