ระบายปมเรื่องน้องชาย

เรื่องนี่เกี่ยวกับครอบครัวของเราค่ะต้องบอกก่อนว่าเราอายุ16ปีตอนเด็กอยู่กับพ่อแม่ไม่ได้เจอยายบ่อยนักแต่ยายก็เป็นคนส่งเสียค่าเล่าเรียนเรามาตลอด จนเราขึ้นมัธยมเราก็ย้ายกลับมาอยู่กับยาย โดยพื้นฐานความเป็น

เหนื่อยกับมัน

สวัสดีค่ะ ตัวเราเป็นเด็กอายุ15 บันทึกนี้เขียนในวันที่12 ม.ค. 69 ตัวเรามีภาวะโรคซึมเศร้าตั้งแต่ป.6 เราจำได้ว่าตั้งแต่ในวันที่รู้ผล พ่อเราปฏิบัติกับเราเปลี่ยนไปมากค่ะ เขาเริ่มพูดใส่เรา ว่าเราเป็นแบบนี้เ

โดนคนที่ขึ้นชื่อว่าสามี (จดทะเบียนสมรส)ทำร้ายจิตใจทุกวัน ด่าด้วยคำหยาบทุกวัน ดูถูกสารพัด ออกนอกบ้านทำงานก็หาว่าไปนอนกับคนอื่นมา พอไม่ทำงานก็หาว่าไม่คิดช่วยอะไร เราลงทุนทำร้านเสื้อผ้า (ยืมเงินมาลงทุน)

สวัสดีค่ะ วันนี้เราอยากแชร์ประสบการณ์ที่เราจำไม่เคยลืม ตอนนี้เราอายุ 23 เพิ่งจบมหาวิทยาลัยค่ะ เราโตมากับยายและน้าๆ พออายุ 4 ขวบ เราเพิ่งได้รู้จักหน้าพ่อ-แม่ พวกเขาไม่เคยมาหาเราเลย วันที่เขามาคือวันที

ต้องขอเกริ่นก่อนว่า พ่อแม่ผม แนกทางกันตั้งแต่ยังเด็ก หน้าพ่อไม่เคยเห็น ส่วนแม่เจอบ่อยครั้ง แต่ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง เพราะเขาก็ไปมีแฟนใหม่ และทิ้งให้ยายดูแลผม เวลาเดือดร้อน แม่ก็จะมาขอเงินยา

สวัสดีค่ะ เรื่องที่จะเล่านี้เกิดขึ้นประมาณ6-7ปีที่แล้ว แต่ก็ยังจำได้ไม่เคยลืม หวังว่ากระทู้นี้จะเป็นอุทาหรณ์สำหรับผู้หญิงหลายๆท่านนะคะ ว่าการโดนลวนลามไม่ควรเป็นเรื่องที่ปล่อยผ่าน ควรจะเอาเรื่องคนที่กร

ต้องขอบอกก่อนว่าเมื่อประมาณ 2 ปีที่แล้ว คุณยายมีอาการทางจิตคือ หูแว่ว ได้ยินเสียงคนคุยกัน ว่าจะมาทำร้ายบ้าง จะมาฆ่าบ้าง ซึ่งตอนนั้นก็ได้พาไปรักษากับหมอจิตแพทย์และได้กินยาตามหมอสั่งมาโดยตลอด แต่เมื่อ2-

สวัสดดีค่ะพี่ๆ ในปัจจุบันหนู13ปีหนูป็นซึมเศร้ามาตั้งแต่ป.4ด้วยความที่เกิดอุบัติเหตุบ่อยจึงเสียคนที่ตนรักไปมากตอนนี้เรียนอยู่ชั้นม.1ค่ะเล่าย้อนไปก่อนว่า 5ขวบหนูเคยเจอเรื่องแย่ๆมาเรื่องหนึ่งทำให้พ่อแม่