มีเรื่องเครียด ๆ ในชีวิตค่ะ ทั้งหมดเกี่ยวกับพ่อแม่ที่คิดว่าความดี คนดีคือการอดทน ไม่คิดร้ายเบียดเบียนคนอื่น ยอมให้คนอื่นหลอกลวงรังแก เอารัดเอาเปรียบแล้วไม่ตอบโต้เค้า ไม่คิดทบทวนว่าการที่โดนทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ สุดท้ายโดนหลอกจนเป็นหนี้ มีเรื่องเดือดร้อนมากมาย แล้วก็มาลงที่เราค่ะ
รายละเอียดมีเยอะค่ะ แต่โดยสรุปคือ รู้แล้วว่าเค้าอายุมากแล้วและมันไม่มีวันเปลี่ยน มันจะไม่มีวันดีขึ้น เราเคยเถียงแต่ไม่เคยด่าเค้า ไม่ใช้คำหยาบ วันนึงทนไม่ไหว ด่าเค้าไป ไม่ได้หยาบคายหรอก ด่านานมาก สุดท้าย เค้าเข้าใจว่าเราบ่นเราด่าคนอื่น ไม่คิดเลยว่าด่าเค้า นี่สงสัยว่าต้องออกชื่อเค้าทุกประโยคเลยรึเปล่า แต่ก็เข้าใจได้เพราะเราถูกเลี้ยงมาให้ฟังและยอมอย่างเดียว ไม่เคยต่อต้าน เราไม่เคยด่าเค้าเลยค่ะ ด่าไปแล้วเค้าเลยไม่คิดว่าเราสุด ๆ จนกล้าด่าเค้าแล้ว
เรารู้สึกเครียดมากค่ะเพราะเค้าก็โทรมาระบายทั้งวัน โทรมาทุกห้านาที วางแปป ๆ เดี๋ยวโทรมาอีก แล้วเค้ามีกันสองคน เราคนเดียว บางวันเค้าโทรหาเราสามสิบกว่าครั้งเลยค่ะ แล้วก็ยังเรื่องเงินทอง เค้าฐานะดีมาก่อน เวลาเค้าขอเงินเรา ขอให้เราไปหยิบยืมใคร เค้าพูดถึงเงินหลักหมื่นหลักแสนเสมอเลย แต่เค้าเลี้ยงเรามาแบบ ทุกคนบนโลกนี้ไม่มีใครดียกเว้นญาติเค้าเพื่อนเค้า (ไอ้คนที่มาหลอกลวงทรัพย์สินเค้าก็พ่อแม่พี่น้องเพื่อนเค้าทั้งนั้น) เค้าห้ามเราไปไหนมาไหนกับใคร ๆ ตลอดค่ะ ห้ามแม้กระทั่งไปกินข้าวหรือเที่ยวเล่น รู้เข้าว่าไปก็จะโกรธมาก เราเลยมีเพื่อนไม่ได้เยอะมาก เค้าขอเราทีละหลายหมื่น โยนความจำเป็นความบังคับมากมายใส่เรา ไม่ได้เค้าจะติดคุกนะ อย่าให้เค้าต้องตายในคุกเลย
สรุป เราเครียดมากค่ะ เครียดกับเรื่องของเค้า เรื่องความรู้สึก เรื่องเงินทอง เรื่องสุขภาพ เราดิ่งบ่อย ๆ เราคิดเรื่องฆ่าตัวตายบ่อยมาก เราไม่มีความสุขกับชีวิตเลย เพื่อนก็รุ้ความเป็นไปเพราะงั้นก็จะโกรธที่บ้านเราด้วยจนรู้เรื่องอะไรที่เล่าก็จะด่าเราด่าพ่อแม่จนหลัง ๆ เราก็ไม่เล่า เราไม่มีคนให้คุยด้วย ความสุขของเราเรียบง่ายค่ะ แค่กวาดขยะเสร็จ ทำงานบ้านเสร็จ หรือตื่นมาสบายตัวไม่ปวดหัวเราก็มีความสุขมาก ๆ แล้วค่ะ แต่มันไม่พอ ความสุขเหล่านั้นมันไม่พอให้เราเอามารับมือกับปัญหา เราไม่อยากได้ ไม่อยากเป้น ไม่อยากมี เราเลยไม่มีฝัน เราไม่คิดถึงวันพรุ่งนี้เลยค่ะ มองไม่เห้นความหวังอะไรทั้งนั้น
