สวัสดีค่ะ จากกระทู้ที่แล้วมีคนinboxมาถามหลังไมค์เยอะมากว่าเราตัดสินใจยังไง ขอตอบในนี้เลยนะคะ คำตอบคือเราเลือกที่จะทำเป็นไม่รับรู้ และไม่บอกพ่อกับแม่ค่ะ เพราะกลัวมองหน้ากันไม่ติด และเราตัดสินใจถูกมากค่ะเพราะช่วงนี้ทางบ้านเรากำลังล้ม ธุรกิจที่เคยทำเจ๊ง และแม่โดนโจรล้วงกระเป๋าเงินทั้งหมดที่มีเหลือติดบ้านหายไปหมด และครอบครัวเรากำลังเครียดอย่างมากเราเลยคิดว่าตัวเองตัดสินใจถูกแล้วที่ไม่บอก ถึงตัวเราเองจะรู้สึกแย่และอึดอัดมากก็ตาม
ขอตัดมาเข้าเรื่องกระทู้วันนี้เลยแล้วกันค่ะ เราเป็นเด็กที่โตมากับพ่อแม่แค่2คน ไม่ค่อยมีญาติหรือผู้ใหญ่ที่รู้จัก มีแค่พ่อและแม่จริงๆ ตอนเด็กๆเราสนิทกับพ่อแม่มาก ไปเที่ยวด้วยกันบ่อย ใช้เวลาด้วยกันตลอด พึ่งแยกห้องนอนกับพ่อแม่ครั้งแรกตอนม.3 แต่เรานี่ถือว่าเป็นเด็กมีปัญหาเลยก็ได้ค่ะ ถ้าเคยอ่านกระทู้เก่าๆของเราก็คงจะทราบ ตอนนี้อายุ18จะเข้า19 เราไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับพ่อแม่แล้วค่ะ เราอยู่บ้านแฟน แต่พ่อและแม่เราทั้ง2ฝ่ายรับรู้นะคะ เราเริ่มมาอยู่บ้านแฟนได้1ปีแล้ว ทางบ้านแฟนค่อนข้างมีฐานะมากกว่าบ้านเรา เขาก็ช่วยซัพพอร์ตค่าเรียนและกินบ้างนิดหน่อย แลกกับการที่เราช่วยธุรกินที่บ้านแฟน และเราไม่ได้ขอเงินพ่อกับแม่แล้วค่ะ ทำงานหาเงินใช้และจ่ายค่าใช้จ่ายเอง เพราะเราทราบดีว่าที่บ้านมีปัญหาเรื่องเงิน ความสัมพันธ์ของเรากับแม่ยังปกติค่ะ สนิทกันมาก คุยกันได้ทุกเรื่อง เราไปหาแม่แม่มาหาเราทุกสัปดาห์ บางสัปดาห์ก็เจอกัน2-3ครั้ง แต่กับพ่อผู้ที่เราเคยสนิทมากๆๆๆตอนเด็ก ตอนนี้ไม่มีความสนิทกันแม้แต่น้อยเลยค่ะ พ่อไม่เคยโทรหาหรือทักหาเราเลยสักครั้ง (แต่ก็มีให้แม่เป็นคนโทรมาบ้าง) และพ่อก็ไม่ค่อยที่จะมาหาเราเลย บางครั้งเราชวนพ่อกับแม่ออกไปทานข้าวข้างนอกพ่อก็ไม่ค่อยมาเลยค่ะ แต่พ่อก็จะบอกให้แม่มาหาเราอยู่บ่อยๆ เราอยากเจอพ่อมากๆๆและอยากพูดคุยกับพ่อเหมือนเดิม แต่เราก็เข้าใจนะคะว่าพ่อเป็นคนไม่ค่อยชอบออกไปไหนอยู่แล้ว แล้วก็ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครมาก เราคิดโทษตัวเองอยู่ตลอดว่าเป็นเพราะเราออกมาอยู่บ้านแฟนหรือป่าวเลยทำให้ความสัมพันธ์ของเรากับพ่อเป็นแบบนี้ แต่นั่นแหละค่ะที่เราต้องมาอยู่นี่ก็เพื่อลดค่าใช้จ่ายในบ้าน บวกกับปัญหาครอบครัวหลายๆอย่างที่ทำให้เราอยู่ที่บ้านไม่ได้ เราก็เข้าใจนะคะว่าตอนนี้เราโตแล้วคงจะสนิทกันแบบตอนเด็กๆไม่ได้ แต่เราก็รับรู้ได้ว่าพ่อรักเรา แต่ที่มาตั้งกระทู้วันนี้ก็เพราะ เราเองไม่ปล่อยวางเรื่องครอบครัวและเราทำใจไม่ได้ที่ต้องอยู่ในสถานะที่ห่างเหินกับพ่อแบบนี้ เราพยายามคิดว่าเราก็มีชีวิตของเรา สักวันที่ไม่มีพ่อหรือแม่เราก็ต้องอยู่กับตัวเอง แต่ทำไมมันอดคิดไม่ได้เลยคะ หรือเพราะเราเป็นคนคิดมากไป เราควรไปพบจิตแพทย์หรือป่าว
