เมื่อ50 ปีก่อนเราเป็นผู้จัดตั้งบริษัทSmile Land ขึ้นมามีพื้นที่1 แสนไร่เราเป็นคนรวบรวมเงินทุนและประกาศหาแรงงานที่สนใจมาร่วมสร้างบริษัทกับเราหลังจากนั้นเราก็ได้พัฒนาบริษัทควบคู่กับการพัฒนาแรงงานให้การเลี้ยงดูให้ทุนการศึกษาจนกลายเป็นแรงงานมีทักษะทำให้บริษัทเราค่อยๆเจริญขึ้นมีสินค้ามากมายแรงงานของเราเริ่มมีความเป็นอยู่ที่ดีหลายคนได้สร้างครอบครัวมีลูกหลานมาช่วยเราทำงานได้เพิ่มมากขึ้น
หลังจากสร้างบริษัทได้25 ปีเราเห็นว่าแรงงานทุกคนได้มีส่วนร่วมกันสร้างบริษัทกับเราเลยแบ่งที่ดิน50% ให้เหล่าคนงานไปเพื่อใช้อาศัยและใช้ทำมาหากินนอกจากงานบริษัทเรายังให้พวกเค้าประกอบอาชีพอื่นได้ตามความสามารถแต่ต้องจ่ายเงินเพื่อบำรุงและเพื่อบำรุงรักษาบริษัทด้วย ส่วนที่ดินอีก50% เรายังเก็บไว้ทำธุรกิจและอยู่อาศัยของตัวเองและครอบครัว
เมื่อบริษัทเราเติบโตขึ้นพัฒนาขึ้นจึงมีแรงงานจากภายนอกขอเข้ามาทำงานด้วยแรงงานเหล่านั้นมีทักษะดีขยันและฉลาดต่อมาจึงเริ่มมีฐานะร่ำรวยและมีการศึกษาที่ดีขึ้นมีโอกาสได้ไปฝึกงานในบริษัทอื่นๆก็อยากเอาความรู้กลับมาพัฒนาบริษัทเราให้ดียิ่งขึ้นแรงงานกลุ่มนี้รวบรวมเสียงคนงานที่คิดเหมือนกันได้20% ทุกคนอยากให้มีการเปลี่ยนแปลงการบริหารในบริษัทจะได้เพิ่มรายได้และความเป็นอยู่ของแรงงานให้ดีขึ้นแต่แรงงานเก่าและครอบครัวที่ร่วมสร้างบริษัทมากับเรามองว่ายังไม่ควรรีบเปลี่ยนแปลงให้เหมือนบริษัทอื่นในทันทีควรต้องศึกษาข้อมูลให้รอบด้านเสียก่อนจึงเริ่มเกิดความขัดแย้งกันขึ้นมาระหว่างแรงงานรุ่นเก่ากับแรงงานรุ่นใหม่ในบริษัท
เราเห็นว่าบริษัทมีโครงสร้างที่เปลี่ยนแปลงไปมากและสังคมนอกบริษัทมีการเปลี่ยนแปลงไปเช่นกันจึงได้ให้อิสระในการบริหารจัดการบริษัทแก่เหล่าคนงานทั้งหมดเราตั้งคนงานกลุ่มแรกที่ร่วมตั้งบริษัทมาเป็นผู้เขียนกฎระเบียบต่างๆของบริษัทเพื่อให้ทุกคนมีส่วนร่วมในการพัฒนาบริษัทโดยมีเราผู้เป็นเจ้าของบริษัทจะคอยควบคุมและมีอำนาจตัดสินใจในขั้นตอนสุดท้ายเรายังจ่ายค่าแรงและให้ผลประโยชน์รวมถึงแบ่งที่อยู่อาศัยให้กับคนงานเหล่านั้นเรื่อยมาและจะช่วยเหลือพวกเค้าเพิ่มเติมในยามที่เกิดเรื่องทุกข์ร้อน
มาวันนี้พนักงานจำนวน20% ที่เป็นแรงงานรุ่นใหม่บอกเราว่าอยากบริหารทุกอย่างในบริษัทเพราะเราบริหารบริษัทไม่ดีพอสู้กับบริษัทอื่นไม่ได้จะขอทรัพย์สินส่วนตัวและที่ดิน50% ของเรามาแจกจ่ายและนำไปหาประโยชน์กันเองและพวกเขาจะตั้งกฎระเบียบขึ้นใหม่ว่าเรามีสิทธิจะทำอะไรได้บ้างไม่ได้บ้างให้เราและลูกหลานอยู่เฉยๆทำตัวให้พนักงานทุกคนเคารพรักก็พอ
