อาการหลังเป็นเด็กซิ่วโดยไม่ตั้งใจ

คือเราก็เป็นคนหนึ่งที่ซิ่วโดยไม่ได้ตั้งใจเลยย คือเหตุผลที่เราซิ่วเนี้ยเพราะครอบครัวเราไม่พร้อมในเรื่องของทรัพยสินเราเองก็หาทุนมาซัพแต่ก็ไม่รอดเราเลยจำใจต้องออกแล้วมาลงใหม่ในปี67 ในช่วงแรกหลังลาออกเนี้ยเป็นช่วงที่เศร้าสุดอ่ะมันทำไรไม่ถูกเลยโดยเฉพาะถ้าสถาบันไหนนะมีการปรับพื้นแล้วเจอเพื่อนเนี้ยแล้วกำลังไปได้ดีเลยยิ่งหนักเพราะเรานั้นจะคิดถึงเพื่อนแล้วมันอาจจะทำให้เรานั้นเนี้ยมีความสัมพันธ์น้อยลงเพราะไม่เจอหน้ากันเหมือนเมื่อก่อน
แล้วพอเพื่อนได้ทำกิจกรรมไรเนี้ยที่ทำกับเพื่อนในหมู่มันทำให้แบบน่อยอยู่เด้แต่สำหรับคนที่คิดมากคือดราม่านอนร้องไห้แหละค่ะ แตต่พอไปสักพักสิ่งเหล่านี้จะที่ให้เราเศร้าน้อยลงแต่จะมาแทนที่โดยความเครียดดดดดด เพราะไรหรอเพราะว่าเรานั้นต้องหางานในช่วงที่รอการเปิดเรียนครั้งใหม่สำหรับผู้ที่เคยทำงานช่วงปิดภาคเรียนหลังจบม.6 ถ้าส่นใหญ่จะไม่พ้นกับทำงานบริการแต่บางคนก็ไม่เคยมีประสบการณ์ตรงนี้มันอาจจะยากสุดซึ่งตัวแอดมินเคยทำงานบริการช่วงซัมเมอร์แอดก็ไม่ถนัดเรื่องคิดตังเท่าไหร่หรอมันอาจจะเครียดนิดหน่อย(ไม่นิดหน่อยเลยย)แต่พอช่วงหลังแอดซิ่วมาสักพักเนี้ยแอดลงหางานที่ใหม่ดู สามารถไปปรับใช่ได้นะ ส่วนหลังจากหางานทำได้เเล้วคือการตั้งเป้าใหม่ว่าหลังจากฉันทำงานมาได้สักระยะใหญ่เงินเดือนที่ได้จะเอาไปทำไรบ้างแล้วอย่าลืมเรื่องติดตามข่าวการสอบเข้าอันนี้สำคัญวางดีมีชัยไปกว่าครึ่ง
ปล.อันนี้เป็นความรู้สึกของแอดนะจะปรับเปลี่ยนตรงไหนอันนี้เป็นหน้าที่ตัวเองนะ สู้ๆนะ