สวัสดี ดิฉันอยากสอบถามและขอคำแนะด้วยนะคะช่วยตอบและแสดงความคิดเห็น
ด้วยกันได้นะคะ
ดิฉันมีพี่น้อง3คน พ่อแม่ มีชีวิตอยู่ครบทุกคนค่ะ แต่อยากจะสอบถามว่ามีใครเป็นด้วยกันบ้างไหม ฐานะครอบครัวก็ไม่ได้ยากจนจนต้องขอข้าววัดกินต้องขออาศัย ข้างบ้านเพื่อนบ้านหรือสร้างสต๊อกอยู่ในพื้นที่ของคนอื่น น้องสาวเรียนจบพยาบาลวิชาชีพ น้องชายจบวิศวะ ส่วนตัวเรา ก็จบปริญญาตรีธรรมดาๆๆ แต่พอตอนเราลำบาก ที่สุด ก็ลำบากทุกครั้งนั่นแหละเพราะพ่อกับแม่ ดูแลแค่ น้องๆไม่ดูแลเราในความคิดส่วนตัวนะคะ เขาส่งเสียน้องๆเรียนจบทุกคนยกเว้นเราเราต้องหาเงินเรียนเองทำทุกอย่างเองเพราะว่า เราเริ่มต้นไม่ดีเหมือนคนอื่นเขาก็คือว่า อายุ 16 เราก็มีสามีแล้วมีลูกแล้วเรียนหนังสือก็ไม่จบแต่เรามองว่า ชีวิตเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับการแต่งงานอนาคตเรายังอีกยาวไกลคำว่าสามีภรรยาเราเลิกกันพรุ่งนี้ก็เป็นคนอื่นแล้วเราก็เลยไม่สนใจกลับ สิ่งที่ มันเป็นแบบนี้เราเลยตั้งใจเรียนหนังสือหาเงินส่งตัวเองเรียนทำงานเรียนไปด้วยทำทุกวิถีทางทุกวิถีทางจริงๆค่ะ ทุกอย่างที่ได้เงินมาเอาหมดยกเว้นสิ่งที่ไม่ดีนะคะ คำว่าสิ่งที่ไม่ดีคือการพนันคือค้ายาเสพติด อะไรประมาณนี้ค่ะ แต่ถามว่าเออได้ไป เป็นพวกเด็กเสียอะไรไหมเป็นค่ะ เพื่อให้ได้การศึกษาเอาหมดค่ะแต่ใช้สมองและสองมือนะคะงานก็ทำสมองก็ต้องใช้ค่ะทำยังไงถึงจะได้เงินมาก็คำว่าง่ายๆคือหลอกผู้ชายค่ะ แต่เราก็อยากจะ เรียนต่อเราก็อยากจะมีหน้าที่การงานที่มั่นคงมีทุกสิ่งทุกอย่างที่มันดีกว่า แต่เราก็ทำไม่ได้มากกว่านี้ค่ะ เพราะ เงินเดือนมันได้น้อยมากเลยเงินเดือนเริ่มต้นอยู่ที่ 5,500 บาทค่ะ ปริญญาตรีนะคะ แต่เราก็อยากเรียนต่อ ให้ได้มากกว่านี้ค่ะ แต่เราก็ไม่มีทุนแต่เราต้องการความสนับสนุนจากพ่อแม่พี่น้องของเราแค่กำลังใจแค่คำพูดเล็กๆน้อยๆมันก็ทำให้เรามีแรงที่จะสู้แต่ปรากฏว่า มันไม่ใช่อย่างนั้นค่ะเขาไม่สนับสนุนเขาปฏิเสธอย่างเดียวก็เลยคิดหาวิธีทางอื่นเพื่อจะได้เงินมาเยอะๆใช้หนี้สินทุกสิ่งทุกอย่างค่ะมีภาระมากมายเหมือนกันมีลูกต้องรับผิดชอบมีครอบครัวต้องรับผิดชอบมีหนี้สินต้องรับผิดชอบจากการส่งเสียตัวเองเรียนนี่แหละค่ะ ก็คือแฟนเราก็ไปหยิบยืมกู้หนี้ยืมสินมาส่งเราเรียนทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นค่าใช้จ่ายในบ้านแม้กระทั่งลูกอะไรอย่างเงี้ยค่ะทุกอย่างเลยจริงๆก็เลยตัดสินใจไปทำงานที่ต่างประเทศค่ะ ไปประเทศดูไบค่ะ ไม่ใช่ค่ะไปประเทศสหรัฐ อาหรับเอมิเรตส์ค่ะ ก็ไปทำงานไม่ถึงปี