เมื่อชีวิตเริ่มหมดไฟ และต้องมานั่งโฟกัสว่าเราจะทำอะไรดี

เราอายุ29ปี ชีวิตอยู่บ้านนอกไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เรื่องตื่นเต้นที่สุดคือ อยากกินชาเขียวแล้วร้านในหมู่บ้านไม่เปิด  ไม่ได้ทำงาน อยู่บ้านเฉยๆสามีหาเลี้ยง มีกินมีใช้ไม่ได้ลำบาก กินอยู่สบาย กำลังกายไม่ได้ออก แต่ก็ต้องคอยตอบชาวบ้านที่ชอบถามว่า "ไม่ได้ไปทำงานเหรอหนู" นี่ไม่ใช่ถามเพราะห่วงใย แต่ถามเพราะอะไรไม่รู้ จบปริญญาตรี ที่ไม่ได้ทำงานเพราะต่างจังหวัดหางานยากก็ไม่เชิง แค่เลือกงานที่ทำแล้วสบายใจ เคยมีป้าข้างบ้านพูดลอยๆแต่เราได้ยิน "ไม่รู้จะเรียนจบสูงไปทำไม เห็นเตะฝุ่นอยู่บ้านเยอะแยะ" โอ๊ยเจ็บมาก แต่ก่อนเรียนจบใหม่ก็ได้ทำงานเลยที่กรุงเทพ ชอบทำงาน ชอบเดิน  ทุกวันนี้นอนอยู่บ้านเป็นผัก ความเครียดก็เริ่มสะสม นอนเยอะไป เริ่มเบื่อ เริ่มโฟกัสอะไรไม่ได้นาน เริ่มเก็บตัว ไม่เจอผู้คน แต่เราก็รู้ตัวแล้วว่า ไม่ได้การล่ะ ต้องมาเริ่มโฟกัสทำอะไรสักอย่างแล้ว ตอนนี้เรากำลังเริ่มหัดทำโดนัทอยู่แหละ อยากมีธุรกิจของตัวเอง มีทำAffiliate ด้วยนะ ใครที่เริ่มหมดไฟ...มาแชร์วิธีการลดความน่าเบื่อของชีวิตกัน