เมื่อก่อนตอนผมยังเด็กเวลาแม่มีปัญหา ผมไปถามแม่ก็บอกไม่มีอะไรหรอกลูก ยังโอเคอยู่
เวลาผมมีปัญหา บางทีก็ปัญหาหนัก แต่แม่จะทำเป็นพูดปลอบประโลมบอกว่ามันต้องผ่านไปได้น่าให้กำลังงใจสุดๆ
แต่ตอนนี้พอผมอายุบรรลุนิติภาวะแล้ว แม่แสดงออกต่อผมเปลี่ยนไป
เวลาไม่สบายใจอะไรมาแม่ไม่แสดงออกว่าแข็งแกร่ง นิ่งแบบสมัยก่อน ร้องไห้ ฟูมฟาย
เจอผลตรวจไม่สบายนิดๆหน่อยๆ คิดเป็นตุเป็นตะคิดถึงผลที่ร้ายแรงที่สุดเท่าที่เป็นไปได้แล้วก็ร้องไห้ฟูมฟาย ปลอบเท่าไหร่ก็ไม่ฟังไม่ดีขึ้นเลย
สุดท้ายก็ไม่มีอะไรหายเป็นปกติ
และอื่นๆอีกมากมาย เวลาแม่คุยกับผมแม่จะแสดงออกด้านอ่อนแอมากขึ้น
ไม่เหมือนสมัยผมเด็ก ไม่สบายใจอะไรทำนิ่ง ทำสตรองโชว์ลูกไว้ก่อนเราก็สบายใจ
แต่ตอนนี้ผมโดนแม่แสดงด้านอ่อนแอให้เห็นทุกวันจนผมรู้สึกเครียด สุขภาพจิตไม่ดีไม่รู้ถึงขั้นซึมเศร้าหรือยัง
คือเคยชินกับภาพแม่นิ่ง จิตใจแข็งแกร่งมาตลอด
พอผมบรรลุนิติภาวะทำงานเท่านั้นเหละ เจอแต่แม่ด้านอ่อนแอ คิดมาก ไม่มีภาวะผู้นำครอบครัวให้ผมเห็นเลย
ร่วมกันวิเคราะห์ได้ครับ
ตั้งแต่ผมอายุบรรลุนิติภาวะ รู้สึกว่าแม่เสียภาวะผู้นำเวลาแสดงออกกับผมไปเยอะเลย
เวลาผมมีปัญหา บางทีก็ปัญหาหนัก แต่แม่จะทำเป็นพูดปลอบประโลมบอกว่ามันต้องผ่านไปได้น่าให้กำลังงใจสุดๆ
แต่ตอนนี้พอผมอายุบรรลุนิติภาวะแล้ว แม่แสดงออกต่อผมเปลี่ยนไป
เวลาไม่สบายใจอะไรมาแม่ไม่แสดงออกว่าแข็งแกร่ง นิ่งแบบสมัยก่อน ร้องไห้ ฟูมฟาย
เจอผลตรวจไม่สบายนิดๆหน่อยๆ คิดเป็นตุเป็นตะคิดถึงผลที่ร้ายแรงที่สุดเท่าที่เป็นไปได้แล้วก็ร้องไห้ฟูมฟาย ปลอบเท่าไหร่ก็ไม่ฟังไม่ดีขึ้นเลย
สุดท้ายก็ไม่มีอะไรหายเป็นปกติ
และอื่นๆอีกมากมาย เวลาแม่คุยกับผมแม่จะแสดงออกด้านอ่อนแอมากขึ้น
ไม่เหมือนสมัยผมเด็ก ไม่สบายใจอะไรทำนิ่ง ทำสตรองโชว์ลูกไว้ก่อนเราก็สบายใจ
แต่ตอนนี้ผมโดนแม่แสดงด้านอ่อนแอให้เห็นทุกวันจนผมรู้สึกเครียด สุขภาพจิตไม่ดีไม่รู้ถึงขั้นซึมเศร้าหรือยัง
คือเคยชินกับภาพแม่นิ่ง จิตใจแข็งแกร่งมาตลอด
พอผมบรรลุนิติภาวะทำงานเท่านั้นเหละ เจอแต่แม่ด้านอ่อนแอ คิดมาก ไม่มีภาวะผู้นำครอบครัวให้ผมเห็นเลย
ร่วมกันวิเคราะห์ได้ครับ