เมื่อพี่สาวโทรมาหาแฟนเรา บอกว่าแม่เราป่วย แต่เราไม่อยากรับรู้

อยากจะมาระบายเฉยๆค่ะ ถ้ามีคำแนะนำเรายินดีรับฟังนะคะ ถ้าตรงกับใจเรา
สิ่งที่เรากลัวมากที่สุดคือ วันที่แม่ตายแล้วพี่สาวโทรมาหาแฟนเรา เรากลัวใจอ่อน มีน้ำตา
เพราะเราสัญญากับตัวเองแล้วว่าถ้าวันที่เค้าตาย เราจะ ไม่ยอมแม้แต่ให้ความตายของเค้ามาทำให้เราเสียใจอีก
เพราะเราเสียใจกับเค้ามาตลอดครึ่งชีวิตแล้ว
ควรทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดีคะ
นานมาแล้ว แฟนเราดันไปให้นามบัตร กับพี่สาว ตอนที่เคยทำความรู้จักกัน รู้สึกว่าคิดผิดมาก
สำหรับคนที่ ไม่อยากอ่านยาวๆเรา สรุปต้นเหตุให้ฟังสั้นๆ ว่าครอบครัวเก่าเรา แม่ พี่สาว พี่ชาย พ่อเลี้ยง
ไม่ได้ดีกับเราเลย ทั้งๆที่เราดีกับเค้าทุกอย่าง
เห็นแก่ตัวกันทุกคน
แม่ เลี้ยงเรามาอย่างโดดเดี่ยว ชอบ ที่ให้เราทำตัวเป็นเหมือนคนใบ้
เราเจ็บปวดกับครอบครัวทุกวัน วันละหลายเวลา ร้องให้จะเป็นจะตาย เคยดิ้นร้องให้บนที่นอน แบบเก็บเสียงทุรนทุราย เป็นแบบนี้มา19ปี ที่เจ็บปวดที่สุด ทรมานกายใจที่สุดx10 คือตอนพี่สาวมีหลานให้เลี้ยงเป็นพาระกับชีวิตมาก เราเหนื่อย ชีวิตพัง ยังจะมีพาระยัดเยียดมาให้เราอีก จะเป็นประสาทมาก แถมพี่สาวยังเห็นแก่ตัวกับเราทุกสิ่งทุกอย่างทั้งๆที่เราเลี้ยงลูกให้
เราเขียนไว้ทั้งหมดในนี้ แค่บางส่วนยังยาวขนาดนี้
สิ่งที่ทำให้เรารู้สึก ตัดขาดกับพี่สาวอย่างเด็ดขาดเลย
คือ พฤติกรรมที่พี่สาว เสี้ยมสอนให้หลาน เกลียดเรา และมันได้ผลซะด้วย ทั้งๆที่เราดีกับพวกเค้าทุกอย่าง
และนิสัยที่ชอบเอาดีเข้าตัว เอาชั่วโยนใส่คนอื่นอยู่เสมอ
และ แม่ก็เชื่อและเข้าข้างพี่สาวเสมอ เห็นเราเป็นเพียงแค่อากาศ
คำพูดที่เจ็บที่สุดของพี่สาว ที่ฝังลึกไปในใจของเราอีกเรื่องคือ วันที่เรา โดนกักขังบังคับจากแม่ และพี่สาวโดนพาระมาให้เลี้ยงหลาน เราจะไม่มีอนาคตก็ช่าง และทนกับความเห็นแก่ตัว และ จิตใจโหดร้าย ทารุน ของแม่ไม่ไหวเพราะทนมา19ปีแล้ว
เราตัดสินใจเก็บกระเป๋าใส่เป้ เดินออกจากบ้านต่อหน้าเค้าเลย มีเงินติดตัว400 ที่ใครก็ไม่รู้จักให้มา
เรารู้สึกกลัวมาก รู้สึกอ้างว้าง เคว้งมากๆ และ พี่สาวมัน เอาจุดนี้ มาด่าเรา ว่า การที่เราออกจากบ้าน วันนั้น ทำตัวของเอง ไม่มีใครทำอะไรเลย มันเห็นแก่ตัวทิ้งหลานทิ้งแม่ ทำให้หลานต้องร้องให้ วิ่งตาม
และคำพูดที่เค้า เคยด่าเราพวกนี้ พอเราด่ากลับ นั่นแหละ เค้าเอาคำพูดที่เราด่าเค้ากลับ ไปเล่าให้ หลานฟังทุกๆอย่าง เล่าแต่ ส่วนที่เราด่าเค้า
แต่ไม่เล่าหรอก ว่าตัวเอง มันทำตัวแย่ๆ เห็นแก่ตัว กับคนอื่นยังไง จิตใจหยาบด้าน
วันที่ เค้าทิ้งหลานให้อยู่กับแม่และเราอย่างโดดเดี่ยว ไม่เคยเจียดเงินมาดูแลหลานสักบาท ต้องโทรทวง กว่าจะได้ด่าพวกเรา ว่า เงินที่ให้มาไม่รู้จะถึงหลานกี่บาท
เศษเงิน1000-1500 2-3 เดือน ให้ที เค้าพูดแบบนั้น
และพอพี่ชาย สร้างบ้านให้แม่ หลังใหญ่โต ที่ตจว. 
