โลกใบนี้ใจร้ายกับเราจนไม่อยากอยู่แล้วควรเอาไงกับชีวตแบบนี้ดีค่ะ

คือเราไปทำงานรับจ๊อบตามคลังค่ะเพราะทำงานประจำรายได้ไม่พอใช้แล้วก็เกิดอุบัติเหตุหัวแตกต้องเดินเรื่องเองทุกอย่างเขาจ่ายให้แค่วันที่ไปทำแผลแต่วันที่ไปนัดตรวจอาการเราจ่ายเองและสิ่งที่เจอตามมาอีกหลังออกได้มา1เดือนคือวันสุดท้ายของวันจบโปรโดนขโมยโทรศัทพ์ไปเช้าวันที่14เป็นผู้ชายเพราะทางคลังไม่ให้เอาโทรศัทพ์เข้าไปให้เก็บในชั้นเอาพอเราไปขอดูกล้องคือเขาล่วงตั้งใจยิบไปใส่กระเป๋าเขาเลยค่ะตรงที่วางกระเป๋าตรงกับกล้องชัดมากมีหลายกระเป๋าตรงนั้นแล้วคือเรายัดกล่องข้าวปิดไว้อีกทีด้วยแต่เขายืนค้นล้วนตรงนั้นเลยมี รปภ แถวนั้นเราได้ทำการแจ้งความแล้วแต่ต้องรอทางคลังทำไฟล์กล้องคือเราเครียดมากโทรศัทพ์คือเก็บตังค์ซื้อแล้วตอนนี้คือเรียนด้วยต้องจ่ายค่าเทอมเองทุกอย่างคือตอนนี้มีโทรศัทพ์ที่เก่าๆใช้อยู่ สัมผัสได้บางไม่ได้บางคือรู้ตัวคนเอาไปแต่กับต้องรอกล้องมันเหนื่อยกับชีวตที่ต้องเจอมากคือเราดิ้นหาเงินทำงานแต่สิ่งที่เจอมันท้อจนไม่ไหวแล้วหันไปหาครอบครัวก็ช่วยไม่ได้พ่อแม่พี่อยู่ต่างจังหวัดหมดมีเรากับน้องชายที่อยู่สมุทรปาการคนเอาไปอยู่พระประแดง โทรศัพท์ที่หายไป vivo1938รุ่น y30 แต่เขาปิดเเครื่องไปตั้งแต่ตอนยิบไปเลยค่ะหาตำแหน่งไม่ได้เลยคือติดต่อคนที่รู้จักเขาได้เขาก็พยายามช่วยเติมที่อยู่ค่ะคือเราเคลียดมากกินข้าวไม่ได้ร้องไห้มาตั้งแต่วันที่หายเลยค่ะมันคิดอยู่ในหัวตลอดไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วคือชีวิตต้องหาเงินส่งให้ที่บ้านโทรศัทพ์ต้องใช้ในการส่งงานเรียนแล้วก็หางานหาเงินแต่ทุกอย่างมันดับไปหมดเลยค่ะต้องนั่งแอบร้องไห้คนเดียวทำไมโลกใบนี้ใจร้ายจังเลย