ครอบครัวไม่ฟังความเห็นของเรา พูดยังไงดีคะให้เขารับฟังเราบ้าง

คือเริ่มแรกเลยนะ ครอบครัวเรามีกันอยู่4ถ้ารวมเรามีปู่ ย่า และน้า ซึ่งเราอยู่กับปู่ย่ามาตั้งแต่เด็กเลยค่ะ ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนของเราอยู่แล้วค่ะเพราะเขาไม่เคยที่จะรับฟังเราเลย เป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ไม่เคยช่วยเหลือเราตอนโดนครูที่โรงเรียนบูลลี่ แถมตีเราตั้งแต่เล็กบ่อยๆ แต่ก็มีปู่ที่คอยเป็นห่วงแล้วรักเราและเป็นเพียงคนเดียวในครอบครัวนี้เลยที่คอยสนับสนุนเรื่องเรียนเรื่องกินเรื่องอยู่ค่าใช้จ่ายต่างๆ แต่พอเมื่อประมาณปีสองปีที่แล้วปู่ได้ป่วยเป็นมะเร็งแล้วได้เสียเมื่อเดือนกันยาที่ผ่านมานี้เองค่ะ เราเสียใจมาก นอนร้องไห้ทุกๆคืนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากอยู่ดีเพราะเราก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แล้วเรื่องเรียนน้าก็เลยต้องเข้ามามีบทบาทตรงนี้ แล้วตอนนี้เป็นช่วงที่เราต้องหามหาลัย แล้วทางโรงเรียนเขาก็มีทุนเรียนต่างประเทศมาให้ซึ่งเราก็สนใจค่ะ เราก็เลยลองเอาไปคุยกับน้า ซึ่งเขาก็ไม่ได้ปฎิเสธว่าไม่ให้ไปนะ ตอนเราโทรคุยกับเขาเราก็พยายามพูดรายละเอียดให้เขาฟัง แต่ก็เหมือนเขาจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เราพูดไปเหมือนไม่ได้สนใจด้วย แล้วก็บอกให้เราไปหาทำรายละเอียดมา เราก็ไปทำมา ซึ่งเราคาดหวังมากว่าเขาจะเห็นด้วย พอเราทำเสร็จก็ส่งให้เขาทันที ซึ่งเขาก็ยังไม่ตอบค่ะ ซึ่งตอนนั้นGat-Patก็ยังเปิดรับสมัครอยู่ แต่เราไม่ได้สนใจแล้วเพราะเราตัดสินใจไปแล้ว และครูที่จะให้ทุนเค้าก็อนุมัติให้เราแล้วด้วย จนผ่านมาประมาณ4-5วัน น้าก็มาตอบแชทเรา ว่าไม่ต้องไปละนะ พร้อมกับส่งรูปเกรดเรามา ว่าเขาไม่พอใจกับเกรดเทอมนี้พร้อมกับบอกว่าไม่เห็นสิ่งที่เราพยายามเลย ทำแล้วได้แค่นี้ก็อย่าคิดที่จะหนีไปอยู่ที่อื่น เอาในไทยนี้แหละ เขาก็พูดประมาณนี้ค่ะแต่ตามจริงคือมันมีคำพูดที่กระทบจิตใจเรามากกว่านี้อีก ส่วนเราก็อธิบายในส่วนของเราไปแล้ว แต่ยังไงเขาก็เหมือนจะไม่รับฟังแล้วล่ะค่ะ จนเราก็ได้รับรู้ว่าความจริงว่าเขาไม่ได้จะให้เราไปแต่เเรกแล้ว เขาเลยหาข้ออ้างที่จะประฎิเสธไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ถ้าเขาบอกเราตั้งแต่แรกมันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ตอนนี้มันหมดเขตสมัครสอบไปแล้ว แล้วตอนนี้เราก็ไม่รู้จะทำไง เลยเราไปพูดกับย่าค่ะ ซึ่งตอนแรกก็เหมือนเขาจะช่วยนะคะ แต่พอเหมือนย่าเขาไปคุยกับน้า หลังจากนั้นเขาก็ไม่ช่วยเราอีกเลยค่ะ ตอนนี้เราเหมือนมืดแปดด้าน ไม่รู้จะทำยังไงดี เราไม่อยากซิ่ว เราวางแผนเส้นทางชีวิตหมดแล้ว แต่เหมือนอะไรๆก็ไม่เป็นใจ ต้องนอนร้องไห้ทุกๆคืน ตอนนี้เราก็กลัวว่าเราเสี่ยงเป็นโรคซึมเศร้ามากเลย เราอยากหาทางออก เราอยากให้เขารับฟังเราบ้าง จิตใจเราตอนนี้ไม่โอเคมากเลย รู้สึกโดดเดียว อยู่ตรงไหนก็ไม่ใช่ที่ของเรา เราทั้งไม่อยากอยู่ในครอบครัวนี้หรือแม้แต่อยู่บนโลกนี้ก็ยังไม่อยากอยู่เลยค่ะ ทุกอย่างมันแย่ไปหมด