ผมเป็นคนขี้แพ้

สวัสดีครับ ตอนนี้ผมอายุ19ปีครับ ถ้าทุกท่านได้อ่านกระทู้เก่าของผมจะเห็นผมได้ว่าผมจะบอกเล่าเรื่องราวชีวิตเอาไว้ เรื่องทั้งหมดนั้นตอนนี้คลี่คลายแล้วล่ะครับ ผมได้เรียนมหาวิทยาลัยที่อยากเรียน เรื่องครอบครัวก็มีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นครับ แล้วผมมีแฟนคนแรกแล้วครับ แต่ว่าในช่วงปีพ.ศ.2565ที่ผ่านมา ผมใช้ชีวิตที่เหลวแหลกมากครับ ตอนนั้นทุกปัญหายังไม่คลี่คลาย ผมในตอนนั้นอกหักและเลือกที่จะทิ้งความเชื่อ ความหวังทุกอย่างครับ ผมเอาชีวิตที่ผ่านมาเป็นตัวตัดสินว่าชีวิตของผมนั้นไม่คู่ควรกับความสุขอย่างแท้จริง ผมมีปมเรื่องความรักความอบอุ่นจากในวัยเด็ก เมื่อมีความรักจึงทุ่มเทครับ แต่กลับโดนหักหลังมานับครั้งไม่ถ้วน สำหรับผมแล้วมีผลกับกำลังใจและสุขภาพจิตมากจริง ๆ ครับ จากที่เล่ามาข้างต้น ทำให้ผมเลิกมีความหวังในหลาย ๆ อย่างและตัดสินใจใช้ชีวิตแค่วันต่อวัน ใช้ชีวิตแบบไร้ทิศทางแบบที่วัยรุ่นที่ไม่เอาไหนจะทำนั่นแหละครับ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมเป็นคนขี้แพ้ที่เอาปมในใจมาเป็นข้ออ้างในการทำตัวเสเพล แต่ตั้งแต่ช่วงก่อนมีแฟนได้ไม่นานผมตัดสินใจหยุดทุกอย่างเพราะผมไม่มีความสุขกับสิ่งที่ทำและชีวิตแบบนั้นของผมเลยครับ พอเขาเข้ามาผมก็ต้องการที่จะตั้งใจใช้ชีวิตให้ดี ผมกลับมาอยากมีอนาคตที่ดี แต่การกระทำที่ช่างลดทอนคุณค่าตัวเองของผมเหล่านั้นกลับย้อนมาทำร้ายตัวผมเองและแฟนของผมด้วย มีหลายครั้งที่แฟนของผมรู้สึกไม่ดีกับอดีตของผม ผมเองก็รู้สึกไม่ดีและเสียใจกับการกระทำของผมเช่นกัน ทุกครั้งที่ต้องพูดเรื่องนี้ผมละอายและรู้สึกผิดมากจริง ๆ ครับ ตอนนี้ผมหมดความเชื่อมั่นในตัวเองและผมไม่อยากทำร้ายใครอีกแล้ว ปัญหาทุกอย่างเริ่มจากผมจริง ๆ  ผมเองก็อยากข้ามผ่านช่วงเวลาและอดีตพวกนั้นไป แต่มันยังหลอกหลอนอยู่ทุกวัน ผมเสียใจ อยากจะยุติทุกอย่าง ผมควรทำอย่างไรดีครับ