คือผมคิดเรื่องนี้มาซักพักแล้วครับ ว่าจะไปเรียนก.ศ.น. ดีไหม
เหตุผลที่ผมอยากเรียนต่อคือ
1.ผมได้ลองทำงานดูแล้วพบว่า ตัวเองไม่ได้ชอบทำงานนี้เลย มันใช้เวลาในการทำงานเยอะเกินไป
เลยอยากหาที่ตัวเองชอบมากกว่า ถึงผมจะยังไม่รู้ก็เถอะว่าตัวเองชอบอะไร (อยากให้สิ่งที่ตัวเองชอบระหว่างเรียนด้วย)
2.ผมอยากอ่านภาษาอังกฤษได้ พูดภาษาอังกฤษได้ หลังจากได้มีประสบการณ์การทำงานมาได้4-5เดือนตัวเองก็พบว่า ภาษาอังกฤษ

จำเป็นจริงๆ
คือแบบ เวลามีคนต่างชาติมาถามอะไรผม คือผมงงเลยตั้งให้รุ่นพี่ที่ทำงานช่วยทุกที
3.อยากจะกลับไปเรียนด้วยแหละ เพราะว่าก่อนที่จะดรอปเรียนเนี่ยผมเป็นคนที่ขี้เกียจมากๆ
หยุดเรียนบ่อย ครูสั่งงานไรมาก็ไม่ทำ แถมโดดเรียนอีกต่างหาก แต่หลังจากดรอปเรียนมาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านไม่ออกไปสุงสิงกับใครมาได้ประมาณ 4ปี (มั้ง)
ผมก็เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า อยากกลับไปเรียนว่ะ ผมใช้ชีวิตแบบนี้มันดีแล้วหรอ โตไปผมจะหางานที่ตัวเองชอบทำได้หรอ ผมจะใช้ชีวิตคนเดียวได้หรอ
แม่จะเสียใจไหมที่ผมเป็นแบบนี้ คำถามพวกนี้วนอยู่ในหัวผมตลอดไม่ไปไหน ถึงขั้นที่ผมคิดอยากจะหนีปัญหานี้ด้วยการจบชีวิตตัวเองตอนที่ตัวเองไม่เหลือใครแล้ว
จนถึงจุดนี้อาจจะมาบางคนคิดว่า ผมมันเป็นพวกขี้ขลาดชอบหนีปัญหา เอาตัวเองสบายก่อนคนอื่นช่างมัน หรือเรียกแบบหยาบๆคือ ขยะสังคม (หรืออาจจะไม่ขนาดนั้นก็ได้)
เอาละเรากลับมาที่หัวข้อหลักกันดีกว่า
ผมยังเรียนต่อทันไหมครับ
อายุ 20 ,เรียน ก.ศ.น จากป.6 - ม.6 ทันไหม
เหตุผลที่ผมอยากเรียนต่อคือ
1.ผมได้ลองทำงานดูแล้วพบว่า ตัวเองไม่ได้ชอบทำงานนี้เลย มันใช้เวลาในการทำงานเยอะเกินไป
เลยอยากหาที่ตัวเองชอบมากกว่า ถึงผมจะยังไม่รู้ก็เถอะว่าตัวเองชอบอะไร (อยากให้สิ่งที่ตัวเองชอบระหว่างเรียนด้วย)
2.ผมอยากอ่านภาษาอังกฤษได้ พูดภาษาอังกฤษได้ หลังจากได้มีประสบการณ์การทำงานมาได้4-5เดือนตัวเองก็พบว่า ภาษาอังกฤษ
คือแบบ เวลามีคนต่างชาติมาถามอะไรผม คือผมงงเลยตั้งให้รุ่นพี่ที่ทำงานช่วยทุกที
3.อยากจะกลับไปเรียนด้วยแหละ เพราะว่าก่อนที่จะดรอปเรียนเนี่ยผมเป็นคนที่ขี้เกียจมากๆ
หยุดเรียนบ่อย ครูสั่งงานไรมาก็ไม่ทำ แถมโดดเรียนอีกต่างหาก แต่หลังจากดรอปเรียนมาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านไม่ออกไปสุงสิงกับใครมาได้ประมาณ 4ปี (มั้ง)
ผมก็เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า อยากกลับไปเรียนว่ะ ผมใช้ชีวิตแบบนี้มันดีแล้วหรอ โตไปผมจะหางานที่ตัวเองชอบทำได้หรอ ผมจะใช้ชีวิตคนเดียวได้หรอ
แม่จะเสียใจไหมที่ผมเป็นแบบนี้ คำถามพวกนี้วนอยู่ในหัวผมตลอดไม่ไปไหน ถึงขั้นที่ผมคิดอยากจะหนีปัญหานี้ด้วยการจบชีวิตตัวเองตอนที่ตัวเองไม่เหลือใครแล้ว
จนถึงจุดนี้อาจจะมาบางคนคิดว่า ผมมันเป็นพวกขี้ขลาดชอบหนีปัญหา เอาตัวเองสบายก่อนคนอื่นช่างมัน หรือเรียกแบบหยาบๆคือ ขยะสังคม (หรืออาจจะไม่ขนาดนั้นก็ได้)
เอาละเรากลับมาที่หัวข้อหลักกันดีกว่า
ผมยังเรียนต่อทันไหมครับ