ไปทำงานประมาณ 6 เดือนค่ะ เสร็จแล้วก็ติดคุกที่ต่างประเทศค่ะ อีก 6 เดือน ขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่พี่น้องทางบ้านทางประเทศไทยไม่มีใครหยิบยื่นช่วยเลยค่ะ แต่ในระหว่างนั้นถามว่าส่งเงินมาทางบ้านไหมให้พ่อกับแม่ไหมส่งค่ะ บอกเลยได้งานได้เงินทุกวันเลยค่ะวันละหมื่นสองหมื่นเนี่ยค่ะแต่ขั้นต่ำเนี่ย 5,000 บาทเนี่ยได้ทุกวันค่ะ ส่งให้ค่ะ แต่เกิดปัญหานิดหน่อย ก็เลยโดนตำรวจจับค่ะก็เลยติดคุกที่ดูไบไปที่ เมือง fuja ค่ะอยู่ที่ 6 เดือน ไม่มีใครช่วยเราเลยเขาแค่ต้องการแค่เงินค่าตั๋วกลับบ้านแค่นั้นเองก็ไม่มีช่วยเลยค่ะ ก็พยายามคิดเข้าข้างตัวเองพยายามเข้าใจตัวเองมากๆเพราะพ่อแม่เราจนเพราะแม่เราไม่มีแล้วไม่มีใครพ่อแม่เราตายหมดแฟนเราก็ช่วยเราไม่ได้ก็ต้องอดทนค่ะแต่โชคดีที่ว่ามีเพื่อนที่เพิ่งจะรู้จักกันเขาช่วยในเรื่องค่าตั๋วเครื่องบินถึงจะได้กลับไทยค่ะ ถ้างั้นก็คงจะติดคุกยาวแต่ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แต่อย่าบอกนะคะ เจ้าคุณรู้ๆกันว่าไปอยู่ต่างประเทศนี้ที่ว่าเรียกเครื่องสั้นก็คือดูไบอ่ะค่ะว่าติดคุกแล้วเขาจะส่งกลับมาทุกคนไม่ใช่นะคะไม่ใช่ค่ะไม่ใช่อย่างที่คุณเข้าใจนะคะ แต่ละเมืองกฎหมายแต่ละเมืองไม่เหมือนกันค่ะ เขามีการปกครองด้วยคิงทั้งหมด 7 คนอย่างเงี้ยค่ะ ระเบียบก็ไม่เหมือนกันกฎหมายก็ไม่เหมือนกันค่ะบางเมืองก็เอาแต่เงินค่ะถ้าไม่มีเงินเขาก็ไม่ให้คุณออกค่ะก็รอไปค่ะ โอเคเรื่องติดคุกที่ต่างประเทศก็เรียบร้อยไปตอนนี้ก็ได้กลับมาไทยแล้วค่ะ เพิ่งกลับมาได้ไม่นานก็รวมถึงเดือนนี้ด้วยก็ประมาณ 5 เดือนค่ะ แต่ยังไม่เต็มเพราะว่าเพิ่งกลับมา ปีใหม่พอดีค่ะปีใหม่ปีนี้ค่ะ 2566 นี้ล่ะค่ะ ก็ไปหาสมัครงานแต่เราไม่มีต้นทุนเลยสักบาทไม่มีเงินเลยแล้วขอยืมตังค์พ่อแม่พี่น้องก็ไม่ให้น้องสาวเราเป็นพยาบาลวิชาชีพนะคะ มีรายได้ต่อเดือนนะคะ น้องยังไม่ให้สักบาทเลยค่ะ พ่อแม่นะคะ มีเหมือนกันค่ะแต่เขาไม่ให้เขาไม่ช่วยเขาบอกเรากับเราว่าเราเป็นลูกที่เลวที่สุดในบรรดาลูก 3 คนคือไม่มีความดีเลยสักอย่าง แต่ก็แปลกแล้วก็สวมใส่เหมือนกันนะคะ ที่บอกว่าเราเป็นคนที่เลวที่สุดในบรรดาลูกๆเขาแล้วอ่ะทำไมเขาถึงมาอาศัยเรา ทำไมเขาถึงมาพักบ้านเราทำไมเขาถึงมาอยู่กินกับเราทำไมเขาไม่ไปอยู่กับลูกคนที่ดีๆคนที่เขามีตังค์คนที่เขามีรวยคนที่เขารวยทำไมต้องมาอาศัยกับลูกคนที่เลวไม่มีอะไรเลย เนี่ยสงสัย แล้วก็แค้นแล้วก็เจ็บใจเจ็บปวดมากที่สุดค่ะจะไม่มีวันลืมเลยค่ะ น้องสาวเป็นพยาบาลวิชาชีพเงินเดือน 8 