เรารู้ที่มาของความเศร้าและอารมณ์ดิ่งของเราค่ะ เรารู้ว่าเราอยากตาย ๆ ไปซะเพราะเราไม่มีความสุขกับโลกใบนี้เลย ตอนนี้ไม่มีอะไรเหนี่ยวรั้งไว้เลย ที่เรายังตื่นมาทุกเช้าเพราะเราคิดว่า เรายังอยากมีความรับผิดชอบ อย่างน้อยเราก็ยังไม่ได้ใช้บุญคุณพ่อแม่ ถึงแม้เราจะจำไม่ได้ว่าเราขอมาเกิดก็เถอะ เราไม่ได้ศรัทธาในศาสนาหรือเชื่อในความกตัญญูอะไรค่ะ เราแค่คิดว่า คนสองคนนี้ก็ดีกับเรามากนะ เค้าเสียสละมากนะ อะไรที่เค้าให้ได้เค้าก็ให้ ความดีงามของเค้าที่นานมาแล้ว เรายังตื่นมาเพราะเรารู้สึกว่าเราอยากช่วยเค้าบ้าง เราอยากตอบแทนบ้าง แต่มันทนแทบไม่ไหวแล้วค่ะ
เราเลยอยากขอความรู้ค่ะว่า เราเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่าคะ หรือเราแค่เครียด ต่อให้ไปหาหมอทานยาก็จะไม่ช่วยอะไร นอกจากความคิดเกี่ยวกับปัญหาที่ครอบครัวพามาให้ เวลาอื่นเราปกติดีค่ะ ทานข้าวแล้วล้างจานเสร็จเราก็พอใจแล้ว แต่ตอนนี้มันแย่มากจริง ๆ อาการเราตอนนี้คือเครียดจนรู้สึกหายใจไม่ออกบ่อย ๆ ค่ะ แล้วก็ทานอะไรแทบไม่ได้เลย อยากอาเจียนตลอด ทานยาก็อาเจียนออกมา ไม่อยากอาหารเลย
คนรู้ที่ไปที่มาของความเศร้าและรู้สึกแย่จนอยากทำร้ายตัวเอง เป็นโรคซึมเศร้าไหมคะ ไปรักษาจะดีขึ้นไหมยาจะช่วยไหม
รายละเอียดมีเยอะค่ะ แต่โดยสรุปคือ รู้แล้วว่าเค้าอายุมากแล้วและมันไม่มีวันเปลี่ยน มันจะไม่มีวันดีขึ้น เราเคยเถียงแต่ไม่เคยด่าเค้า ไม่ใช้คำหยาบ วันนึงทนไม่ไหว ด่าเค้าไป ไม่ได้หยาบคายหรอก ด่านานมาก สุดท้าย เค้าเข้าใจว่าเราบ่นเราด่าคนอื่น ไม่คิดเลยว่าด่าเค้า นี่สงสัยว่าต้องออกชื่อเค้าทุกประโยคเลยรึเปล่า แต่ก็เข้าใจได้เพราะเราถูกเลี้ยงมาให้ฟังและยอมอย่างเดียว ไม่เคยต่อต้าน เราไม่เคยด่าเค้าเลยค่ะ ด่าไปแล้วเค้าเลยไม่คิดว่าเราสุด ๆ จนกล้าด่าเค้าแล้ว
เรารู้สึกเครียดมากค่ะเพราะเค้าก็โทรมาระบายทั้งวัน โทรมาทุกห้านาที วางแปป ๆ เดี๋ยวโทรมาอีก แล้วเค้ามีกันสองคน เราคนเดียว บางวันเค้าโทรหาเราสามสิบกว่าครั้งเลยค่ะ แล้วก็ยังเรื่องเงินทอง เค้าฐานะดีมาก่อน เวลาเค้าขอเงินเรา ขอให้เราไปหยิบยืมใคร เค้าพูดถึงเงินหลักหมื่นหลักแสนเสมอเลย