ตามหัวข้อเลยครับ
ของผมจะเป็นพ่อตัวเอง จำไม่ได้แล้วว่าอคติเรื่องอะไรแต่มีเรื่องนึงคือ พ่อเขาชอบบ่นเรื่องต่างๆครับ (ตัวผมเป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียวครับเวลาออกไปข้างนอกทำงานปกติเหมือนคนทั่วไปแต่อยู่ในบ้านจะรู้สึกว่าถ้ามีใครมาอยู่ด้วยจะไม่ชอบมากครับไม่รู้ทำไม แล้วก็ไม่ชอบให้คนอื่นมาบ่นด้วย แต่ตัวเองชอบบ่น555) เขาชอบทำตัวไม่เหมือนคนอื่นครับ ทั้งสูบกัญชาไม่หางานทำเหมือนคนปกติ ไม่ทำความสะอาดบ้านทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยเคารพนับถือเขาเท่าไหร่ครับ แต่ทีนี้เรื่องคือว่า เวลาผมอยู่กับเขาผมจะรู้สึกรำคาญมากเลยครับ ไม่ชอบให้มาอยู่ด้วยคือผมเห็นเขาไม่ได้เลยจะรู้สึกกวนใจมาก แต่พอถึงเวลาที่ผมออกมาทำงานผมจะมาคิดๆกับตัวเองว่าทำไมตัวเองถึงคิดลบกับเขาแบบนี้ตลอด แล้วก็รู้สึกว่าทำไมถึงอคติกับเขาได้ขนาดนี้ แล้วก็รู้สึกเศร้าใจนิดๆ พอกลับบ้านเหมือนเดิมครับ เวลาเห็นเขาก็จะรู้สึกกวนใจความรู้สึกไม่ชอบเข้ามาอีกแล้วครับ ผมก็จะถามเขาว่าเมื่อไรจะไปสักที เขาบอกเดี๋ยวก็ออกไปเอง ถามงี้สามสี่วัน(เขาลงมาจากต่างจังหวัดครับ)จนวันนี้เขากลับต่างจังหวัดไป ผมก็ไม่ได้กล่าวลาเขาไหว้เขาด้วย คือเขาก่อนไปเหมือนพูดว่าเดี๋ยวเขาก็อยู่ได้ไม่นานแล้ว นึกถึงเรื่องที่พ่อเคยทำในอดีตบ้างที่เคยพาไปกินของกินดีๆหรือพาไปดูหนัง เวลาทำงานได้มาก็เอามาเลี้ยงเองหมด บลาๆ ผมก็ทำเหมือนใส่หูฟังฟังเพลงแต่จริงๆใส่เฉยๆ พอเขาไปผมก็มารู้สึกอีกว่าทำแบบนี้ถูกแล้วหรอ ถ้าเกิดวันนึงเขาเสียไปผมจะรู้สึกยังไง จะไม่มีโอกาสได้ตอบแทนที่เขาเลี้ยงเรามาเลยนะ ความคิดในหัวมันแล่นเข้ามา ผมก็ได้แต่นั่งคิดเศร้าใจ
เรื่องมีประมาณนี้ครับ
มีใครเคยเป็นแบบผมไหม
ใครเคยอคติกับคนในครอบครัวไหมครับ มีวิธีแก้ไหมครับ
ของผมจะเป็นพ่อตัวเอง จำไม่ได้แล้วว่าอคติเรื่องอะไรแต่มีเรื่องนึงคือ พ่อเขาชอบบ่นเรื่องต่างๆครับ (ตัวผมเป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียวครับเวลาออกไปข้างนอกทำงานปกติเหมือนคนทั่วไปแต่อยู่ในบ้านจะรู้สึกว่าถ้ามีใครมาอยู่ด้วยจะไม่ชอบมากครับไม่รู้ทำไม แล้วก็ไม่ชอบให้คนอื่นมาบ่นด้วย แต่ตัวเองชอบบ่น555) เขาชอบทำตัวไม่เหมือนคนอื่นครับ ทั้งสูบกัญชาไม่หางานทำเหมือนคนปกติ ไม่ทำความสะอาดบ้านทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยเคารพนับถือเขาเท่าไหร่ครับ แต่ทีนี้เรื่องคือว่า เวลาผมอยู่กับเขาผมจะรู้สึกรำคาญมากเลยครับ ไม่ชอบให้มาอยู่ด้วยคือผมเห็นเขาไม่ได้เลยจะรู้สึกกวนใจมาก แต่พอถึงเวลาที่ผมออกมาทำงานผมจะมาคิดๆกับตัวเองว่าทำไมตัวเองถึงคิดลบกับเขาแบบนี้ตลอด แล้วก็รู้สึกว่าทำไมถึงอคติกับเขาได้ขนาดนี้ แล้วก็รู้สึกเศร้าใจนิดๆ พอกลับบ้านเหมือนเดิมครับ เวลาเห็นเขาก็จะรู้สึกกวนใจความรู้สึกไม่ชอบเข้ามาอีกแล้วครับ ผมก็จะถามเขาว่าเมื่อไรจะไปสักที เขาบอกเดี๋ยวก็ออกไปเอง ถามงี้สามสี่วัน(เขาลงมาจากต่างจังหวัดครับ)จนวันนี้เขากลับต่างจังหวัดไป ผมก็ไม่ได้กล่าวลาเขาไหว้เขาด้วย คือเขาก่อนไปเหมือนพูดว่าเดี๋ยวเขาก็อยู่ได้ไม่นานแล้ว นึกถึงเรื่องที่พ่อเคยทำในอดีตบ้างที่เคยพาไปกินของกินดีๆหรือพาไปดูหนัง เวลาทำงานได้มาก็เอามาเลี้ยงเองหมด บลาๆ ผมก็ทำเหมือนใส่หูฟังฟังเพลงแต่จริงๆใส่เฉยๆ พอเขาไปผมก็มารู้สึกอีกว่าทำแบบนี้ถูกแล้วหรอ ถ้าเกิดวันนึงเขาเสียไปผมจะรู้สึกยังไง จะไม่มีโอกาสได้ตอบแทนที่เขาเลี้ยงเรามาเลยนะ ความคิดในหัวมันแล่นเข้ามา ผมก็ได้แต่นั่งคิดเศร้าใจ
เรื่องมีประมาณนี้ครับ
มีใครเคยเป็นแบบผมไหม