หมื่นยังไม่รวมค่าอื่นๆอีกนะคะเป็นพยาบาลประจำ บ้านดูแลรับดูแลคนแก่อะไรประมาณนี้ล่ะค่ะก็จะได้ เงินเดือนค่อนข้างสูง ค่อนข้างดีกว่าเราอ่ะ แต่แม้แต่บาทนึงเขาก็ไม่ให้ค่ะ ร้อยนึงก็ไม่ให้ค่ะ แต่ก่อนที่จะได้เรานะคะ แค่ปีเดียวเท่านั้นค่ะที่ส่งได้ส่งเสียน้องเพราะน้องทำพฤติกรรมไม่ดีก็ไม่อยากจะเล่าไม่อยากจะขายแต่ก็ขอระบายหน่อยก็แล้วกันนะคะ ทำไมทีมน้องว่าไม่ดีพ่อแม่ฐานะทางสังคมพ่อแม่ก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายก็พอมีอยู่มีกินพอมีใช้ น้องก็ไปเถอะนะคะไปเป็นดาวมหาลัยค่ะ ไปโกหกเพื่อนๆที่ร่วมเรียนด้วยกันฉันด้วยกันจนเขารังเกียจนะคะบอกว่าพ่อแม่รวยนะคะก็ไปโกหกยืมตังค์เพื่อนนะคะมาทำศัลยกรรมจมูกคางนมหนูแก้มทำทุกอย่างเลยค่ะ จัดฟันด้วยเออแล้วก็มาโกหกพ่อแม่ค่ะเคยได้ยินเพลงใช่ไหมคะ ดาวมหาลัยนั่นแหละค่ะเหมือนกันเด๊ะเลยก็มาโกหกแม่นะคะ ว่าทางอาจารย์น่ะเขาให้ซื้อสเต็ก ก็ให้ไปคล้ายๆเราก็ไม่ให้โปรเจคเตอร์ขาดอะไรประมาณนี้พอๆกันค่ะ เรารับไม่ได้เราไม่ชอบเลย จะถึงเราจะลำบากแค่ไหนเราก็สามารถส่งเรียนนะถ้าน้องเราตั้งอกตั้งใจเรียนอะไรอย่างเงี้ยแต่โอเคนะผ่านจุดนั้นมาได้เขาก็เรียนจบมาด้วยดีค่ะตอนนี้ก็จบไปได้ประมาณ 3 ปีแล้วค่ะ เป็นพยาบาลวิชาชีพนะคะ มีใบประกอบโรคศิลป์เรียบร้อยค่ะ แต่ว่าพฤติกรรมนางเราไม่โอเคแค่นั้นเอง แล้วนี่มาวันนึงจนถึงทุกวันนี้นะคะ สงสัยมากๆนั่นแหละ ตอนเราลำบากนะเราหายืมตังค์ใครเพื่อไปซื้อลงทุนเพื่อจะไปสมัครงานเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ไม่มีตังค์เลยสักบาทจะยืมเงินไปลงทุนซื้อเสื้อผ้าหน้าผมใหม่เพื่อไปสมัครงานก็ไม่มีใครให้ค่ะให้มา 400 บาทนั่งรถตู้จากสัตห*บไปกรุงเทพฯเสียค่ารถตู้ 180 บาท ยังไม่ซื้อข้าวซื้อน้ำ ตรงนั้น โอเคเราก็ลองสู้ปรากฏว่าเราสัมภาษณ์งานเราไม่ผ่าน ตังค์ค่ารถก็ไม่พอค่ะ ต้องนั่งรถตู้เพื่อมาลง ยืมใครไม่ได้ต้องมานั่งนอนรอที่ป้ายรถเมล์ ทั้ง 2 วัน ก็มีบ้านเราก็มีนอนห้องแอร์สบายๆ ใส่ทองใส่ทองเต็มที่เลย ยืมเงิน 500 บาทกูไม่มีกูคิดว่าไม่มีที่ไม่มีที่พึ่งเลย ตอนนี้ก็พูดไปก็ร้องไห้ไปนะคะ มองกระจกดูตัวเองมาก ก็มีสมัครงานไปอีกที่นึงคือบริษัทเกทมอเตอร์ค่ะที่กรุงเทพฯเขตหลังกระบะ แต่เราก็สู้นะคะ ก็เลยโทรติดต่อเพื่อนที่กรุงเทพฯอีกทีนึงว่าเออจะไปขออาศัยด้วยนะเดี๋ยวระหว่างนี้มีตังค์เหมือนเดิมค่ะมีตังค์อยู่ 500 บาทจ่ายค่าตั๋วรถตู้ไปเพื่อไปอาศัยอีกครั้งบ้านเพื่อน 180 บาทก็รอเขามารับก็นอนอยู่บ้านเพื่อนประมาณอาทิตย์นึงก็ทำงานส่งค่ะทำงานเป็น work from