เรารู้สึกเหมือนตัวเองมีปมเรื่องครอบครัวเยอะแยะไปหมดเลย และตอนนี้ขณะที่ครอบครัวเรากำลังล้มเราเสียใจมากที่เราไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย ทำได้แค่ไม่ขอเงินเด็ดขาด ค่ากินค่าใช้ค่าเรียนค่าใช้จ่ายต่างๆ เราดูแลตัวเองหมด ติดก็แต่เราดูแลครอบครัวไม่ได้ ตอนนี้พ่อเราก็ค่อนข้างอายุเยอะแล้วค่ะ63ปี และพ่อเรากินเหล้าสูบบุหรี่จัดมาก ในสถานะการณ์ที่เรากับพ่อห่างเหินกันแบบนี้ยิ่งทำให้เรากังวลมากๆเลย กลัวว่าถ้าพ่อไม่อยู่แล้วจะเป็นปมของเราไปตลอด เราควรจัดการยังไงกับความคิดมากและความฟุ้งซ่านของตัวเองดีคะ
ปรับตัวยังไงเมื่อรู้สึกว่าไม่สนิทกับพ่อเท่าตอนเป็นเด็ก
ขอตัดมาเข้าเรื่องกระทู้วันนี้เลยแล้วกันค่ะ เราเป็นเด็กที่โตมากับพ่อแม่แค่2คน ไม่ค่อยมีญาติหรือผู้ใหญ่ที่รู้จัก มีแค่พ่อและแม่จริงๆ ตอนเด็กๆเราสนิทกับพ่อแม่มาก ไปเที่ยวด้วยกันบ่อย ใช้เวลาด้วยกันตลอด พึ่งแยกห้องนอนกับพ่อแม่ครั้งแรกตอนม.3 แต่เรานี่ถือว่าเป็นเด็กมีปัญหาเลยก็ได้ค่ะ ถ้าเคยอ่านกระทู้เก่าๆของเราก็คงจะทราบ ตอนนี้อายุ18จะเข้า19 เราไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับพ่อแม่แล้วค่ะ เราอยู่บ้านแฟน แต่พ่อและแม่เราทั้ง2ฝ่ายรับรู้นะคะ เราเริ่มมาอยู่บ้านแฟนได้1ปีแล้ว ทางบ้านแฟนค่อนข้างมีฐานะมากกว่าบ้านเรา เขาก็ช่วยซัพพอร์ตค่าเรียนและกินบ้างนิดหน่อย แลกกับการที่เราช่วยธุรกินที่บ้านแฟน และเราไม่ได้ขอเงินพ่อกับแม่แล้วค่ะ ทำงานหาเงินใช้และจ่ายค่าใช้จ่ายเอง เพราะเราทราบดีว่าที่บ้านมีปัญหาเรื่องเงิน ความสัมพันธ์ของเรากับแม่ยังปกติค่ะ สนิทกันมาก คุยกันได้ทุกเรื่อง เราไปหาแม่แม่มาหาเราทุกสัปดาห์ บางสัปดาห์ก็เจอกัน2-3ครั้ง แต่กับพ่อผู้ที่เราเคยสนิทมากๆๆๆตอนเด็ก ตอนนี้ไม่มีความสนิทกันแม้แต่น้อยเลยค่ะ พ่อไม่เคยโทรหาหรือทักหาเราเลยสักครั้ง (แต่ก็มีให้แม่เป็นคนโทรมาบ้าง) และพ่อก็ไม่ค่อยที่จะมาหาเราเลย บางครั้งเราชวนพ่อกับแม่ออกไปทานข้าวข้างนอกพ่อก็ไม่ค่อยมาเลยค่ะ แต่พ่อก็จะบอกให้แม่มาหาเราอยู่บ่อยๆ เราอยากเจอพ่อมากๆๆและอยากพูดคุยกับพ่อเหมือนเดิม แต่เราก็เข้าใจนะคะว่าพ่อเป็นคนไม่ค่อยชอบออกไปไหนอยู่แล้ว แล้วก็ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครมาก เราคิดโทษตัวเองอยู่ตลอดว่าเป็นเพราะเราออกมาอยู่บ้านแฟนหรือป่าวเลยทำให้ความสัมพันธ์ของเรากับพ่อเป็นแบบนี้ แต่นั่นแหละค่ะที่เราต้องมาอยู่นี่ก็เพื่อลดค่าใช้จ่ายในบ้าน บวกกับปัญหาครอบครัวหลายๆอย่างที่ทำให้เราอยู่ที่บ้านไม่ได้ เราก็เข้าใจนะคะว่าตอนนี้เราโตแล้วคงจะสนิทกันแบบตอนเด็กๆไม่ได้ แต่เราก็รับรู้ได้ว่าพ่อรักเรา แต่ที่มาตั้งกระทู้วันนี้ก็เพราะ เราเองไม่ปล่อยวางเรื่องครอบครัวและเราทำใจไม่ได้ที่ต้องอยู่ในสถานะที่ห่างเหินกับพ่อแบบนี้ เราพยายามคิดว่าเราก็มีชีวิตของเรา สักวันที่ไม่มีพ่อหรือแม่เราก็ต้องอยู่กับตัวเอง แต่ทำไมมันอดคิดไม่ได้เลยคะ หรือเพราะเราเป็นคนคิดมากไป เราควรไปพบจิตแพทย์หรือป่าว