ขอคำแนะนำกับชีวิตที่เลวร้ายและไม่มีคนเข้าใจและไม่มีใครซัพพอร์ตหน่อยครับ

สวัสดีครับผมอยากได้คำแนะนำจากพี่ๆทุกคนว่าผม ควรทำไงต่อกับชีวิตดีผมขอเล่าเลยนะครับผมเกิดมาในครอบครัวที่ถานะปานกลางพ่อผมทำงานเป็นช่างเชื่อมเหล็ก แม่ผมไม่ไก้ทำงานทำงานบ้านอย่างเดียวผมมีพี่ชายคนนึง ครอบครัวของผมเป็นครอบครัวที่ไม่ค่อยจะอบอุ่นนักพ่อแม่ทะเลาะกันตลอดพ่อชอบใช้กำลังกับแม่บ่อยครั้งที่แม่เจ็บและผมต้องห้ามตอนพวกเขาทะเลาะกันเด็กที่อายุแค่4-5ขวบต้องมาเจอพ่อแม่ตบตีกันมันก็ฝังใจผมตลอดมา และผมก็เป็นเด็กติดเกมชอบให้แม่ไปส่งที่ร้านเกมบ่อยๆ คือมันจะเป็นอย่างงี้ครับร้านเกมกับบ้านผมจะอยู่คนละฝั่งกันและใกล้ๆร้านเกมจะมีบ้านเพื่อนแม่ผม ซึ่งวันนั้นพ่อผมป่วยนอนอยู่บ้านและผมก็อยากไปเล่นร้านเกมก็เลยบอกแม่ไปส่งก็ตามปกติครับแม่ก็พาไปตลอด แต่พอผมเล่นเกมครบ2ชั่วโมงปมก็พอเลยจะไปตามแม่กลับบ้านแต่พอผมไปถามป้าคนนั้นที่เป็นเพื่อนแม่เขาก็บอกว่าไม่รู่เหมือนกัน ใช่ครับผมโดนหลอกจริงๆแล้วแม่ผมหนีไปแต่ในตอนนั้นผมก็ไม่รู้เพราะผมแค่6ขวบผมก็เลยบอกพี่เจ้าของร้านเกมให้ไปส่งบ้าน พอผมกลับบ้านมาพ่อก็ถามแม่ไปไหนผมก็บอกว่าไม่รู้ออกมาก็ไม่เจอพ่อผมโมโหมากเพราะแม่ผมหนีไปแบบนี้หลายรอบแล้วแต่ มันต่างจากครั้งนี้ที่พ่อผมไม่ตามหาที่ไหนก็ไม่เจอแล้วสุดท้ายผมก็ได้อยู่กับพ่อกันแค่2คน ก็ตามที่บอกนั่นแหละครับพ่อผมหัวรุนแรงมากๆจากที่แม่ผมโดนทำร้ายสุดท้ายแล้วเป็นผมเองเด็ก ป.1 ที่ต้องมาโดนตบตีผมไม่เคยมีอิสระเลยอะไรๆก็ต้องตามที่พ่อสั่งตลอดแต่ผมก็ทนอยู่จน ป.4 แม่ผมพยายามจะเอาผมไปอยู่ด้วยแต่พ่อไม่ยอมพ่อบอกยังไงก็ไม่ให้แต่สุดท้ายพอผมขอเองแรกๆพอให้ไปแค่เสาร์อาทิตย์พอผมจบ ป.6 ก็ต้องย้ายโรงเรียนผมเลยตัดสินใจย้ายไปอยู่กับแม่แบบจริงๆจังๆสุดท้ายพอก็ยอมแต่พอผมไปอยู่กับแม่แรกๆก็สุขดีแต่หลังๆมามันแย่มากทุกอย่างที่อยากจะได้แม่ก็ไม่เคยที่จะซื้อให้ หรืออะไรเลยแม่ใช้คำพูดแย่ๆใส่ผมตลอดผมรู้สึกแย่มากจนตอนนี้ผมก็ไม่เคยรู้สึกดีเลยและล่าสุดผมอยากจะไปเรียนต่อ ม.3 ที่กรุงเทพแม่ก็ยังไม่ให้ไปแต่มันคือความฝันของผมเลยที่อยากจะไปเรียนต่อที่กรุงเทพและตอนนี้ผมอยากจะไปจริงๆอยากจะหนีออกจากความเลวร้ายนี้ทุกคนแนะนำผมหน่อยครับ