สวัสดีค่ะ
เราเกิดมาในครอบครัวใหญ่ ที่บ้านของเราทำธุระกกิจหลายอย่างแล้วเราเป็นลูกคนที่3จาก6คนค่ะ
ตั้งแต่เด็กเราเป็นคนเดียวของหมู่พี่น้องที่ไม่ได้อยู่กับพ่อแต่เราพึ่งจะมาได้อยู่กับพ่อเมื่อไม่กี่ปีนี้เองค่ะ
ตอนมาไม่ได้เกิดเรื่องดีๆเลยค่ะ เรื่องดีเพียงเรื่องเดียวคือการที่เราได้เจอกับพี่สาวของเรา(พี่สาวแท้ๆ)
เรามาคุณย่าก็ไม่ได้ปรื้มเราขนาดนั้นคุณย่าดูรักพี่สาวเรามากกว่าเราอีกค่ะ และท่านก็ให้คนไปทำไม้มาตีเราและให้ทำหลายอันให้ถือกันคนละไม้ค่ะ
ครูสอนพิเศษเรายังมีเลยค่ะ และท่านก็จะตีที่ขาของเราความรู้สึกตอนนั้นไม่เคยลืมเลยค่ะ เราที่เศร้ามาก่อนที่จะมาอยู่กับพ่อเพราะคุณยายพึ่งเสียไป
มาเจอคุณย่าทำเรื่องแบบนี้ใส่อีกเราสับสนในตัวเองมากเลยค่ะ
ขออธิบายก่อนนะคะ เนื่องด้วยบ้านเราเป็นครอบครัวใหญ่และคุณพ่อเราก็เป็นคนดูแลธุรกิจที่บ้านจึงมีบ้านหลายหลัง(หรือบ้านน้อยบ้านใหญ่นั้นแหล่ะค่ะ)
และคุณพ่อก็ไม่ค่อยมีเวลาเลยเป็นเรื่องยากที่ท่านมาจะหาเราทุกวัน ในช่วงนั้นพ่อเข้ามาในบ้านที่เราอยู่แค่อาทิตย์ละสองสามครั้งเองค่ะ
ในช่วงนั้นเรารู้สึกเหมือนเป็นซึมเศร้าแต่ก็ไม่สามารถบอกกับใครได้เราเลยไม่ได้บอก
และมีวันนึงในปีนั้นที่ผลการเรียนออกแล้วเราสอบตกเกือบทุกวิชาวันนั้นพ่อมาที่บ้านและให็ดูเกรดแล้วสั่งให้ยื่นมือออกไปข้างหน้า เรารู้แน่ๆว่าตั้งโดนตี
และพ่อก็ได้เอาเข็มขัดมาตีที่มือเราเข้าจังๆเลยค่ะ (แต่เราก็ยังคงโดนย่าตีเราอยู่เหมือนเดิมนะคะ) ในสัปดาห์นั้นเหมือนพ่อรู้ว่าเราโดนย่าตีเป็นประจำ พ่อก็รีบมาหาเราและเปิดขากางเกงดูรอยแผลของเรา ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่เรารู้ว่าพ่อกับย่าทะเลาะกันแล้วจะเป็นเรื่องใหญ่และกว่าเรื่องจะจบก็ยาวเลย
พ่อเราก็ห้ามอะไรย่าไม่ได้เยอะ เพราะเค้าเป็นแม่แต่เราเป็นแค่ลูกที่ำอะไรไม่ได้เลย จนพ่อรู้ว่าเราอยู่กับย่าไม่ได้แล้วจริงๆเลยให้เราไปอยู่กับผู้หญิงของเค้า
ก็ดีนะคะ ไม่ได้โดนทำร้ายร่างกายแต่บาดแผลที่อยู่ในส่วนลึกก็ไม่ได้หายไปไหน จนตอนนี้ก็ผ่านมาได้3-4ปีแล้วที่เราอยู่กับผู้หญิงของพ่อคนนี้
.
คุณย่าไม่ชอบแม่เราหน่ะค่ะเลยเป็นสาเหตุที่ท่าไม่ชอบเรา
.
