เรียนแล้วไม่เป็นตัวเอง แต่กลับชอบสมัยช่วยที่บ้านทำงาน

เรามีปัญหาเรื่องการเรียนค่อนข้างหนักเลยค่ะ ไม่ใช่ว่าเรียนยากหรืออะไรนะคะ แต่เรียนแล้วไม่มีความสุข ไม่รู้สึกเป็นตัวเอง เหมือนความสุขมันหายากกว่าปกติ เลยคิดว่าพอครบเทอม1แล้วจะลองคุยกับที่บ้านดีมั้ย เพราะพอลองมานั่งคิดนอนคิดดูรู้สึกชอบการทำงานสมัยที่ช่วยที่บ้านมากกว่า ถึงจะลำบากนิดหน่อยแต่กลับมีความสุขกับมันมากกว่ามาเรียนซะอีก เลยคิดว่าหรือเราจะเป็นพวกชอบทำงานเกี่ยวกับการออกแรงมากกว่ามานั่งเรียนตำราหนังสือมากกว่ากัน เพราะ้าให้พูดตรงๆเรายังหาตัวเองไม่เจอ ไม่รู้ว่าถนัดอะไรยังไง รู้แค่ว่าชอบเรียนภาษา ชอบวาดรูป แต่ไม่ชอบมานั่งก้มหน้าดูตำราหนังสือไปเรื่อยๆ พออาจารย์สั่งงานก็กลับมานั่งทำรายงานส่ง รู้สึกมันไม่มีชีวิตชีวายังไงไม่รู้ พอเทียบกับสมัยมัธยมที่ได้มีออกแรงอย่างการช่วยงานโรงเรียน ได้ทำหน้าที่สตาฟเวลามีกิจกรรม หรือช่วยที่บ้านทำงานต่างๆ กลับรู้สึกชอบมากกว่าตอนนี้อีก แต่ก็กลัวว่าถ้าลาออกไปหาตัวเองอย่างการลองทำงานดูมันจะคุ้มมั้ย มันจะเป็นการผลาญเงินพ่อแม่รึป่าว ทั้งที่เขาส่งเราเรียนแท้ๆแต่เรากลับไม่ชอบเรียนซะงั้น จริงๆก็อยากลองทำงานพิเศษดู แต่ติดที่ไม่มีรถให้เดินทางออกไปไหน แค่จะไปคณะยังต้องนั่งรถรางของมหาลัยหรือไม่ก็เดินเอา การจะลองค้นหาตัวเองระหว่างที่เรียนเลยดูจะยากกว่าปกตินิดนึง เลยอยากจะถามทุกๆคนที่เข้ามาอ่านว่าพอจะมีคำแนะนำมั้ยคะ เพราะเราไม่อยากเรียนไปทั้งที่ไม่จริงจังกับการเรียนแบบนี้ คนอื่นเขาเรียนยังพอมีเป้าหมายในอนาคต แต่เรากลับไม่มี ในหัวนึกแต่จะอยากออกไปลองทำอย่างอื่นนอกจากเรียน ไม่อยากเรียนแล้ว อยากทำงานเล็กๆที่พอได้เงินบ้าง สิ่งที่เรียนอยู่ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นสิ่งที่เราเลือกเองกับมือ เป็นสิ่งที่พ่อกับแม่บอกให้เรียน ถึงแม้จะคุยกันไปแล้วว่าถ้าเราไม่ชอบจริงๆ จะลาออกเขาก็ไม่ว่าเพราะนี่คือชีวิตของเรา แต่ทุกครั้งที่คุยเรื่องทำนองนี้เขามักจะเลี่ยงไม่ตอบ แล้วก็พูดเหมือนว่าจะให้เราเรียนต่อไปจนจบ อย่างครั้งนึงที่เคยโทรคุยกัน แม่พูดกับเราว่า"วางแผนอนาคตไว้ให้แล้ว" มันทำเรารู้สึกพูดไม่ออกแปลกๆ น้ำตาเริ่มคลอแบบงงๆ มันเหมือนกับว่าทุกอย่างที่เราทำต้องผ่านการอนุญาตของพ่อแม่ เช่น อาชีพที่เราจะเป็นจะทำในอนาคต พ่อแม่จะเป็นคนเลือกเองว่าเราจะทำงานอะไร หรือการออกไปข้างนอกพ่อแม่จะเป็นคนกำหนดว่าไปได้หรือไม่ได้ ที่ผ่านมาเวลาเราจะไปไหนหรือทำอะไรต้องอยู่ในสายตาของพวกเขาตลอด ไม่ได้รู้สึกแย่ที่เป็นงั้นแต่บางครั้งก็อยากให้พวกเขาลองปล่อยเราสักนิด อย่างการไปเดินตลาดคนเดียวไรงี้
ก็ นั่นแหละค่ะ เวิ่นมาเยอะเกินจนนอกเรื่อง สรุปง่ายๆคือ เราอยากค้นหาตัวเองดูว่าชอบทำอะไร อยากทำอะไร อยากเป็นอะไร ที่ไม่ใช่มานั่งก้มหน้าก้มตาเรียนกับทำรายงานไปเรื่อยๆจนจบ4ปี ใครพอจะมีคำแนะนำบ้างมั้ยคะ เพราะลองปรึกษาเพื่อน เพื่อนก็ยุให้ลาออกแล้วไปทำอย่างอื่น