คิดถึงคนแปลกหน้า แปลกมั้ยคะ

สวัสดีค่ะ ฉันอายุ 34 ปี คบกับแฟนคนนึงมาตั้งแต่ ม.ปลาย มีเลิกกันไปตอนเรียนมหาลัย เพราะเรียนคนละที่ คนละจังหวัด แต่สุดท้ายก็กลับมาคบกัน ระหว่างที่คบก็ไม่มีปัญหาอะไร เขาก็ดูแลซัพพอร์ตเราดีในทุกๆเรื่อง ติ

อายุจะ 30 แล้ว แต่ยังไม่รู้จุดยืนของตัวเอง อยากทำอะไร อยากใช้ชีวิตแบบไหน ตอนนี้ในหัวว่างเปล่ามาก ใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่มีโอกาสดีๆให้ตัวเอง เพราะยังต้องคอยซัพพอตคนรอบข้างอยู่ ไม่กล้าไปใช้ชีวิตของตัวเอง

สวัสดีคะ พอดีหนูมีความรู้สึกและความคิดที่ทำให้ตัวเองสับสนกับชีวิตอยู่เลยอยากมาหาความคิดเห็นหรือคำปรึกษาจากเพื่อนๆพี่ๆคะ คือหนูเป็นข้าราชการการคะ อายุ 30 ปี ส่วนสามี อายุ 35 ปี เป็นนักการเมืองท้องถิ่น

ตั้งแต่เด็ก รู้สึกว่าแม่ไม่ค่อยจะแสดงความรักเหมือนบ้านอื่น เราหาเงินเรียนเองตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นก็เข้าใจนะแม่อาจจะไม่มีเงิน แต่พอฝั่งบ้านญาติแม่ขอเงินโอนให้อย่างไว คอยซัพพอร์ตทางโน่น แต่พอเราขอจะบอกว่า

คือเราทำงาน และพอเงินออกจะแบ่งเงินเป็นส่วนๆ เงินกิน เงินส่งที่บ้าน เงินค่าอาหารแมว เงินเก็บของตัวเอง และเงินเก็บกับแฟนค่ะ พอใกล้จะสิ้นเดือน บางทีเงินกินเราหมด ก็จะยืมแฟนกินช่วง1วันถึง2วัน ก่อนเงินจะอ

เราเป็นคนนึง ที่เเอบชอบเพื่อน ที่พยายามไปทั้งๆที่รู้นะว่าเค้าไม่มีทางสนใจเราเลยเเม้เเต่นิดเดียว เรารู้ดีว่า ถึงเเม้เราจะพยายามทำเพื่อเค้าไปเเค่ไหน ยังไงเค้าก็คิดกับเราเเค่เพื่อนอยู่ดี ถ้าคนเค้าจะรู้สึ

เวลาเจออะไรมาเหนื่อย อยากมีคนอยู่ข้างๆ ก็มีครอบครัวเพื่อนแหล่ะ แต่บางทีก็อยากมีใครสักคน ใครสักคนที่คอยซัพพอตความสุข ซัพพอตการเรียน(ไม่ใช่เอาเงินให้นะ) แบบผลักดันความฝันไปด้วยกันเรื่อยๆ บางทีเรื่องบางเ

พอดี ผมอยากสอบถามว่า การออกจากบ้านตัวเองแล้วมาอยู่บ้านแฟน เป็นความคิดที่ดีมั้ย ซึ่งมีหลายๆครั้งที่ผมกับแฟนทะเลาะกัน แต่เป็นผมที่ได้แต่คอยปลอบใจตัวเอง ต่างจากแฟน ที่เค้ายังมีครอบครัว มีเพื่อนคอยปลอบใจ

เรื่องมีอยู่ว่า ผมนั้นคุยกับผู้หญิงคนนึงจนสนิทกัน เราทั้งสองเป็นนักกีฬา จนผมนั้นไปรักเค้าเข้าแล้ว มีอยู่ครั้งหนึ่งเรามีโอกาศได้ไปแข่งกีฬาด้วยกัน เค้าให้กำลังใจผมดีมาก จนผมคิดไปไกลเลยหละ และแล้วเรื่องท