สวัสดีค่ะ
เราขออนุญาต เล่าเรื่องส่วนตัวของตัวเองนะคะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า เราเติบโตมาในครอบครัวที่คนอื่นอาจจะมองว่ามันเป็นครอบครัวปานกลาง ไม่ได้มีทุกอย่างครบ เราเกิดมาเป็นลูกคนกลางค่ะ ตอนเด็กๆที่เรายังไม่รู้ความอะไรมากนัก เราอยู่อีกหมู่บ้านนึงซึ่งไม่ไกลกันมากกับที่อยู่ปัจจุบัน ตอนนั้น เรายังไม่มีน้องเล็กค่ะ มีแค่ เรากับพี่ชาย เราจำได้ว่าตอนนั้นเราเด็กมาก ช่วงนั้นแม่ของเราต้องไปทำงานและต้องพักที่ หอพัก เราต้องอยู่กับครอบครัวฝั่งพ่อทั้งหมด มันจะมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ วันนั้นแม่กลับมาบ้านพอดี และก็ทะเลาะกับครอบครัวฝั่งพ่ออย่างหนัก เราจับใจความได้ว่า เด็กพวกเนี้ยเลี้ยงไปก็เสียข้าวสุข ไม่สู้เอาพวกมันไปเป็นขอทานที่วัด ซึ่งคำพูดนี้เราจำได้เลยค่ะว่าเป็นเสียงแม่ของพ่อหรือ ยาย ของเรา จากนั้นเราก็จำอะไรไม่ได้เพราะพี่ชายแท้ๆ เอาโทรศัพท์แบบกด มาให้เรา และปลอบใจเราพร้อมกอด ตอนนั้นมันทำให้เราจำฝังใจมาโดยตลอดเลยค่ะ ถึงแม้ว่าตอนนั้นเราจะยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคำเหล่านั้นแต่เพราะมันวนเวียนอยู่ในใจตลอดมันจึงทำให้เรารู้ความหมายและจะจำไม่ลืม พอผ่านเหตุการวันนั้นประมาณไม่กี่วัน พ่อ ก็ได้ชวนเรากับพี่ไปจับปลาที่สระข้างบ้าน ตอนแรกพ่อให้เราลงไปกับพ่อก่อนให้พี่รอด้านบน เหตุการณ์ต่อจากที่เราลงมากับพ่อแล้วคือ เรารู้สึกว่ามีแรงกดบนหัวเราอย่างแรงลงน้ำมันทำให้เราสติหลุดและดิ้นอย่างหนักเพราะกำลังจะขาดอากาศหายใจ ต่อจากนั้นภาพก็ดับค่ะ เราตื่นขึ้นมาอีกที ตอนที่ ได้ยินเสียงแม่ที่ทะเลาะกับพ่อ ตอนนั้นเราจำไม่ได้ว่าทั้งคู่ทะเลาะอะไร เพราะเห็นพี่ชายนั่งร้องไห้ จับมือเราไว้แล้วพูดว่า ห้ามนะห้ามจากไป ............................... ทำไมเราถึงต้องจำอะไรแบบนี้ได้ด้วยนะ?
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ ปัจจุบันเราก็อยู่ช่วง ม ปลาย แล้วค่ะ แต่ชีวิตก็ไม่ได้ต่างจากเดิมมาก เพราะ เหมือนเราไม่อยากที่จะอยู่ต่อแล้วยังไงไม่รู้...................................................................................................................................................................................................................
ทำไม(why?)
เราขออนุญาต เล่าเรื่องส่วนตัวของตัวเองนะคะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า เราเติบโตมาในครอบครัวที่คนอื่นอาจจะมองว่ามันเป็นครอบครัวปานกลาง ไม่ได้มีทุกอย่างครบ เราเกิดมาเป็นลูกคนกลางค่ะ ตอนเด็กๆที่เรายังไม่รู้ความอะไรมากนัก เราอยู่อีกหมู่บ้านนึงซึ่งไม่ไกลกันมากกับที่อยู่ปัจจุบัน ตอนนั้น เรายังไม่มีน้องเล็กค่ะ มีแค่ เรากับพี่ชาย เราจำได้ว่าตอนนั้นเราเด็กมาก ช่วงนั้นแม่ของเราต้องไปทำงานและต้องพักที่ หอพัก เราต้องอยู่กับครอบครัวฝั่งพ่อทั้งหมด มันจะมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ วันนั้นแม่กลับมาบ้านพอดี และก็ทะเลาะกับครอบครัวฝั่งพ่ออย่างหนัก เราจับใจความได้ว่า เด็กพวกเนี้ยเลี้ยงไปก็เสียข้าวสุข ไม่สู้เอาพวกมันไปเป็นขอทานที่วัด ซึ่งคำพูดนี้เราจำได้เลยค่ะว่าเป็นเสียงแม่ของพ่อหรือ ยาย ของเรา จากนั้นเราก็จำอะไรไม่ได้เพราะพี่ชายแท้ๆ เอาโทรศัพท์แบบกด มาให้เรา และปลอบใจเราพร้อมกอด ตอนนั้นมันทำให้เราจำฝังใจมาโดยตลอดเลยค่ะ ถึงแม้ว่าตอนนั้นเราจะยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคำเหล่านั้นแต่เพราะมันวนเวียนอยู่ในใจตลอดมันจึงทำให้เรารู้ความหมายและจะจำไม่ลืม พอผ่านเหตุการวันนั้นประมาณไม่กี่วัน พ่อ ก็ได้ชวนเรากับพี่ไปจับปลาที่สระข้างบ้าน ตอนแรกพ่อให้เราลงไปกับพ่อก่อนให้พี่รอด้านบน เหตุการณ์ต่อจากที่เราลงมากับพ่อแล้วคือ เรารู้สึกว่ามีแรงกดบนหัวเราอย่างแรงลงน้ำมันทำให้เราสติหลุดและดิ้นอย่างหนักเพราะกำลังจะขาดอากาศหายใจ ต่อจากนั้นภาพก็ดับค่ะ เราตื่นขึ้นมาอีกที ตอนที่ ได้ยินเสียงแม่ที่ทะเลาะกับพ่อ ตอนนั้นเราจำไม่ได้ว่าทั้งคู่ทะเลาะอะไร เพราะเห็นพี่ชายนั่งร้องไห้ จับมือเราไว้แล้วพูดว่า ห้ามนะห้ามจากไป ............................... ทำไมเราถึงต้องจำอะไรแบบนี้ได้ด้วยนะ?
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ ปัจจุบันเราก็อยู่ช่วง ม ปลาย แล้วค่ะ แต่ชีวิตก็ไม่ได้ต่างจากเดิมมาก เพราะ เหมือนเราไม่อยากที่จะอยู่ต่อแล้วยังไงไม่รู้...................................................................................................................................................................................................................