เรามีเพื่อนในเฟซบุ๊กไม่เกิน5คน ซึ่งก็คือ คนในครอบครัว เราไม่ชอบเที่ยวกลางคืน ไม่เที่ยวกับเพื่อนในตอนเรียน ตอนเป็นพนักงานเงินเดือน พอทำงานเสร็จก็กลับห้อง วันหยุดอยู่ห้อง ไม่เข้าหาใคร โซเชียลอื่นๆก็มีไว้หาความรู้ ฟังเพลง ดูหนัง
ในการทำงานเราก็ทำหน้าที่ของเรา ไม่เน้นไปทางเม้ามอย ก็มีพูดบ้าง เวลาเจอคนที่ไม่รู้จัก เราจะเหมือนคนใบ้ ถามมาเราตอบแค่นั้น เราไม่ชอบนะที่เป็นแบบนี้ เรารู้สึกว่ามันใช้ชีวิตยาก เราพยายามทำตัวให้กลมกลืนสุดท้ายเราก็กลับมาเป็นตัวเอง และการที่เราต่าง มันทำให้เราดูไม่น่าเชื่อถือ ยุคนี้คนส่วนมากเน้นใช้ออนไลน์ และมิจฉาชีพเยอะ เราอยากขายของ เราอยากทำการซื้อขายออนไลน์ แต่โปรไฟล์เรามันไม่น่าเชื่อถือเพราะเราไม่อัพอะไรลง และเพื่อนมีแค่คนในครอบครัว เรารู้สึกเหนื่อยกับการใช้ชีวิต บางทีมันท้อจนอยากหมดลมหายใจไป จะได้ไม่ต้องพยายามอะไรอีกเลย
แบบนี้เรียกว่าโลกส่วนตัวสูงไหม
ในการทำงานเราก็ทำหน้าที่ของเรา ไม่เน้นไปทางเม้ามอย ก็มีพูดบ้าง เวลาเจอคนที่ไม่รู้จัก เราจะเหมือนคนใบ้ ถามมาเราตอบแค่นั้น เราไม่ชอบนะที่เป็นแบบนี้ เรารู้สึกว่ามันใช้ชีวิตยาก เราพยายามทำตัวให้กลมกลืนสุดท้ายเราก็กลับมาเป็นตัวเอง และการที่เราต่าง มันทำให้เราดูไม่น่าเชื่อถือ ยุคนี้คนส่วนมากเน้นใช้ออนไลน์ และมิจฉาชีพเยอะ เราอยากขายของ เราอยากทำการซื้อขายออนไลน์ แต่โปรไฟล์เรามันไม่น่าเชื่อถือเพราะเราไม่อัพอะไรลง และเพื่อนมีแค่คนในครอบครัว เรารู้สึกเหนื่อยกับการใช้ชีวิต บางทีมันท้อจนอยากหมดลมหายใจไป จะได้ไม่ต้องพยายามอะไรอีกเลย