ผมควรทำอย่างไร

สวัสดีค่ะ วันนี้จะมาปรึกษาเรื่องการกล้าเเสดงออกค่ะ ขอเล่าก่อนเลยว่าเราเป็นอายไม่กล้าเเสดงออก แต่ไม่ถึงขั้นที่ไม่คุยกับใครหรือไม่มีเพื่อนคบนะ เวลาอยู่หรือคุยกับคนเเปลกหน้าเราจะรู้าึกเกร็งมากๆค่ะ อยากค

​คือเราเป็นคนชอบเรียนรู้นะ ไม่ได้ขี้เกียจเรียน แต่ขี้เกียจไปโรงเรียน แต่ถึงขี้เกียจไปแต่เราไม่เคยหยุดเลยสักวัน ถ้าไม่ป่วยกาย ไปโรงเรียนก็สนุกดี แต่ก็เบื่อ อะไรเดิมๆซ้ำๆ เรียนบทเดิมๆไปนานๆก็เบื่อ อ่านห

เหมือนแค่รอให้เวลามันผ่านไปวันๆ แต่ละวันไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นเลย ขี้เกียจตื่นมาใช้ชีวิตมากเลยค่ะ มันเบื่อไม่มีเป้าหมาย ไปโรงเรียนก็เหมือนให้ผ่านไปวันๆ ไม่สนุก มีแต่คนบอกว่าวัยเรียนสนุกที่สุดแล้ว แต่กับ

ตอนแรกเราก็ไม่รู้ค่ะว่าเป็นอะไร มันรู้สึกไม่อยากทำอะไรเบื่อสิ่งที่เคยทำสิ่งที่เคยชอบ เศร้าและอยากร้องไห้ตลอดเวลา พยายามพาตัวเองออกไปเจอเพื่อนแล้วค่ะ มันก็ดีขึ้นตอนแค่ตอนนั้น พอกลับมาห้องก็รู้สึกเหมือน

ตามหัวข้อเลยค่ะ ขอเกริ่นก่อนนะคะ เมื่อก่อนเป็นนักเรียนมัธยม เป็นเด็กเซอร์ๆหัวฟูๆ หน้าง่วงๆมีสิว ริมฝีปากดำ คือเเบบเราไม่เคยมีโอกาสได้ดูเเละตัวเอง เเม้กระทั่ง จะหนีบผม ทาลิปกะเขาก็ไม่มีค่ะ เพราะได้ตังไ

ถ้าถามว่าเวลาทำงาน จะทำกับใคร คู่ใคร เราขอตอบว่าไม่มีเลย.. เพราะเพื่อนเค้ามีคู่กันอยู่เเล้ว เเถมเราจะไปสนิทก็กลายเป็น ส่วนเกิน เราควรคุยไปทั่ว หรือ หาเพื่อนที่สนิทจริงๆดี เเต่ติดที่ว่ามันไม่มี TT ไ

โดนคนที่ขึ้นชื่อว่าสามี (จดทะเบียนสมรส)ทำร้ายจิตใจทุกวัน ด่าด้วยคำหยาบทุกวัน ดูถูกสารพัด ออกนอกบ้านทำงานก็หาว่าไปนอนกับคนอื่นมา พอไม่ทำงานก็หาว่าไม่คิดช่วยอะไร เราลงทุนทำร้านเสื้อผ้า (ยืมเงินมาลงทุน)

หลานเราขี้อายมากๆเวลาออกไปข้างนอกบ้านหรือเจอญาติห่างๆที่มาจากต่างจังหวัด เรากลัวว่าหลานจะไม่กล้าเเสดงออกเลยหรือกลัวคนไปเลยค่ะ เเล้วเขาจะไม่กล้าเป็นตัวของตัวเองจนขาดความเป็นธรรมชาติของเด็ก เลยอยากรู้ว่

ตามหัวข้อเลยค่ะขี้เกียจใช้ชีวิต เราอยู่มัธยมนะคะ ขี้เกียจใช้ชีวิตต่อมาก ไม่มีเป้าหมาย เรียนไม่ค่อยเก่ง กิจกรรมไม่ได้เลย สิ่งที่เคยชอบตอนนี้ก็เบื่อ แค่ใช้ชีวิตให้จบในแต่ละวันเพื่อมานอน เบื่อชีวิตมากจนอ

ผมคบกับเเฟนมาจะครบปีละครับ เเต่เเทบไม่เคยเจอคนรอบตัวเขาเเม้กระทั่งเพื่อนที่ทำงาน เเต่ถามว่าคนที่ทำงานรับรู้มั้ยว่าคบกัน คงเป็นเเค่บางส่วนน้อยๆ  บางครั้งตอนอยู่ด้วยกันเวลาใครโทรมาหาเเฟนผม นางก็โกห