หลานก็อยู่ที่นั่นอย่างสบาย มีห้องส่วนตัว กันหมด
แต่พี่ชายไม่ได้ ทำห้องไว้ให้เรา (เราไม่เคยคิดอยากได้อยากยุ่งอยู่แล้วตั้งแต่เค้าพูดว่สจะสร้าง) แต่พอสร้างไป สักพักพี่ขายและพี่สาวเค้าพูด ถึงเรื่องเงิน ค่าทำบ้าน ให้เราช่วยออก ครั้งแรก บอก5 แสน เราไม่ให้แม่ ไม่มีพูดไปสั้นๆ
พอต่อมา สร้างจนเสร็จ90% พี่สาว ขอตังเราอีก ว่าเอาไปช่วยกันทำบ้านให้เสร็จ
ทำให้เราทะเลาะกันอีกใหญ่โต วันนั้น เพราะเรารู้สึกไม่แฟร์กับเราเลย นิสัย มันไม่เปลี่ยนเลย จริงๆ
วันที่ เค้าทิ้งหลานให้อยู่อย่างลำบาก ไม่เคยจะมาดูดำดูดี แต่พอพี่สฝชายสร้างบ้านใหญ่โต เท่านั้น
เค้ามาครอบครองบ้าน หลังนี้อยู่เจ้ากี้เจ้าการ ทำตัวเป็นใหญ่ในบ้าน เงินค่าบ้านตัวเองก็ไม่ได้ออกเลย
แต่กล้าจะมาขอน้อง ทั้งๆ ที่น้อง ไม่ได้อยู่บ้านนั้น
ปัญญา มีมาให้เราเจออยู่ตลอด ๆ
เราไม่เคยคิดอยาก จะยุ่งกับสมบัติ พวกเค้าเลย
นี่ขนาด เราไม่ได้อยู่ที่นั่น ยังพูดเรื่องเงิน ขนาดนี้
ถ้าเราได้ไปอยู่ที่นั่น คงได้นอนปูเสื่อ กางมุ้งห้องโถงนอน และเป็นขี้ข้า คอยเก็บกวาด ล้างจาน เลี้ยงหลาน วนวูป แถมโดนกดขี่ แบบนั้นเราไม่เอาอีกแล้ว
เราเลยเลือก ตัดขาด จากครอบครัวเก่า ถึงแม้ลึกๆเราจะยังรักพวกเค้า ในฐานะ แม่ พี่ หลาน
เรายังเอารูปพวกเค้าไปอัดและเก็บไว้เป็นความทรงจำ ถึงแม้จะทำแย่ๆกับเราแค่ไหน
แต่เราไม่มีวันกลับไป ให้ตัวเองเจ็บปวดอีกเราเจ็บมามากพอแล้ว แม้แต่ไปเยี่ยมเราก็เลิกไปแล้ว ไปทีไร ก็ต้องมีเรื่องอะไรทำให้ไม่สบายใจอยู่เสมอ
เราทำถูกแล้วใช่มั้ยแบบนี้
ถ้าพวกเค้าตายไปไม่ไปงานศพ แต่เราไม่สนใจคำนินทาอีกแล้ว เราคิด ว่าญาติน่าจะเข้าใจเรา คนอย่างเราถ้าไม่สุดจริงๆ คงไม่ทำแบบนี้ เพราะในสายตาญาติ ๆ เราเป็นคนที่อ่อนโยนมากๆ และเราก็เป็นคนแบบนี้จริงๆ แต่เราก็ต้องปกป้องความรู้สึกตัวเอง
เราน่าจะเรื่องครอบครัวหลายรอบแล้ว เพราะเราเสียใจอยากระบาย
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่