ชีวิตที่ไม่เคยมีความสุขตั้งแต่จำความได้

คือพ่อผมครับเมื่อตอนเด็กๆเขามีเพื่อนเยอะแต่ว่าเขาเข้ากับเพื่อนไม่ได้ เลยไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทถาวรเลยสักคนพอพ่อกับแม่ผมให้กำเนิดผมมาเขาก็เลี้ยงผมแบบที่เขาเคยเจอเลยครับ ทำให้ผมขาดความอบอุ่น ที่รู้ว่าตัวเองขาดความอบอุ่นเพราะทั้งครูทัก เพื่อนทักเลยพยายามหาทางแก้อยู่ครับ แล้วก็เขามักจะเกลียดการที่ผมมีเพื่อนครับ เพราะเมื่อใดก็ตามที่มคุยกับเพื่อนเขาก็จะไม่พอใจ หรือเมื่อใดก็ตามที่มผเล่นเกมส์กับเพื่อนเขาจะเขามาทุบจีและบอกจะฟัดมือถือผมทันทีที่ผทบอกว่าเล่นเกมกับเพื่อนอยู่ครับ แล้วอีกอย่างพ่อผมตอนเด็กเขาไม่ค่อยมีเงินเลยไม่ได้เล่นเกมส์ทือถือกับเพื่อนๆเขาครับเลยทำให้พอผมเกิดมาเขาเลยเกลียดการที่ผมเล่นเกมอีกด้วยครับ รวมๆวันนึงผมเล่นเกมส์โดนใช้แบตมือถือแค่20%เองรรับ รวมๆก็ไม่น่าเกิน2-3ชม./วันครับ นอกจากนั้นผมก๋จะคุยกับเพื่อน เล่นเฟสบุ๊คไรพวกนี้อะครับ แต่พอเขาเห็นผมจับมือถือเขาก็จะคิดทันทีว่าผมกำลังเล่นเกมอยู่ครับ ทุกวันนี้ที่ไปรร.ผมกับเพื่อนที่เคยสนิทกันมาก ก็ไม่สนิทกันเลยครับ เขาทำให้ผมเสียเพื่อน เสียสังคม เสียconnectionกับคนอื่นๆมากเลยครับ ทุกวันนี้ผมเครียดมากๆครับ ติดทุกวันว่าถ้าไม่มีผมแต่แรก หรือไม่มีผมในตอนนี้คงจะดีครับ