เราชอบคุยคนเดียวอะค่ะ

เราคิดว่าต้นเรื่องเกิดประมาณเมื่อ 1 ปีก่อน (แต่ว่าเรื่องที่จะเล่านี้เกิดขึ้นได้แค่3เดือนอยู่เลยงับ)เราได้เจอคนๆหนึ่งจากเกมๆหนึ่ง เราได้พูดคุยกันเล่นเกมด้วยกันทุกวันแรกๆก็แค่พี่น้อง,คนรู้จักเฉยๆแต่พอนานวันเข้าเราก็เริ่มไม่คิดแบบนั้นเราคิดว่าเรารู้สึกรักเขา แล้วเราก็บอกความรู้สึกของเราให้เขาได้รู้เราเริ่มรักเขามากขึ้นทุกวันๆ บอกรักกันทุกคืน แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เราเลิกกันแต่ว่าอย่างหนึ่งที่ยังทำให้เรารักเขาไม่ไปไหนคือเราอยู่กลุ่มเดียวกัน(กลุ่มเดียวกันหมายถึงในเกมอะนะคะ) นั้นแหละค่ะเราเลิกกันเพราะว่าเราคิดว่าเราเหมาะสมกับเราเลย เราต่างกันมาก เราเลยขอเขาเลิก เราเสียใจมากทำใจนานพอสมควรเราก็เริ่มหายเศร้าแต่ความคิดถึงยังไม่หายไปไหน ด้วยความที่พูดคุยกันทุกวัน ทุกวันนี้เราก็รู้สึกว่าเรายังคุยกับเขา(ก็คือเราพูดคนเดียวอยู่ทั้งๆที่ไม่มีเขา) เราจินตนาว่าเราพูดกับเขา น้องเขา เพื่อนเขา จินตนาประมาณว่าเขาเป็นยังไงบ้าง มีเรื่องเครียดอะไรก็จะคุยกับเขา อยากรู้อะไรก็ถามกับเพื่อนเขา ถึงแม้ว่าคำตอยนั้นจะคิดขึ้นมาเพื่อให้สบายใจก็ตาม เวลาว่างไม่มีไรทำเราก็จะชอบคุยกับเขา เพ้อถึงเขาอยู่ตลอด หยุดคิดถึงเขาไม่ได้เลย จะเรียกใครชื่อเขาเป็นชื่อแรกเลยที่ขึ้นมาในหัว เราไม่อยากออกจากกลุ่มนั้นเลย เรามีความสุขมากๆในตลอดเวลา1ปีทีาผ่านมาจะ2ปีแล้ว เรารักทุกคนเหมือนพี่น้องกัน เอาจริงๆเราก็ไม่อยากแก้หรอก แต่เราไม่รู้ว่ามันจะดีไม่ดี
เราควรทำยังไงดีคะ