น้อยใจแม่รักพี่มากกว่าเพราะพี่เคยเป็นโรคซิมเศร้า แค่เขียนระบาย((ไร้สาระ))

อย่างที่บอกพี่หนูเคยเป็นโรคซึมเศร้าตอนพี่หนูอยู่ ป.6  เหมือนตอนนั้นพี่เขาจะโดนเพื่อนหักหลังอะไรเนี้ยแหละที่เขาเคยระบายให้หนูฟัง เขาเริ่มเป็นหนักขึ้นเริ่มเขียนระบายบนกำแพง ตอนแรกแค่ฝั่งขวาของเตียง หลังไปคือเขาเขียนรอบห้องเลย ในห้องเขาไม่เคยเปิดไฟเหมือนเป็นคนชอบเก็บตัว ตอนแรกก็น้อยๆอยู่หลังๆเขาเอามีดไปกรีดเตียง ตอนนั้นหนูก็ไม่ได้บอกแม่ว่าเขาเขียนกำแพงระบายต่างๆบลาๆที่เขาอยากระบาย เขาไม่ไปโรงเรียนคือขาดเรียนบ่อยมากหมกอยู่แต่ในห้อง ถ้าหิวก็ออกมาหาไรกิน หนูไม่เคยบอกแม่เลย ##จนแม่เขาเนี้ยเข้ามาทำอะไรสักอย่างเนี่ยแหละถ้าจำไม่ผิดน่าจะมาเรียกพี่ไปโรงเรียนเพราะเขาขาดบ่อยมากกก พอเขามาเห็นที่พี่เขียนบนกำแพงเขาก็ถามทำไมทำแบบนี ตอนนั้นคือหนูแต่งตัวเตรียมไปรร. แม่เขาก็เดินออกห้องไปนั่งร้องไห้สักพักอ่ะ จนเขาปรับตัวกันได้ส่วนแม่พอรู้ว่าพี่มีปัญหาเพราะเพื่อน เขาก็ไปเคลียร์เรื่องที่รร.ให้ คือพี่ก็เริ่มหายจากโรคซึมเศร้าเหมือนแบบอารมณ์ของวัยรุ่นอ่ะค่ะ ##ตั้งแต่นั้นแม่เริ่มตามใจแต่พี่ เวลาพี่เล่นเกมก็จะใช้หนู กลัวพี่หนูหงุดหงิด เพราะพี่หนูเป็นคนที่อารมณ์เสียง่ายม๊ากก แบบยกตัวอย่างที่หนูเคยทะเลาะกับเขา หนูแค่บอกเขาว่า"มาช่วยเอาผ้าไปจากหน่อยสิค่ะ เล่นอยู่นั้นแหละ" เขาก็จะตะโกนด่าหนูจากนั้นก็เดินเข้าห้องปิดประตู ปั้ง! แล้วก็หายไปเลย... คือตอนนั้นแม่ก็ดุหนู"เองก็รู้ว่าพี่เล่นเกมอยู่ก็ให้มันเล่นไปก่อนสิ" คืออารมณ์ตอนนั้นคือห่ะ!? คือหนูผิดหรอ ##เวลาที่แม่ซื้อของมาเขาก็ซื้อมา2ชิ้น 2อย่าง ตลอด แต่ จะพูดกับหนูว่า"เดี๋ยวไอไปให้ไอพี่เลือกก่อนนะ" หนูก็ต้องเดินเอาไปให้พี่เลือกอีก  ##จนพี่หนูม.4 เขาก็เอาแต่อยู่ในห้อง คุยกุกกิ้กกับฟงกับแฟน แบบคนติดโซเชียลคลั่งรักแฟน คือหนูเป็นคนที่เกลียดความรักตั้งแต่เด็ก(อันนี้คือเรื่องส่วนตัว) มันรู้สึกว่าหนูไปไม่รอดแน่เพราะตัวเราเป็นคนคุยไม่เก่งด้วย แถมไม่ชอบให้ใครมาขอให้ บอกรักหน่อยจิเตง มันรู้สึกแปลกๆแล้วก้ต่างๆ ก็คือจะบอกว่าเรื่องความรักไม่ต้องห่วงไม่เอาแน่ แต่หนูเป็นคนติดเกมแบบบ้ามาก ##ก็รู้สึกว่าทำไมภาระในบ้านแทบทุกอย่างต้องเป็นของหนู ทั้งเรื่องต้องทำหน้าที่ดูแลห้องเช่าแถวเอง ต่อจากตาที่พึ่งเสีย ต้องดูแลแมว13ตัวคอยให้อาหาร ต้องถูบ้าน กวาดบ้าน ล้างจาน หุ้งข้าวเวลาข้าวหมด ตื่นมาช่วยยายเปิดร้านทำกับข้าว ไปโรงเรียน กลับมาก็ต้องถูบ้าน กวาดบ้านวนอยู่อย่างงี้ จนรู้สึกน้อยใจมากกกกก ที่ทำไม เราเอาแต่ทำงานหนักอยู่คนเดียว อยากไปเล่นเกมสักชั่วโมงยังไม่ได้เลย ส่วนพี่ก็เอาแต่นั่งหมกในห้อง หิวก็ออก ##ส่วนที่หนูน้อยใจมากกกกดกกกกกกกกแบบมากคือ หนูได้ที่1 ตลอด ตอนป.6 แต่แม่ไม่เคยชม มีแต่จะบอกว่า "แล้ว" จากนั้นก็เงียบ หนูก็สตันแบบคนทำอะไรไม่ถูก จากนั้นหนูไม่เคยอวดแม่เรื่องเรียนอีกเลย คือมันหมดความที่อยากจะได้ที่1อ่ะค่ะ ได้ไปแล้วเราจะได้อะไร? เกรดหนูก็เริ่มดรอบ ##จนพี่หนูม.4 จบเทอมแรกก็มีเกรดออกไรเงี้ย เขาได้เกรด4เกือบทุกช่อง เขาเอามาอวดหนู แล้วเอาไปบอกแม่ ส่วนแม่ก็อวยเก่ง มาบอกหนูว่าไปกินหมูทะฉลองไอพี่กันไหม จนหนูได้มาแบบนั่งนึกย้อนไปตอน ป.6 ว่าหนูก็เคยบอกแม่แบบนี้นะ? ทำไมแม่ไม่พูดแบบนี้มั้งอ่ะ จนเกิดเป็นความน้อยใจอ่ะค่ะ เอาเรื่องต่างๆที่เคยผ่านมาเอามาเทียบว่าใครทำงานเยอะกว่า ใครที่แม่พูดถึงเยอะจนหนูคิดว่าหนูเอาแต่ใจ จนได้มาเขียนกระทู้ระบาย 

อยากถามว่าเจอแบบที่พี่ๆที่เคยเจอปัญหาทำยังไงที่จะออกจาความเครียดแบบนี้หรอค่ะ ขอบคุณค่ะ