อายุ 18 ออกมาใช้ชีวิตคนเดียวไม่เป็นภาระครอบครัว แต่ครอบครัวยังมาเป็นภาระเรา?

ผมออกจากบ้านอายุ 18 มาสมัครเรียน ปวส.ทวิภาคี ทำงานด้วย เรียนไปด้วย หาเงินด้วยตัวเองทุกบาท พยายามสร้างอนาคตด้วยตัวเอง ตอนที่ออกมา ไม่มีใครสักคนที่ซับพอร์ต ขนาดค่ารถเดินทาง ผมยังต้องหาเอง ออกมาได้ ทำงานได้เดือนแรก ที่บ้านโทรมาขอเงิน ทั้งที่ตอนนั้นทำงานได้ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ จนตอนนี้ผ่านมา 2 ปี ผมจบ ปวส. กำลังจะต่อป.ตรี รามคำแหง ทำงานเรียนเหนื่อยสุดๆ คำถามจากครอบครัว ว่าเหนื่อยไหม ไม่เคยได้ยินจริงๆ ตอนนี้กำลังจะหางานใหม่ หาที่พักใหม่ มีเงินก้อนนึงจะลงทุนในการศึกษาซื้อของที่จำเป็น แต่ที่บ้านก็ดันโทรมา บอกจะต่อเติมบ้าน แล้วบอกช่วยบ้างก็ดี ผมก็อึ้ง อธิบายเหตุผลอะไรไป ก็ถูกมองว่าเห็นแก่ตัว ทั้งที่ผมพยายามจะยืนให้ได้ด้วยตัวเอง กำลังจะเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในที่ใหม่ๆ กลับไปไหนไม่ได้ เพราะที่บ้านดันมาพูดแบบนี้ จนวันนี้ท้อมากๆ ทั้งที่วางแผนมานาน แต่ดันมาสะดุด การใช้ชีวิตคนเดียวมันยากแล้ว แต่การต้องมาคอยเลี้ยงดูคนที่บ้านมันหนักสุดๆ โดยเฉพาะมีเงื่อนไขคำว่าครอบครัวเข้ามาทำให้ปฏิเสธไม่ได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้กลายเป็นคนอกตัญญูไปหรือยัง เราไม่เคยคิดว่าจะไม่ตอบแทน แต่แค่ตอนนี้เรายังไม่มีอะไร พึ่ง 20 ต้นๆ แต่โดนคาดหวังขนาดนี้ บ้านผมมี ลูก 4 คน ทุกคนสนใจแต่ชีวิตตัวเอง กลับไม่เคยโดนว่าอะไร พอเป็นเราที่ทำบ้าง พี่น้องพร้อมใจกันจะหาว่าเรา อกตัญญู