อยู่ในคุกที่มองไม่เห็น

ไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย ได้เเค่มองเเต่ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง อยากจะพูดจะคุยเหมือนเดิมก็ไม่ได้ อยากรู้เรื่องราวของเธอในเเต่ละวัน อยากเป็นคนที่รับฟังตอนเธอบ่น อยากฟังเธอหัวเราะ เเต่ทำอะไรเลยไม่ได้สักอย่าง อยากจะกลับไปเริ่มต้นใหม่ก็ไม่ได้ ทำได้เเค่จมกับความรู้สึกนี้ไปเรื่อยๆ จนลืมมันไปเอง.