ตามหัวเรื่องเลยค่ะ น้องไม่ยอมฟังที่เราพูด ออกไปทางแนวเมินด้วยซ้ำ ขนาดแม่พูดน้องยังไม่ยอมฟังเลยค่ะ แต่แม่เป็นคนที่ยอมคนมากค่ะ ยอมทุกอย่างแบบทุกอย่างจริงๆ แม่โดนน้องว่า, โดนเมินใส่เยอะจนแม่ปล่อยวางเรื่องน้อง และคอยทำสิ่งที่น้องไม่ยอมทำให้ค่ะ พ่อจะได้ไม่โมโหเวลาที่เห็นเรากับน้องทะเลาะกัน แต่เรารู้สึกว่ามันเกินไป ทั้งกับที่น้องทำกับแม่และกับเราเลยค่ะ จะให้อยู่เฉยๆเหมือนแม่ก็ดูยังไงๆอยู่ เวลาเราพูด, ถาม หรือดุอะไรไปน้องจะไม่สนใจเลย เช่น เราถามน้องว่าใช่ของที่น้องกินไว้ไหม น้องก็จะไม่ยอมตอบเราค่ะ แต่เพราะว่าเรารู้อยู่แล้วว่าน้องเป็นคนกินทิ้งไว้ เราเลยบอกให้น้องเอาไปเก็บ น้องก็ไม่ยอมเอาไปเก็บค่ะ จนสุดท้ายเราก็ยอมเอาไปเก็บเอง เพราะไม่อยากให้แม่ต้องมาเก็บให้ แค่ลำพังเลี้ยงน้องคนเล็กแม่ก็จะไม่ไหวแล้ว
ถ้าจะให้เท้าความหลังว่าเรากับน้องเคยทะเลาะอะไรแรงๆใส่กันหรือเปล่า ก็ต้องบอกว่าเคยค่ะ เคยเยอะมากจนจำไม่ได้แล้ว แต่นั่นมันก็หลายปีมาแล้วนะคะ ตั้งแต่ประมาณ 4-5 ปีที่แล้ว เราทะเลาะ, พูดจิกกัดกันตลอด เราเลยแก้ปัญหาโดยการไม่พูดกับน้องค่ะ เผื่อว่าจะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน(แต่หากมีเรื่องให้คุยจริงๆเราก็คุยค่ะ เพราะเรารู้สึกว่ายังไงก็ยังเป็นพี่น้องกันอยู่ดี) น้องชอบไม่ทำหน้าที่ส่วนรวมของทั้งบ้าน เราเลยแบ่งสิ่งที่เป็นส่วนของน้องให้น้องทำเองค่ะ เช่น ตักข้าวเราก็จะให้น้องตักในส่วนของตนเอง(ปกติแล้วเรามีหน้าที่ตักข้าวและหยิบถ้วยใส่กับข้าวค่ะ) จนเมื่อปีที่แล้วเราได้มานั่งปรับความเข้าใจกับน้อง จนสามารถกลับมาคุยกันได้ปกติ ไม่ทะเลาะ, พูดจิกกัดกันเลย เหมือนเป็นเพื่อนสนิทคนนึงก็ว่าได้(แค่ไม่พูดหยาบใส่กัน) จนมีวันนึง เราเปิดเพลงนึงใส่หูน้องจนน้องเดินหนี(ปกติเราก็จะเล่นแบบนี้กับเพื่อนๆอยู่แล้ว และเพื่อนก็มีกิริยาเดียวกันกับน้อง) เราเลยเดินตามไป แล้วก็เปิดเพลงต่อ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ น้องถีบเราค่ะ เรารู้นะคะว่าเราอาจจะทำเกินไป แต่น้องก็ไม่ควรจะใช้วิธีนี้หรือเปล่าคะ แทนที่จะบอกกันดีๆ เราไม่รู้จริงๆว่าน้องไม่ชอบ เราแค่คิดว่าน้องเล่นด้วย
ตั้งแต่วันนั้นมาเรากลับไปเป็นเหมือนก่อนปรับความเข้าใจเลยค่ะ อาจจะรุนแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำ ทั้งไม่ตอบ ถ้าจะตอบก็จะอารมณ์เสียใส่(บางครั้งก็พูดคำหยาบใส่) บอกให้ทำอะไรก็ไม่ทำ ทำเหมือนสิ่งที่ตัวเองทำถูกต้องดีแล้ว ไม่รู้สึกว่าตัวเองผิด น้องทำร้ายจิตใจเราหลายรอบมาก คำถามที่จะถามคือ เราควรทำอย่างไรต่อไปดีคะ เราควรจะกลับไปทำเหมือนเดิม หรือจะทำอะไรกับน้องซักอย่างดีไหม หรือควรจะปล่อยวางแบบแม่ หรือจะยอมเป็นขี้ข้าให้กับน้องไปเลยดีเรื่องถึงจะจบ
ปล. ตอนเด็กๆน้องไม่เคยมีนิสัยแบบนี้นะคะ ไม่รู้ว่าได้นิสัยแบบนี้มาจากไหน เราอายุ 15 ส่วนน้องอายุ 11 ค่ะ เรารู้นะคะว่าเรายังเด็กอยู่ แต่ถ้าจะปล่อยให้ปัญหามันดำเนินต่อไปแบบนี้คงไม่ไหวจริงๆ TT
น้องไม่ฟังด้วย ทำอย่างไรดีคะ?
