เคยเกลียดหมาแมวจรครับ เพราะมันทำรถเป็นรอย ขับถ่ายไม่เป็นที่ รำคาญเสียงตอนทะเลาะกัน อยากจับไปปล่อยเกาะให้พ้นๆสายตา
แต่จุดเปลี่ยนคือนั่งกินข้าวอยู่ข้างทาง เห็นแมวกำลังเดินข้ามถนนเจอมอไซค์พุ่งชนอย่างแรง จนกระเด็นแน่นิ่งอยู่ข้างทาง คนขับมอไซก็ไปแบบไม่หันกลับมามอง
ระหว่างนั้นผมก็กินข้าวแล้วก็คิดไป รู้สึกสงสาร แต่ก็ไม่ได้อินอะไรขนาดนั้น เข้าใจว่าเป็นเรื่องปกติ
พอขับรถกลับบ้าน ก็ไม่รู้ทำไมภาพติดตาตอนแมวกำลังโดนชนจนตัวบิด มันก็รีรันเข้ามา วันนั้นพอถึงบ้านก็เกิดอาการนั่งคิดนอนคิดว่า
"สัตว์มันก็มีชีวิตอยู่ เอาตัวรอดไปวันๆ ไม่ได้มีสติปัญญาพอจะรู้ด้วยซ้ำว่าได้ทำความเดือดร้อนอะไรให้คนบ้าง ทุกอย่างทำไปโดยสัญชาติญาณ"
"มีแต่คนนั่นแหละ ที่แม้จะมีสติปัญญารู้ผิดชอบชั่วดี แต่ก็ยังคงเห็นแก่ตัวคิดแต่ความสะดวกสบายของตัวเอง แม้จะต้องเบียดเบียนชีวิตเล็กๆอื่น"
หรือเลยเถิดไปจนถึงขั้น
"โลกนี้ถูกสร้างมาให้ทุกชีวิตอยู่ร่วมกัน แต่มนุษย์เองนั่นแหละที่ทึกทักเป็นเองว่าโลกนี้เป็นของตัวเอง"
ช่วยเล่าประสบการณ์ให้ฟังหน่อยครับ
มีใครที่เคยเกลียดหมาแมวจร แล้วปัจจุบันกลับคิดตรงกันข้าม บ้างครับ
แต่จุดเปลี่ยนคือนั่งกินข้าวอยู่ข้างทาง เห็นแมวกำลังเดินข้ามถนนเจอมอไซค์พุ่งชนอย่างแรง จนกระเด็นแน่นิ่งอยู่ข้างทาง คนขับมอไซก็ไปแบบไม่หันกลับมามอง
ระหว่างนั้นผมก็กินข้าวแล้วก็คิดไป รู้สึกสงสาร แต่ก็ไม่ได้อินอะไรขนาดนั้น เข้าใจว่าเป็นเรื่องปกติ
พอขับรถกลับบ้าน ก็ไม่รู้ทำไมภาพติดตาตอนแมวกำลังโดนชนจนตัวบิด มันก็รีรันเข้ามา วันนั้นพอถึงบ้านก็เกิดอาการนั่งคิดนอนคิดว่า
"สัตว์มันก็มีชีวิตอยู่ เอาตัวรอดไปวันๆ ไม่ได้มีสติปัญญาพอจะรู้ด้วยซ้ำว่าได้ทำความเดือดร้อนอะไรให้คนบ้าง ทุกอย่างทำไปโดยสัญชาติญาณ"
"มีแต่คนนั่นแหละ ที่แม้จะมีสติปัญญารู้ผิดชอบชั่วดี แต่ก็ยังคงเห็นแก่ตัวคิดแต่ความสะดวกสบายของตัวเอง แม้จะต้องเบียดเบียนชีวิตเล็กๆอื่น"
หรือเลยเถิดไปจนถึงขั้น
"โลกนี้ถูกสร้างมาให้ทุกชีวิตอยู่ร่วมกัน แต่มนุษย์เองนั่นแหละที่ทึกทักเป็นเองว่าโลกนี้เป็นของตัวเอง"
ช่วยเล่าประสบการณ์ให้ฟังหน่อยครับ