พูดตามตรงเลยค่ะว่าเราไม่ได้รู้สึกถึงหน้าที่การเป็นพ่อที่พ่อทำให้กับเรา เพราะเราอยู่กับผญคนนี้แรกๆก็เดือนนึงมาหาครั้งนึงหลังๆเริ่มเปลี่ยนเป็นสองเดือน สามเดือนหนึ่งปีนับได้เลยค่ะว่าเค้ามากี่ครั้ง มันทำให้เรารู้สึกว่าสัมพันธ์พ่อลูกของเราสองคนมันยังมีอยู่มั้ย หรือพ่อแค่เอาเรามาเพราะสัญญากับแม่เราไว้แค่นั้น ล่าสุดเมื่อไม่กี่เดือนนี้พ่อพาเราไปฮ่องกงกับพี่สาวและเราเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดหน้าปกติก็จะเป็นหน้านิ่งๆและพี่คิดว่าเราชักสีหน้าใส่เค้า แต่เราแค่ไม่ได้รู้สึกว่ามันมีอะไรที่เราควรจะต้องยิ้มและพอเรายิ้มทำให้เหมือนมีความสุขพ่อก็บอกว่าเราตอแxลเราไม่เข้าใจว่าเค้าต้องการอะไร ถ้าเทียบชีวิตเรากับของพี่สาวแท้ๆมันมีความแตกต่างที่ชัดเจนมากเลยค่ะ พี่เหมือนลูกที่รักทุกๆปิดเทอมต้องได้ไปเที่ยวตปท.ตจว.กับเราที่พึ่งจะได้เคยไปเป็นครั้งแรก
.
.
.
เรายังสามารถพึ่งพาใครในบ้านนี้ได้ด้วยหรอคะ เราไม่เห็นทางออกเลย
แค่รู้สึกไม่สบายก็ยังต้องฝืนตื่นไปรร. เรารู้สึกได้รับความไม่เป็นธรรมมากๆเลยค่ะ
อย่างงี้เรียกว่าปมได้มั้ย
เราเกิดมาในครอบครัวใหญ่ ที่บ้านของเราทำธุระกกิจหลายอย่างแล้วเราเป็นลูกคนที่3จาก6คนค่ะ
ตั้งแต่เด็กเราเป็นคนเดียวของหมู่พี่น้องที่ไม่ได้อยู่กับพ่อแต่เราพึ่งจะมาได้อยู่กับพ่อเมื่อไม่กี่ปีนี้เองค่ะ
ตอนมาไม่ได้เกิดเรื่องดีๆเลยค่ะ เรื่องดีเพียงเรื่องเดียวคือการที่เราได้เจอกับพี่สาวของเรา(พี่สาวแท้ๆ)
เรามาคุณย่าก็ไม่ได้ปรื้มเราขนาดนั้นคุณย่าดูรักพี่สาวเรามากกว่าเราอีกค่ะ และท่านก็ให้คนไปทำไม้มาตีเราและให้ทำหลายอันให้ถือกันคนละไม้ค่ะ
ครูสอนพิเศษเรายังมีเลยค่ะ และท่านก็จะตีที่ขาของเราความรู้สึกตอนนั้นไม่เคยลืมเลยค่ะ เราที่เศร้ามาก่อนที่จะมาอยู่กับพ่อเพราะคุณยายพึ่งเสียไป
มาเจอคุณย่าทำเรื่องแบบนี้ใส่อีกเราสับสนในตัวเองมากเลยค่ะ
ขออธิบายก่อนนะคะ เนื่องด้วยบ้านเราเป็นครอบครัวใหญ่และคุณพ่อเราก็เป็นคนดูแลธุรกิจที่บ้านจึงมีบ้านหลายหลัง(หรือบ้านน้อยบ้านใหญ่นั้นแหล่ะค่ะ)
และคุณพ่อก็ไม่ค่อยมีเวลาเลยเป็นเรื่องยากที่ท่านมาจะหาเราทุกวัน ในช่วงนั้นพ่อเข้ามาในบ้านที่เราอยู่แค่อาทิตย์ละสองสามครั้งเองค่ะ