ถ้าจะให้เท้าความหลังว่าเรากับน้องเคยทะเลาะอะไรแรงๆใส่กันหรือเปล่า ก็ต้องบอกว่าเคยค่ะ เคยเยอะมากจนจำไม่ได้แล้ว แต่นั่นมันก็หลายปีมาแล้วนะคะ ตั้งแต่ประมาณ 4-5 ปีที่แล้ว เราทะเลาะ, พูดจิกกัดกันตลอด เราเลยแก้ปัญหาโดยการไม่พูดกับน้องค่ะ เผื่อว่าจะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน(แต่หากมีเรื่องให้คุยจริงๆเราก็คุยค่ะ เพราะเรารู้สึกว่ายังไงก็ยังเป็นพี่น้องกันอยู่ดี) น้องชอบไม่ทำหน้าที่ส่วนรวมของทั้งบ้าน เราเลยแบ่งสิ่งที่เป็นส่วนของน้องให้น้องทำเองค่ะ เช่น ตักข้าวเราก็จะให้น้องตักในส่วนของตนเอง(ปกติแล้วเรามีหน้าที่ตักข้าวและหยิบถ้วยใส่กับข้าวค่ะ) จนเมื่อปีที่แล้วเราได้มานั่งปรับความเข้าใจกับน้อง จนสามารถกลับมาคุยกันได้ปกติ ไม่ทะเลาะ, พูดจิกกัดกันเลย เหมือนเป็นเพื่อนสนิทคนนึงก็ว่าได้(แค่ไม่พูดหยาบใส่กัน) จนมีวันนึง เราเปิดเพลงนึงใส่หูน้องจนน้องเดินหนี(ปกติเราก็จะเล่นแบบนี้กับเพื่อนๆอยู่แล้ว และเพื่อนก็มีกิริยาเดียวกันกับน้อง) เราเลยเดินตามไป แล้วก็เปิดเพลงต่อ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ น้องถีบเราค่ะ เรารู้นะคะว่าเราอาจจะทำเกินไป แต่น้องก็ไม่ควรจะใช้วิธีนี้หรือเปล่าคะ แทนที่จะบอกกันดีๆ เราไม่รู้จริงๆว่าน้องไม่ชอบ เราแค่คิดว่าน้องเล่นด้วย
ตั้งแต่วันนั้นมาเรากลับไปเป็นเหมือนก่อนปรับความเข้าใจเลยค่ะ อาจจะรุนแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำ ทั้งไม่ตอบ ถ้าจะตอบก็จะอารมณ์เสียใส่(บางครั้งก็พูดคำหยาบใส่) บอกให้ทำอะไรก็ไม่ทำ ทำเหมือนสิ่งที่ตัวเองทำถูกต้องดีแล้ว ไม่รู้สึกว่าตัวเองผิด น้องทำร้ายจิตใจเราหลายรอบมาก คำถามที่จะถามคือ เราควรทำอย่างไรต่อไปดีคะ เราควรจะกลับไปทำเหมือนเดิม หรือจะทำอะไรกับน้องซักอย่างดีไหม หรือควรจะปล่อยวางแบบแม่ หรือจะยอมเป็นขี้ข้าให้กับน้องไปเลยดีเรื่องถึงจะจบ