บันทึกความทรงจำ

วันที่ 29 สิงหาคม เป็นวันครบรอบ 7 ปีของเรา ตลอดระยะเวลาที่เราเคียงข้างกัน ต่างคนต่างฝ่าอุปสรรค์กันมาหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียน เรื่องครอบครัว เรื่องเพื่อนฝูง และเรื่องมือที่สาม เราก็ไม่เคยป

อาจจะเป็นความรักครั้งแรกๆเริ่มต้นตอนที่เริ่มหัดรักเป็นแฟน ก้อคือรักนะชอบนะจีบนะ ตัดภาพมาคบจริงจังละแต่มันยังไม่ถึงเวลาของเรานี่คือ ต่างรักษาระยะห่างเป็นแฟนกันแล้วแต่เรื่องเกินเลยอะไรนี่คือไม่มีโดยความ

มันคือคงวามทรงจำวันอาทิตย์ในวัยเด็ก จะเป็นวันที่เงียบ อากาศดี แดดออก ฟ้าใส เสียงลม กลิ่นผ้าที่ตาก เดินออกมาจากบ้าน ก็ไม่ค่อยมีคน เป็นความทรงจำที่เป็นภาพและวามรู้สึกที่ชัดเจนมาก จนปัจจุบันอายุ25แล้ว ทุ

ผมเป็นคริสเตียนอิสระที่ไม่ได้สังกัดคณะนิกายใด ความเชื่อของผมจึงไม่อยู่ภายใต้กรอบหรือกฎเกณฑ์ของกลุ่มความเชื่อใด ซึ่งผมได้มอบให้พระวิญญาณของพระเจ้าทรงนำชีวิตของผม ผมจึงมาประกาศข่าวประเสริฐเรื่องแผ่นดินข

ผมกับเเฟนอายุห่างกัน2ปี ตอนนั้นผมอายุ17เเฟนอายุ15 เเฟนอยู่บ้านกับน้องสาว1คน และญาติพี่น้องในหมู่บ้าน(อยู่คนละหลังกับเเฟน) ​ พ่อแม่ของผมและพ่อแม่ของแฟนผม ต่างไปทำงานที่กรุงเทพฯ ช่วงนั้นผมมาเล่นบ้านเเฟน

พอปีใหม่มาถึง เราเพิ่งรู้ว่าความสุขของเราในตอนนี้ ไม่ได้ต้องการอะไรยิ่งใหญ่เลย แค่ได้ตื่นเช้ามาพร้อมกัน ได้กินข้าวมื้อเดิมๆ ได้บ่นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในแต่ละวัน ความรักที่ไม่ได้หวือหวา ไม่มีดอกไม้ช่อใหญ

เคยเห็นคนๆนึง เงียบทุกสถานการณ์ แม้แต่อยู่กับเพื่อนกลุ่มสนิทก็คุยเยอะกว่าตอนเงียบ แต่ยังถือว่าน้อยอยู่ดี สุดท้ายต้องมาทำงานที่มีหน้าที่ต้องคุยเอาใจลูกค้า ดูแลลูกค้า หายอด โอ้โหคุยเก่งขึ้นมาทันทีเล

เฮ้อ..ใครเป็นเหมือนเราบ้าง บอกเลิกทั้งที่ยังรัก คบกันมา 8 ปี ซึ่งเขาเป็นแฟนคนแรกเราเลย เราคิดตลอดว่าเขาเป็นคนแรกของเรา  และอยากให้เป็นเขาตลอดไป แต่ตอนนี้ไม่ไหวคือคบกันไปเหมือนไม่มีอนาคตเลย เขาทำง