แต่กลุ่มคนงานที่เริ่มก่อตั้งบริษัทกับเรารวมถึงลูกหลานพวกเค้ากลับไม่เห็นด้วยเพราะคนกลุ่มนี้ยังมีความรักและเคารพเราอยู่จึงพยายามสกัดกั้นคนกลุ่มนี้ไม่ให้มีอำนาจควบคุมบริษัทในทุกรูปแบบแม้บางอย่างจะไม่เป็นไปตามกฎระเบียบในบริษัทบ้างก็ตาม
เมื่อไม่สามารถทำตามที่ตนเองประสงค์แรงงาน20% กลุ่มนี้ก็เลยกดดันกลุ่มแรงงานเก่าและครอบครัวของพวกเค้าทั้งด่ารุกรานประกาศว่าทำร้ายครอบครัวลูกหลานพวกเค้าอีกด้วยนอกจากนี้ยังเอาเรื่องดังกล่าวไปแจ้งกับบริษัทอื่นเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมมีทั้งบริษัทเพื่อนของเราบริษัทคู่แข่งและบริษัทอื่นๆที่เราไม่รู้จักประณามบอกว่าบริษัทเราล้าหลังไม่พัฒนาต้องให้พวกเค้ายึดครองและเป็นผู้บริหารบริษัทแทนเราถ้าพวกเขาเป็นไม่ได้ก็จะสร้างความวุ่นวายจนทุกคนในบริษัทไม่สามารถทำงานและใช้ชีวิตเป็นปกติได้อีกต่อไป
เราเข้าใจดีว่าเรื่องนี้มันอาจไม่มีใครถูกไม่มีใครผิดทั้งหมดทุกคนล้วนหวังดีกับบริษัทอยากให้มีความเจริญขึ้นแต่ก็ต้องดูถึงความเป็นมาของบริษัทแต่ละแห่งและคนที่อยู่ในบริษัททุกคนจะทำอะไรก็ต้องถ้อยทีถ้อยอาศัยต่อกันการอยู่ร่วมกันจะเอาแต่ใจตนทุกอย่างไม่ได้ต้องฟังเสียงทุกคนในบริษัทและให้เกียรติเจ้าของบริษัทที่คุณเข้าไปขออาศัยด้วย
มือใหม่แต่งนิยาย บริษัท Smile Land ขอคำชี้แนะจากเพื่อนสมาชิกจ๊ะ พอใช้ได้มั้ย
หลังจากสร้างบริษัทได้25 ปีเราเห็นว่าแรงงานทุกคนได้มีส่วนร่วมกันสร้างบริษัทกับเราเลยแบ่งที่ดิน50% ให้เหล่าคนงานไปเพื่อใช้อาศัยและใช้ทำมาหากินนอกจากงานบริษัทเรายังให้พวกเค้าประกอบอาชีพอื่นได้ตามความสามารถแต่ต้องจ่ายเงินเพื่อบำรุงและเพื่อบำรุงรักษาบริษัทด้วย ส่วนที่ดินอีก50% เรายังเก็บไว้ทำธุรกิจและอยู่อาศัยของตัวเองและครอบครัว
เมื่อบริษัทเราเติบโตขึ้นพัฒนาขึ้นจึงมีแรงงานจากภายนอกขอเข้ามาทำงานด้วยแรงงานเหล่านั้นมีทักษะดีขยันและฉลาดต่อมาจึงเริ่มมีฐานะร่ำรวยและมีการศึกษาที่ดีขึ้นมีโอกาสได้ไปฝึกงานในบริษัทอื่นๆก็อยากเอาความรู้กลับมาพัฒนาบริษัทเราให้ดียิ่งขึ้นแรงงานกลุ่มนี้รวบรวมเสียงคนงานที่คิดเหมือนกันได้20% ทุกคนอยากให้มีการเปลี่ยนแปลงการบริหารในบริษัทจะได้เพิ่มรายได้และความเป็นอยู่ของแรงงานให้ดีขึ้นแต่แรงงานเก่าและครอบครัวที่ร่วมสร้างบริษัทมากับเรามองว่ายังไม่ควรรีบเปลี่ยนแปลงให้เหมือนบริษัทอื่นในทันทีควรต้องศึกษาข้อมูลให้รอบด้านเสียก่อนจึงเริ่มเกิดความขัดแย้งกันขึ้นมาระหว่างแรงงานรุ่นเก่ากับแรงงานรุ่นใหม่ในบริษัท
