ผมอยากรู้ว่าทำไมเพื่อนผมถูกเรียกว่าหัวหน้าลูกพี่ ทั้งๆที่เขาทำไรไม่เป็นสักอย่างเลยออกจะเ๋ออๆ

เเค่อยากรู้เเละสงสัยเฉยๆนะครับ ว่าทำไมในสังคมออฟฟิศ ทำไมคนบางคนที่เป็นพนักงานต้องมาตีสนิท,ป้อย้อป้อ,เอาอกเอาใจ,เเละเสเเสร้งทำเป็นเอ็นดูกับลูกหลานของเจ้านายด้วยล่ะครับ?ทั้งที่จริงควรจะทำตัวเฉยๆไว้ ไม่ค

ไม่ได้อยากฆ่าตัวตาย เเค่อยากหายไปเฉยๆไม่มีความรู้สึกความคิดเห็นอะไรทั้งนั้น อารมณ์แบบ ไม่อยากรู้สึกกับอะไรเลย มันเหมือนต้องสู้ตลอดเวลา สู้ชนะสู้ใหม่ผ่านๆด่านต่างๆไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็ต้องตาย ไม่อยากมานั

เพื่อนผมมันบอกตลอดนะว่า บาสคือชีวิตจิตใจกู กูรักบาสเล่นทั้งชีวิตยังได้ แต่สิ่งที่ผมเห็นทุกๆวันคือแบบมีลูกบาสแต่ก็ไม่เคยดูแลรักษา ขนาดยืมลูกบาสผมไปยังไม่รักษาเลย ทำหายด้วย 3รอบละ และเอาแต่พูดถูกคนแต่อ่

ทำงานก็เหนื่อยเรียนก็เหนื่อยย ไม่มีอะไรไม่เหนื่อยย อยากเป็นเศรษฐี ไม่ต้องทำอะไรเลยอยู่สบายๆ ไม่ต้องเสียสุขภาพจิตกับเรื่องพวกนี้

มีใครเจอเพื่อนร่วมงานแบบนี้บ้าง ชอบมาถามว่าเราลาไปไหนทั้งๆที่มันก็เป็นสิทธิ์การลาของเรา พอตอบไปว่าเรื่องส่วนตัวก็ไม่รู้ว่าเอาไปพูดยังไงกันต่อวันนี้เราโดนว่าทั้งวันเลย มันคนละแผนกกันอ่ะจะเรียกว่าเพื่อ

งานบริการ ลูกน้อง น่าสงสารกว่าหัวหน้าอีกนะ เพราะ เป็นด่านหน้าสุดที่ต้องเจอลูกค้า ถ้าลูกค้าจะคอมเพลน ก็คือ ระบุชื่อ ลูกน้อง ว่าทำงานไม่ดี ไม่มีใครจะว่าหัวหน้า ( ทั้งๆที่ นโยบาย มาจากหัวหน้า ) หัวหน้า

ตามหัวข้อเลยค่ะ