วันนี้พ่อกับแม่ของผมได้พูดกับผมว่ากูทำงานหาเลี้ยงพวกกูไม่เซ็งหรอวะ ซึ่งเหตุการก่อนหน้าคือพ่อมาใช้ผมไปซื้อบุหรี่มันก็ดึกมากแล้วผมก็บอกไปว่ามันดึกแล้วยังจะใช้ไปซื้ออีกเซ็ง พ่อผมก็สวนมาบอกว่ากูทำงานหาเลี้ยงพวกทุกวันไม่เซ็งหรอวะผมก็ไม่ตอบอะไรผมก็เดินไปซื้อให้แล้วพอกลับมาแม่ก็ด่าผมอีกว่าพ่อแม่ใช้แค่นี้ใช้ไม่ได้กูทำงานหาเลี้ยงพวกเนี่ยยังจะมาพูดแบบนี้ผมก็คิดในใจคำนี้มาอีกละแล้วพอตอนแก่ก็ต้องเป็นผมไม่ไม่ใช่หรอที่ต้องหาเลี้ยงพวกเขาแล้วแม่ก็พูดต่อว่าถ้าบ้านมันน่าเบื่อก็ให้ไปหาที่อยู่เองคำๆนี้มันจุกในอกผมมากทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นแม่ก็เป็นมาร้องขอให้ผมโทรไปขอเงินหลวงปู่(เป็นปู่ผมนั้นแหละแต่บวชอยู่)3000ผมก็โทรไปขอให้ตอนผมทำงานปิดเทอมผมก็ให้พ่อกับแม่หมดทุกบาทเงินออก7000ผมต้องให้เขา6500เหลือ500พอมีเงินติดตัวก็ไม่ให้เงินไปทำงานกะไม่ให้มีเงินติดตัวเลยผมก๋ไม่เคยที่จะบ่นอะไรสักคำผมเสียใจมากๆที่ได้ยินคำๆนี้ออกจากปากคนเป็นแม่ มีหลายที่ผมเก็บใส่ใจไม่พูดออกมาเรื่องคำพูดของแม่เรื่องการกระทำของพ่อผมอดทนมาตลอดบางวันผมก็นอนร้องไห้ว่าทำชีวิตผมต้องมาเจออะไรแบบนี้พวกเขาเป็นคนทำให้ผมเกิดมาไม่ใช่หรอทำไมไม่ดูแลผมให้ดีหรือผมเป็นความผิดพลาดของพวกเขาพวกเขาเลยจำใจเลี้ยงผมมา
ขอวิธีหลุดพ้นจากครอบครัวเฮงซวยทีครับ