เราเห็นว่าบริษัทมีโครงสร้างที่เปลี่ยนแปลงไปมากและสังคมนอกบริษัทมีการเปลี่ยนแปลงไปเช่นกันจึงได้ให้อิสระในการบริหารจัดการบริษัทแก่เหล่าคนงานทั้งหมดเราตั้งคนงานกลุ่มแรกที่ร่วมตั้งบริษัทมาเป็นผู้เขียนกฎระเบียบต่างๆของบริษัทเพื่อให้ทุกคนมีส่วนร่วมในการพัฒนาบริษัทโดยมีเราผู้เป็นเจ้าของบริษัทจะคอยควบคุมและมีอำนาจตัดสินใจในขั้นตอนสุดท้ายเรายังจ่ายค่าแรงและให้ผลประโยชน์รวมถึงแบ่งที่อยู่อาศัยให้กับคนงานเหล่านั้นเรื่อยมาและจะช่วยเหลือพวกเค้าเพิ่มเติมในยามที่เกิดเรื่องทุกข์ร้อน
มาวันนี้พนักงานจำนวน20% ที่เป็นแรงงานรุ่นใหม่บอกเราว่าอยากบริหารทุกอย่างในบริษัทเพราะเราบริหารบริษัทไม่ดีพอสู้กับบริษัทอื่นไม่ได้จะขอทรัพย์สินส่วนตัวและที่ดิน50% ของเรามาแจกจ่ายและนำไปหาประโยชน์กันเองและพวกเขาจะตั้งกฎระเบียบขึ้นใหม่ว่าเรามีสิทธิจะทำอะไรได้บ้างไม่ได้บ้างให้เราและลูกหลานอยู่เฉยๆทำตัวให้พนักงานทุกคนเคารพรักก็พอ
แต่กลุ่มคนงานที่เริ่มก่อตั้งบริษัทกับเรารวมถึงลูกหลานพวกเค้ากลับไม่เห็นด้วยเพราะคนกลุ่มนี้ยังมีความรักและเคารพเราอยู่จึงพยายามสกัดกั้นคนกลุ่มนี้ไม่ให้มีอำนาจควบคุมบริษัทในทุกรูปแบบแม้บางอย่างจะไม่เป็นไปตามกฎระเบียบในบริษัทบ้างก็ตาม
เมื่อไม่สามารถทำตามที่ตนเองประสงค์แรงงาน20% กลุ่มนี้ก็เลยกดดันกลุ่มแรงงานเก่าและครอบครัวของพวกเค้าทั้งด่ารุกรานประกาศว่าทำร้ายครอบครัวลูกหลานพวกเค้าอีกด้วยนอกจากนี้ยังเอาเรื่องดังกล่าวไปแจ้งกับบริษัทอื่นเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมมีทั้งบริษัทเพื่อนของเราบริษัทคู่แข่งและบริษัทอื่นๆที่เราไม่รู้จักประณามบอกว่าบริษัทเราล้าหลังไม่พัฒนาต้องให้พวกเค้ายึดครองและเป็นผู้บริหารบริษัทแทนเราถ้าพวกเขาเป็นไม่ได้ก็จะสร้างความวุ่นวายจนทุกคนในบริษัทไม่สามารถทำงานและใช้ชีวิตเป็นปกติได้อีกต่อไป
เราเข้าใจดีว่าเรื่องนี้มันอาจไม่มีใครถูกไม่มีใครผิดทั้งหมดทุกคนล้วนหวังดีกับบริษัทอยากให้มีความเจริญขึ้นแต่ก็ต้องดูถึงความเป็นมาของบริษัทแต่ละแห่งและคนที่อยู่ในบริษัททุกคนจะทำอะไรก็ต้องถ้อยทีถ้อยอาศัยต่อกันการอยู่ร่วมกันจะเอาแต่ใจตนทุกอย่างไม่ได้ต้องฟังเสียงทุกคนในบริษัทและให้เกียรติเจ้าของบริษัทที่คุณเข้าไปขออาศัยด้วย