ผมกำลังตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง เธอชื่อ "วาวา"

 ** ตั้งใจเขียนกะทู้นี้เพื่อบันทึกความทรงจำที่ยังหลงเหลือเหล่านี้ไว้ ด้วยความที่เริ่มแก่แล้ว ความทรงจำก็เริ่มเลือนลาง **
เราไม่ได้เจอกันกว่า 15 ปีแล้ว เขาเป็นทั้งเพื่อนและเป็นทั้งรักแรกของผม 

• การพบเจอ
ㅤปี 2007 ผมได้ตามไปอยู่กับน้าสาวที่เป็นครูซึ่งพึ่งได้แต่งงานกับแฟนมาใหม่ๆ อยู่ไปจนได้รู้จักครอบครัวของน้าเขยซึ่งเธอคนนี้เป็นน้องสาวต่างแม่ของน้าเขย พอดีช่วงนั้นปิดเทอมเราเลยมีเวลาไปเล่นกันบ่อย ๆ ทำให้เราสนิทกันได้ไว และเธอมีพี่ชายอีกคนซึ่งชอบชวนผมไปเล่น playstation ที่บ้านเขาอยู่ประจำ อีกทั้งหน้าบ้านมีสนามเด็กเล่นอยู่พอดี
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ㅤพอใกล้เปิดเทอมผมเลยบอกกับน้าว่าจะย้ายมาเรียนที่เดียวกับเธอคนนี้ เราสองคนเป็นรุ่นเดียวกันด้วยพอเปิดเทอมได้มาเรียนที่นี่แล้วกลับดันได้อยู่คนละห้องอีก ผมได้เข้าห้องทับ 1 ซึ่งเขาอยู่ทับ 2 คราวนี้ก็งอแงกลับไปบอกน้าว่าอยากย้ายห้องตามไปเรียนกับเขา
ㅤแต่เราก็ไม่ได้อยู่เรียนกันจนจบผ่านชั้นปีนั้น เพราะดันมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

• สัญญาณการจากลา
ㅤเย็นวันหนึ่งเราสองคนเดินกลับโรงเรียนพร้อมกับข่าวร้ายที่ว่าพ่อของเธอได้เสียจากไป(พ่อน้าเขย) ซึ่งท่านเป็นเสาหลักของครอบครัวที่ยังพอเหนี่ยวลูกชายกับแม่เลี้ยงไว้อยู่ 
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ㅤหลังจากนั้นก็เริ่ม... และน้าก็ตกลงกับน้าเขยว่าจะย้ายไปอยู่ที่อื่น ผมที่รู้เรื่องนี้แต่ก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องย้ายที่จะเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้ ผมได้อยู่เรียนกับเธอตั้งแต่ต้นเทอมจนอีก 2 อาทิตย์จะสอบปลายภาค ได้แค่คิดว่ายังไงผู้ใหญ่ก็คงรอให้หมดเทอมนี้ก่อน แต่ไม่... ถึงอย่างนั้นผมกับเธอยังมีโอกาสได้สร้างความทรงจำดี ๆ ที่ผมคงไม่มีวันที่จะลืมมันไปแน่ 

• ความทรงจำสุดท้าย
ㅤวันศุกร์ - เหมือนว่าวันนั้นผมไม่สบายแต่เช้าเลยไม่ได้ไปเรียน ถึงเวลาเลิกเรียนเธอมาหาผมที่บ้าน รู้ว่าผมไม่สบายเธอก็บอกจะหาหนังสือมาอ่านให้ เธอเจอเป็นนิตยสารอะไรสักอย่างของน้าเขย อ่านไปสักพักจนเปิดไปเจอหน้าที่มีรูปหนุ่มสาวจูบกัน หลังจากนั้นเธอถามผม "อยากลองทำตามคนในรูปไหม?" ได้ยินครั้งแรกก็เขินเลยปฏิเสธไปว่าไม่ทำ เธอถามอีกครั้งพร้อมจับมือผม วันนั้นเลยเป็นวันที่ผมเสีย #จูบแรก ให้เธอคนนี้ไป

• การจากลา
ㅤหลังจากวันนั้น - เธอก็ไม่เคยมาหาผมที่บ้านอีกเลย ผมเองด้วยความที่รู้สึกละอายใจกับสิ่งที่ได้ทำไปบวกกับไม่กล้าที่จะไปเจอหน้าสบตาหรือไปเล่นกับเขาตั้งแต่เกืดเรื่องวันนั้น ตั้งใจรอให้ถึงวันจันทร์เพราะยังไงเราก็ต้องได้เจอ ได้คุย หรือ ได้เล่นกันที่โรงเรียนแน่ๆ ไม่รู้มาก่อนเลยว่า หนึ่งวันก่อนหน้าจะถึงวันจันทร์นั้นเราต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว
ㅤเราต้องจากกันโดยไม่มีประโยคบอกลาเลยแม้แต่คำเดียว ถึงจะผ่านมา 15 ปีแล้วผมก็หวังที่จะได้เจอเธออีกครั้ง ผมไม่มีรูปเธอให้ดูเลยสักรูป จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าช่วงเวลาที่เราได้รู้จักกันนานแค่ไหน แต่เหมือนว่าทั้งชีวิตนี้เขายังเก็บ 10% ของผมเอาไว้ ผมที่พยายามจะรักใคร ทำแค่ไหนก็ได้แค่ 90%
ㅤ10% นั้น แค่ผมได้รู้ว่าเขายังสบายดีไหมเท่านั้น ผมก็คงจะปล่อยวางได้สักที

หวังว่าสักวันเราจะได้เจอกันอีกครั้ง ไม่ว่าจะเจอกันในสถานะไหน ก็ยังมีความหวังดีให้เสมอนะ🙂
ยังคงคิดถึงเสมอนะ
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่