สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ คือจขกท.มีรุ่นพี่คนนึงที่รู้จักกันได้มากเกือบ6เดือนแล้ว เค้าบอกว่าเค้าเป็นโรคซึมเศร้าแต่ไม่เคยได้รับการรักษาเพราะไม่ชอบโรงพยาบาล เราเข้าใจและรับรู้ในส่วนนึงช่วง1เดือนแรกที่เรารู้จักกัน เค้ามักบอกเสมอค่ะว่าเค้าโกหกคนรอบตัวว่าเค้าสบายดี ทั้งที่เค้าเหนื่อยและเครียดตลอดเวลา เราเลยพยายามช่วยค่ะ พยายามไม่ให้เค้าเหนื่อยรึเสียใจมากเกินไปจนมันทำร้ายตัวเค้าเอง ทั้งโทรไปคุยเรื่อยในช่วงกลางคืนจนเที่ยงคืนเกือบตลอดเพราะเค้าบอกว่าเค้าจะคิดมากในเวลาที่อยู่คนเดียวหรือในช่วงกลางคืน เราเป็นห่วงมากเลยไม่ชอบให้เค้าอยู่คนเดียวเลย ในตอนแรกเราคิดว่าตัวเองล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวมากเกินไปค่ะ แต่เค้าบอกว่าเค้าโอเคเพราะรู้ว่าเราทำไปเพราะเป็นห่วงเค้า เราทำแบบนี้มาตลอดเวลาที่เรารู้จักกันค่ะ แต่ดูเหมือนสิ่งที่ทำไปจะไม่มีผลเลย เค้ายังคงบอกตลอดทุกวันว่าเค้าอยากตาย เค้าไม่อยากเกิดมา เค้าโดนคนรอบตัวเกลียดและอยู่คนเดียวเสมอ เกือบทุกครั้งที่เค้าพูดแบบนี้เรามักรู้สึกว่าความพยายามของเราไม่เคยมีความในสายตาเค้าเลย เค้าไม่ดีขึ้นเลยทั้งที่เราก็พยายามที่สุดแล้ว ไม่มีวันไหนเลยที่เค้าบอกว่าเค้ามีความสุข เราเข้าใจค่ะว่าผู้ป่วยโรคซึมเศร้ามีอาการอะไรบ้างและไม่สามารถควบคุมได้เลย แต่ในใจเราก็หวังลึกๆว่าเค้าจะดีขึ้น หวังว่าสิ่งที่เราทำจะทำให้เค้ารู้สึกว่าเค้าไม่ได้อยู่คนเดียว ยอมรับตามตรงคือเราก็เสียใจค่ะที่เค้าพูดแบบนั้นแต่เราก็พยายามไม่ให้ตัวเองรู้สึกแย่ไป เพราะลึกๆกลัวว่าเค้าจะคิดว่าเค้าทำให้เราคิดมากจนไม่กล้าพูดอะไรในใจกับเราอีก ตอนนี้เราพึ่งขอให้เค้าเปิดใจกับการรักษาค่ะ เราบอกว่าเราจะไปด้วยเราจะไม่ให้เค้าไปคนเดียว แต่ดูเหมือนเค้าจะไม่ต้องการค่ะ เหตุผลที่เาอยากให้เค้ารับการรักษาเพราะเรากลัวว่าเราจะได้ดูแลเค้าไม่นานนักเพราะเรายังเรียนอยู่ค่ะ ส่วนรุ่นพี่กำลังจะจบแล้ว เรากังวลว่าถ้าเค้าไปเจอสังคมทำงานที่เคร่งเครียดและกดดันมากกว่าตอนนี้เค้าจะทำอะไรที่ไม่ควรทำลงไปได้ + เรายังไม่มีอิสระขนาดออกไปไหนได้โดยไม่ต้องไม่ขอผปค. เราควรทำยังไงดีคะ กังวลและไม่อยากให้อะไรที่ไม่ดีเกิดขึ้นแล้ว เค้าบอกว่านอกจากเราก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว เราอยากให้เค้าหายดี อยากให้เค้าเห็นคุณค่าในตัวเองแล้วใช้ชีวิตต่อได้โโยที่ไม่ต้องหวังพึ่งใครแล้ว
เราพยายามช่วยรุ่นพี่ที่รู้จักให้มีความสุข แต่รุ่นพี่บอกว่าไม่มีความสุขเลยอยากตายตลอดเวลา ทำไงได้บ้างคะ