คือหนูอยากเข้าใจแม่ให้มากกว่านี้อะค่ะ หรือเพราะหนูปิดกั้นแม่ไปหมดทุกอย่างเลยรึปล่าวเลยไม่ค่อยฟังความคิดเห็นของแม่เลย

เกลื่อนเรื่องก่อนนะคะ ปกติหนูไม่ค่อยออกไปไหนไกลเหมือนกัน อยู่แต่ในห้องของตัวเองไม่ค่อยออกมาหน้าบ้านเท่าไหร่ อาจจะเป็นลูกสาวด้วยแม่เลยไม่ปล่อยเหมือนพี่ชาย  พอช่วงม.ปลายอะค่ะเดือนหน้าก็อายุ16ปีแล้วเข้าใจว่ายังไม่โตพอที่จะดูแลตัวเองได้ แต่หนูอยากอยู่กับเพื่อนมากกว่าอยู่ที่บ้านเพราะอยู่ที่บ้านไม่ค่อยได้คุยกับแม่เลย พี่ชายก็ไปเรียนอยู่ในเมืองส่วนแม่บางวันก็ติดลูกค้าก็เลยไม่ได้คุยกัน หนูกับแม่ใช้ชีวิตกันคนละเวลาอยู่แล้ว ตื่นเช้ามา7โมงก็ไปรร.แล้วไม่ได้คุยกับแม่ในช่วงเช้าเลย ช่วงนี้มีกิจกรรม 6 โมงเย็นก็ถึงบ้านแล้ว บางวันแม่ติดลูกค้าบางวันก็ว่างสลับกัน แต่ส่วนใหญ่หนูมักจะถึงบ้านแล้วเข้าห้องเลย เรื่องกินข้าวนี้มีน้อยมากเลยที่จะได้กินข้าวด้วยกัน เรา2คนได้คุยกันน้อยมากจริงๆ จนวันนี้แม่เรียกมาคุยมันก็เหมือนเดิมค่ะฟังเขาพูดโดยที่ไม่ตอบโต้อะไรเลย เพราะส่วนตัวหนูคิดว่าพูดไปก็ไม่ช่วยอะไรเลย หนูเข้าใจในสิ่งที่แม่พูดทุกสิ่งค่ะ ยอมรับคำพูดของเขาทุกอย่างเลย แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันหนูรู้สึกว่า ต่อให้หนูทำไปก็เหมือนไม่มีประโยชน์กับเขาเลย เสาร์อาทิตย์ก็อยู่ในห้องไม่ได้ออกไปนั่งข้างนอกเป็นเพราะเมื่อก่อนไม่ได้ออกไปไหนมันเลยชินค่ะ เพราะแม่ก็ทำงานที่บ้านที่อยู่กันปัจจุบัน แม่พูดกับหนูว่า"หนูไม่สนใจแม่แล้ว คิดว่าโตแล้วจะคิดได้แต่ยิ่งโตยิ่งคิดไม่ได้ ไม่คุยกับแม่เลย ทำไมเห็นเพื่อน/คนอื่นสำคัญกว่าแม่ มีอะไรไม่คุยกับแม่คุยกับคนอื่น " (ปกติเวลาหนูเล่าอะไรให้แม่ฟังเหมือนเขาไม่อยากฟังอะค่ะ หรือไม่เขาก็ทำนู้นนี่นั่นไปของเขาไป มุมมองหนูเหมือนเขาไม่สนใจเลย) พอพูดกับแม่แล้วเวลาทะเลาะกันแม่ชอบเอามาพูดว่า ทีเรื่องอื่นล่ะรู้เยอะไปหมด ทำไมเรื่องแค่นี้ไม่รู้ เรื่องตัวเองไม่รู้  หนูก็เลยตัดสินใจว่าต่อไปนี้อะไรที่ไม่พูดก็ไม่พูดดีกว่า เอาที่สำคัญๆแล้วค่อยคุยกับแม่ จนแม่ถามว่าเห็นแม่เป็นใครทำไมคุยกับคนอื่นได้คุยกับแม่ไม่ได้

คือเรื่องที่หนูสงสัยเนี่ย หนูควรทำยังไงกับแม่ดี หนูจะทำยังไงให้ตัวเองเข้าใจแม่มากขึ้น หรือจะทำยังไงให้เปิดใจกับแม่ดี เพราะทุกครั้งที่หนูเปิดใจคุยกับแม่มันก็จบแบบเดิมซ้ำๆตลอด ทุกๆวันต้องกังวนว่าจะต้องเจออะไรบ้างในแต่ละวัน หนูอยากเข้าใจแม่ให้มากกว่านี้แต่ทำไม่ได้ หนูควรเริ่มจากตรงไหนดีคะ