I'm sorry that I made myself like this.
ขอโทษที่ทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้.
ผมมีอดีตที่ผมทำไว้แย่มากๆ ไม่รู้ว่าผมอยู่จุดที่แย่แล้วมั้ย หรือว่ามีคนที่แย่กว่าผมแล้วหรือป่าว ทุกๆครั้งที่ผมเจอใคร ผมไม่อยากเปิดเผยตัวตนให้คนอื่นรู้ ผมกลัวอดีตของตัวเองมันจะย้อนมาทำลายความสุขของผมเอง กลัวคนใกล้ตัวเขาจะรู้ว่าผมทำอะไรมา ผมเริ่มไม่อยากให้ใครมารู้จักผม ผมเริ่มไม่อยากไปรู้จักกับคนใหม่ๆ เริ่มอยู่ตัวคนเดียว เริ่มไม่กล้าออกไปไหน ไม่พบปะผู้คน ผมเหนื่อยทุกครั้งที่มีคนพูดถึงสิ่งที่ผมทำลงไป ผมไม่รู้ว่าเขาแย่กว่าผมมากมั้ย แต่ผมไม่เคยคิดจะพูดถึงด้านแย่ของคนอื่น ผมเข้าใจในจุดที่แย่เวลามีคนพูดถึง แต่ทำไมกันนะ คนอื่นถึงต้องซ้ำเติม ทั้งๆที่ผมรู้ตัวเองอยู่แล้วว่าผมนั่นแย่แค่ไหน ทำไมต้องทำให้ผมแย่กว่าเดิม
ถ้าผมแย่ก็ไม่ต้องซ้ำเติมกัน ผมไม่ใช่คนดีมากนัก แต่ผมเต็มที่กับทุกคนที่รู้จักผมจริงๆ แต่ทำไมทุกคนต้องตอบแทนด้วยความผิดพลาดของผมด้วยนะ.
ผมแย่มากใช่มั้ย ทำไมถึงต้องซ้ำเติมกัน
ผมผิดใช่มั้ยที่ผมคิดได้แล้ว ผมแค่อยากมีชีวิตใหม่
ผมรู้สึกผิดกับตัวเองมากพอแล้ว ทำไมต้องทำให้ผมรู้สึกผิดกับตัวเองมากกว่าเดิมด้วยหละ
ผมผิดหวังกับตัวเองมากแล้ว ก็แค่นั้นเอง
ผมไม่อยากไม่คิดถึงมันเลย
ผมเริ่มจะลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้งที่คนพูดถึงมันอีกครั้ง ผมไม่เคยลืมได้เลย ผมไม่อยากกำอดีตนี้ไว้นะ
แต่เหมือนมันเป็นเชือกปมที่ผูกคอผมไว้แล้ว
แล้วมันกลายเป็นปมในชีวิตผมไปแล้ว
ผมควรทำยังไง.
ผมขอโทษ.
ขอบคุณที่อ่านจนจบ
ขอโทษที่ผมเรียบเรียงคำไม่ค่อยเก่งนะครับ
ผมควรทำยังไง.
I'm sorry that I made myself like this.
ขอโทษที่ทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้.
ผมมีอดีตที่ผมทำไว้แย่มากๆ ไม่รู้ว่าผมอยู่จุดที่แย่แล้วมั้ย หรือว่ามีคนที่แย่กว่าผมแล้วหรือป่าว ทุกๆครั้งที่ผมเจอใคร ผมไม่อยากเปิดเผยตัวตนให้คนอื่นรู้ ผมกลัวอดีตของตัวเองมันจะย้อนมาทำลายความสุขของผมเอง กลัวคนใกล้ตัวเขาจะรู้ว่าผมทำอะไรมา ผมเริ่มไม่อยากให้ใครมารู้จักผม ผมเริ่มไม่อยากไปรู้จักกับคนใหม่ๆ เริ่มอยู่ตัวคนเดียว เริ่มไม่กล้าออกไปไหน ไม่พบปะผู้คน ผมเหนื่อยทุกครั้งที่มีคนพูดถึงสิ่งที่ผมทำลงไป ผมไม่รู้ว่าเขาแย่กว่าผมมากมั้ย แต่ผมไม่เคยคิดจะพูดถึงด้านแย่ของคนอื่น ผมเข้าใจในจุดที่แย่เวลามีคนพูดถึง แต่ทำไมกันนะ คนอื่นถึงต้องซ้ำเติม ทั้งๆที่ผมรู้ตัวเองอยู่แล้วว่าผมนั่นแย่แค่ไหน ทำไมต้องทำให้ผมแย่กว่าเดิม
ถ้าผมแย่ก็ไม่ต้องซ้ำเติมกัน ผมไม่ใช่คนดีมากนัก แต่ผมเต็มที่กับทุกคนที่รู้จักผมจริงๆ แต่ทำไมทุกคนต้องตอบแทนด้วยความผิดพลาดของผมด้วยนะ.
ผมแย่มากใช่มั้ย ทำไมถึงต้องซ้ำเติมกัน
ผมผิดใช่มั้ยที่ผมคิดได้แล้ว ผมแค่อยากมีชีวิตใหม่
ผมรู้สึกผิดกับตัวเองมากพอแล้ว ทำไมต้องทำให้ผมรู้สึกผิดกับตัวเองมากกว่าเดิมด้วยหละ
ผมผิดหวังกับตัวเองมากแล้ว ก็แค่นั้นเอง
ผมไม่อยากไม่คิดถึงมันเลย
ผมเริ่มจะลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้งที่คนพูดถึงมันอีกครั้ง ผมไม่เคยลืมได้เลย ผมไม่อยากกำอดีตนี้ไว้นะ
แต่เหมือนมันเป็นเชือกปมที่ผูกคอผมไว้แล้ว
แล้วมันกลายเป็นปมในชีวิตผมไปแล้ว
ผมควรทำยังไง.
ผมขอโทษ.
ขอบคุณที่อ่านจนจบ
ขอโทษที่ผมเรียบเรียงคำไม่ค่อยเก่งนะครับ