ในช่วงนั้นเรารู้สึกเหมือนเป็นซึมเศร้าแต่ก็ไม่สามารถบอกกับใครได้เราเลยไม่ได้บอก
และมีวันนึงในปีนั้นที่ผลการเรียนออกแล้วเราสอบตกเกือบทุกวิชาวันนั้นพ่อมาที่บ้านและให็ดูเกรดแล้วสั่งให้ยื่นมือออกไปข้างหน้า เรารู้แน่ๆว่าตั้งโดนตี
และพ่อก็ได้เอาเข็มขัดมาตีที่มือเราเข้าจังๆเลยค่ะ (แต่เราก็ยังคงโดนย่าตีเราอยู่เหมือนเดิมนะคะ) ในสัปดาห์นั้นเหมือนพ่อรู้ว่าเราโดนย่าตีเป็นประจำ พ่อก็รีบมาหาเราและเปิดขากางเกงดูรอยแผลของเรา ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่เรารู้ว่าพ่อกับย่าทะเลาะกันแล้วจะเป็นเรื่องใหญ่และกว่าเรื่องจะจบก็ยาวเลย
พ่อเราก็ห้ามอะไรย่าไม่ได้เยอะ เพราะเค้าเป็นแม่แต่เราเป็นแค่ลูกที่ำอะไรไม่ได้เลย จนพ่อรู้ว่าเราอยู่กับย่าไม่ได้แล้วจริงๆเลยให้เราไปอยู่กับผู้หญิงของเค้า
ก็ดีนะคะ ไม่ได้โดนทำร้ายร่างกายแต่บาดแผลที่อยู่ในส่วนลึกก็ไม่ได้หายไปไหน จนตอนนี้ก็ผ่านมาได้3-4ปีแล้วที่เราอยู่กับผู้หญิงของพ่อคนนี้
.
คุณย่าไม่ชอบแม่เราหน่ะค่ะเลยเป็นสาเหตุที่ท่าไม่ชอบเรา
.
พูดตามตรงเลยค่ะว่าเราไม่ได้รู้สึกถึงหน้าที่การเป็นพ่อที่พ่อทำให้กับเรา เพราะเราอยู่กับผญคนนี้แรกๆก็เดือนนึงมาหาครั้งนึงหลังๆเริ่มเปลี่ยนเป็นสองเดือน สามเดือนหนึ่งปีนับได้เลยค่ะว่าเค้ามากี่ครั้ง มันทำให้เรารู้สึกว่าสัมพันธ์พ่อลูกของเราสองคนมันยังมีอยู่มั้ย หรือพ่อแค่เอาเรามาเพราะสัญญากับแม่เราไว้แค่นั้น ล่าสุดเมื่อไม่กี่เดือนนี้พ่อพาเราไปฮ่องกงกับพี่สาวและเราเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดหน้าปกติก็จะเป็นหน้านิ่งๆและพี่คิดว่าเราชักสีหน้าใส่เค้า แต่เราแค่ไม่ได้รู้สึกว่ามันมีอะไรที่เราควรจะต้องยิ้มและพอเรายิ้มทำให้เหมือนมีความสุขพ่อก็บอกว่าเราตอแxลเราไม่เข้าใจว่าเค้าต้องการอะไร ถ้าเทียบชีวิตเรากับของพี่สาวแท้ๆมันมีความแตกต่างที่ชัดเจนมากเลยค่ะ พี่เหมือนลูกที่รักทุกๆปิดเทอมต้องได้ไปเที่ยวตปท.ตจว.กับเราที่พึ่งจะได้เคยไปเป็นครั้งแรก
.
.
.
เรายังสามารถพึ่งพาใครในบ้านนี้ได้ด้วยหรอคะ เราไม่เห็นทางออกเลย
แค่รู้สึกไม่สบายก็ยังต้องฝืนตื่นไปรร. เรารู้สึกได้รับความไม่เป็นธรรมมากๆเลยค่ะ