ตอนนั้นผมมีเพื่อนเยอะแยะไปหมดเลยครับจนวันนี้ผมไม่เหลือใครแล้วไม่มีสักคนเลยครับผมไม่เข้าใจทำไมถึงต้องจับกลุ่มกันไปแล้วทำเหมือนผมเป็นส่วนเกินแล้วก็เดินมาชวนผมไปเดินเล่นแต่นินทาผมกันในกลุ่มจนตอนนี่ผมไม่มีเพื่อนแล้วครับผมไม่เข้าใจทำไมต้องทำกับผมแบบนี้ ผมนั่งเครียดนั่งร้องไห้ทุกวันแบบนี้มาเกือบ1ปีแล้วครับผมนั่งคิดมานานมากพอแล้วครับความคิดผมมันมีทางออกแค่ทางเดียวคือการจบชีวิตตัวเองให้มันจบไปสักทีจะได้ไม่ต้องมานั่งเครียดและวิตกกังวลแบบนี้เหลือแค่เพียงเรื่องเดียวที่ผมยังอดห่วงไม่ได้คือพ่อแม่และคนที่ผมรักถ้าผมตายไปเขาคงไม่เป็นไรใช่ไหมผมได้แต่หวังแบบนั้นไปวันๆไหนๆก็ไหนๆแล้วขอให้วันตายผมเป็นวันเดียวกับวันเกิดเลยแล้วกันผมไม่มีอะไรต้องเสียแล้วผมแค่อยากมาระบายเป็นบทความสุดท้ายทิ้งไว้ขอบคุณทุกคนที่ทนอ่านมาถึงนี่นะครับขอบคุณมากๆนะครับที่มารับฟังปัญหาไร้สาระของผมขอบคุณครับ....
เครียดอยากฆ่าตัวตายรู้สึกไม่เหลือใครแล้วครับ