แต่เค้าเลี้ยงเรามาแบบ ทุกคนบนโลกนี้ไม่มีใครดียกเว้นญาติเค้าเพื่อนเค้า (ไอ้คนที่มาหลอกลวงทรัพย์สินเค้าก็พ่อแม่พี่น้องเพื่อนเค้าทั้งนั้น) เค้าห้ามเราไปไหนมาไหนกับใคร ๆ ตลอดค่ะ ห้ามแม้กระทั่งไปกินข้าวหรือเที่ยวเล่น รู้เข้าว่าไปก็จะโกรธมาก เราเลยมีเพื่อนไม่ได้เยอะมาก เค้าขอเราทีละหลายหมื่น โยนความจำเป็นความบังคับมากมายใส่เรา ไม่ได้เค้าจะติดคุกนะ อย่าให้เค้าต้องตายในคุกเลย
สรุป เราเครียดมากค่ะ เครียดกับเรื่องของเค้า เรื่องความรู้สึก เรื่องเงินทอง เรื่องสุขภาพ เราดิ่งบ่อย ๆ เราคิดเรื่องฆ่าตัวตายบ่อยมาก เราไม่มีความสุขกับชีวิตเลย เพื่อนก็รุ้ความเป็นไปเพราะงั้นก็จะโกรธที่บ้านเราด้วยจนรู้เรื่องอะไรที่เล่าก็จะด่าเราด่าพ่อแม่จนหลัง ๆ เราก็ไม่เล่า เราไม่มีคนให้คุยด้วย ความสุขของเราเรียบง่ายค่ะ แค่กวาดขยะเสร็จ ทำงานบ้านเสร็จ หรือตื่นมาสบายตัวไม่ปวดหัวเราก็มีความสุขมาก ๆ แล้วค่ะ แต่มันไม่พอ ความสุขเหล่านั้นมันไม่พอให้เราเอามารับมือกับปัญหา เราไม่อยากได้ ไม่อยากเป้น ไม่อยากมี เราเลยไม่มีฝัน เราไม่คิดถึงวันพรุ่งนี้เลยค่ะ มองไม่เห้นความหวังอะไรทั้งนั้น
เรารู้ที่มาของความเศร้าและอารมณ์ดิ่งของเราค่ะ เรารู้ว่าเราอยากตาย ๆ ไปซะเพราะเราไม่มีความสุขกับโลกใบนี้เลย ตอนนี้ไม่มีอะไรเหนี่ยวรั้งไว้เลย ที่เรายังตื่นมาทุกเช้าเพราะเราคิดว่า เรายังอยากมีความรับผิดชอบ อย่างน้อยเราก็ยังไม่ได้ใช้บุญคุณพ่อแม่ ถึงแม้เราจะจำไม่ได้ว่าเราขอมาเกิดก็เถอะ เราไม่ได้ศรัทธาในศาสนาหรือเชื่อในความกตัญญูอะไรค่ะ เราแค่คิดว่า คนสองคนนี้ก็ดีกับเรามากนะ เค้าเสียสละมากนะ อะไรที่เค้าให้ได้เค้าก็ให้ ความดีงามของเค้าที่นานมาแล้ว เรายังตื่นมาเพราะเรารู้สึกว่าเราอยากช่วยเค้าบ้าง เราอยากตอบแทนบ้าง แต่มันทนแทบไม่ไหวแล้วค่ะ
เราเลยอยากขอความรู้ค่ะว่า เราเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่าคะ หรือเราแค่เครียด ต่อให้ไปหาหมอทานยาก็จะไม่ช่วยอะไร นอกจากความคิดเกี่ยวกับปัญหาที่ครอบครัวพามาให้ เวลาอื่นเราปกติดีค่ะ ทานข้าวแล้วล้างจานเสร็จเราก็พอใจแล้ว แต่ตอนนี้มันแย่มากจริง ๆ อาการเราตอนนี้คือเครียดจนรู้สึกหายใจไม่ออกบ่อย ๆ ค่ะ แล้วก็ทานอะไรแทบไม่ได้เลย อยากอาเจียนตลอด ทานยาก็อาเจียนออกมา ไม่อยากอาหารเลย