ชีวิตที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากปัญหาและภาระ

ผมทำงานอยู่ที่รีสอร์ทที่หนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรีงานที่นี่ค่อนข้างเยอะและเหนื่อยผมต้องทำห้องในรีสอร์ทต้องปัดกวาดเช็ดถูต้องไปทำงานก่อสร้างของรีสอร์ทวันหยุดมีให้แค่4วันแต่ห้ามหยุดช่วงเทศกาลห้ามหยุดช่วงวัน

สวัสดีครับ เราเรียนอยู่ปี3แล้ว จะได้ออกฝึกงานแล้ว เราอยู่บ้านมาตั้งแต่ปี1 เราอยู่กับแฟน มาตั้งแต่สมัยมัธยม ตอนปี1 เราอยากอยู่หอมาก แต่เราไม่กล้าบอกที่บ้าน เพราะกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย จนกระทั่ง คณะที่เร

อย่างที่เราเคยตั้งกระทู้ไป เรามีอายุมา 27 ปี ปัญหามีมาแบบลูทีน เรลไทม์เลย ส่วนใหญ่จะเกิดจากที่บ้าน หรือครอบครัวเป็นหลัก พ่อแม่ น้อง พ่อก็เป้นคนยิ่งทนงในศักดิ์ ซื้อรถ 3คัน ผ่อนไม่ไหวแต่ก็อยากให้คนเห็นว

เหนื่อยใจจังค่ะเรื่องคือ  เรื่องเงิน เราดูแลคนรอบครัว กันทั้งคู่ให้รายเดือน ทั้งฝ่ายบ้านเราและบ้านแฟน   เงินเดือนออก ทุกเดือนโอนให้ตลอด  เราว่าอันนี้ทำถูกต้อง  แต่ตอนนี้ เรามี

คุณเคยเป็นไหม อยากเล่าเรื่องตัวเองบางเรื่องให้แฟนรับรู้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องในชีวิตประจำวันว่าเป็นยังไงบ้าง หรือ เรื่องของอดีต ปัจจุบัน อนาคต เราก็แค่อยากมีคนคอยรับฟังเรื่องราวในชีวิตของเราบ้าง แชร์เร

เรื่องบริหารงานของภาครัฐ ที่เราควรมีส่วนร่วมแสดงความคิดเห็น ในฐานะประชาชน ซึ่งมีส่วนได้ส่วนเสีย ต้องรับภาระต่ออนาคตของลูกหลาน และอนาคตของประเทศ

ทุกคนสงสัยมั้ยคะว่าการที่เราต้องทนอยู่กับ toxic family เนี่ย มันต้องทนไปถึงอายุเท่าไหร่ แล้วคนที่มีความฝันที่ควรเตรียมพร้อม/มีครอบครัวซัพพอร์ตตั้งแต่เด็ก จะทำยังไงให้หลุดพ้นหรือเคลียร์ใจกัน  สามร

เรารู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่ต้องอดทนกับปัญหาที่เข้ามาในชีวิต มันเหมือนทางแยกเรากับอนาคต มันท้อมากกับภาระต่างๆที่ต้องแบกรับ ทุกครั้งที่มีปัญหาเข้ามาเราพยายามคิดหาทางออกที่เราคิดว่าน่าจะเจ็บตัวน้อยสุด คิ

คือเราเรียนอยู่ที่นี่มา 3ปีแล้ว เราเคยมีปัญหากับเพื่อนจนรู้สึกแพนิค เกือบเป็นซึมเศร้า ตอนนี้เราอยู่ม4 เรารู้สึกเหนื่อยมากกับการใช้ชีวิตอยู่ที่รรนี้ ความรู้สึกมันดีขึ้นบ้างแล้วแต่ก็ยังรู้สึกแพนิคนิดๆ เ