home แล้วก็มีการไปประชุมที่ออฟฟิศชั่วคราวด้วย ก็ตื่นตั้งแต่ตี 3 ครึ่งแล้วค่ะจะโชคชัย 4 เพื่อต่อรถเมล์ต่อๆมาประมาณ 4 ต่อเพราะเราไม่รู้จักเส้นทางเพราะเราไม่รู้พื้นที่นั้นเลยก็ตอบมาลงที่ลาดกระบังโอเคเหมือนก็จะผ่านไปด้วยดีนะคะแต่พอมีอยู่วันนึงเราต้องไปพบผู้บริหาร เราก็กลับบ้านที่สัตห*บก็ขับมอเตอร์ไซค์อ่ะค่ะไปกรุงเทพฯเดินทางไปที่กรุงเทพฯเพื่อไปพบบริหารปรากฏว่าเสื้อผ้าหน้าผมเราไม่ผ่านอุปกรณ์โดยรวมเราไม่มีเลยคอมพิวเตอร์ Notebook แล้วก็ไม่มีที่จะใช้งานในการ present งานหรืออะไรก็แล้วแต่ค่ะมันไม่พร้อมเลยเขาก็เลยประเมินงานให้เราว่าไม่ผ่านงานก็คือสรุปแล้วเราได้ทำงานได้ร่วมงานกับเขาเกมปรับมอเตอร์ถึงคุณจะเก่งมาจากไหนแต่ว่าองค์ประกอบโดยรวม มันอย่างที่เขาบอกว่าค่ะถ้ามีหน้าตาโหดการศึกษาแล้วก็มีใช้ไปครึ่งการศึกษาเรามีเราเก่งเรามีความสามารถอยู่แล้วแหละ แต่องค์ประกอบโดยรถเราไม่ผ่านก็ไม่มีรถยนต์เราต้องไปขายรถเขาในราคา ล้านสองล้านต้องเสื้อผ้าหน้าครบแล้วก็ต้องเป๊ะ แต่จะทุกสิ่งทุกอย่างเลยอ่ะหนูคิดว่าดิฉันคิดว่าทุกๆคนน่าจะเข้าใจ คนไม่ได้เลยแล้วก็กลับมาตั้งหลักดู ก็เลยได้งานใหม่ ตอนที่ 1 เราก็เสี่ยงแล้ววัดใจดูเองก็เพิ่งจะเริ่มงานกับเขานะคะยังไม่ถึงเดือนเลย สิ้นเดือนนี้ก็ครบ 1 เดือนค่ะ ก็จะมีญาติมาขออาศัยอยู่ด้วยเราก็เอาตัวไม่รอดเหมือนกันนะ แต่ไม่รู้ปัญหาทำไมมันมาสะสมที่เราทำไมต้องมาที่เราที่เราที่เราเราก็ไม่อยากรับไม่อยากรับแบกไว้อ่ะแต่ก็เราทำยังไงได้อ่ะก็นึกถึงเขา นึกถึงใจเรานึกถึงตอนที่เราเป็น และนึกถึงถ้าเขาเป็นเหมือนเราจะเป็นประมาณไหนแบบไหน ก็ไม่รู้จะพูดคำไหนเราก็ไม่อยากรับเพราะปัญหาเราก็มากเกินเกินเกินที่เราจะรับได้อยู่แล้วค่ะ ทีนี้น้องชายก็โทรมา ว่าจะมาขออาศัยอยู่ด้วย บอกตรงๆเลยไม่อยากจะรับเลยคือจำไว้แล้ว จำ ๆค่ะเจ็บค่ะ ไม่อยากจะมีพี่ไม่มีไม่อยากจะมีพี่น้องเลยค่ะไม่อยากจะมีพ่อแม่เลยค่ะคิดว่า ถ้าพ่อแม่ตายก็คงจะดีค่ะ แต่พอมาวันนึง เขาลำบากเขาก็มาอาศัยเราแต่เขาก็ชอบพูดอยู่เรื่อยว่าเราเป็นลูกที่แย่ที่สุด เลวที่สุดทุกอย่างเลยคือเราไม่ดี แต่ สุดท้ายเขาก็มาพึ่งเรา มาขออาศัยเราทำไมอ่ะคนที่เขามีทำไมไม่ไปอาศัยเขาอ่ะ เพราะว่าเขาพูดเขาด่าหรอเพราะเรายอมหรอ เราก็เลยเป็นเบี้ยล่างเขาแบบนี้ค่ะคิดว่าก็คงเจอแต่ว่า หลากหลายอ่ะค่ะ หลากหลายแต่ต้องการความคิดเห็นจาก ทุกๆคนเหมือนกันอย่างน้อยตรงนี้นะคะใน Pantip ก็ดีค่ะ ก็ช่วยในระดับนึง ระดับนึงมากๆเลยค่ะก็เป็นที่ระบาย เป็นที่ปลดทุกข์ แชร์ความรู้สึกใช้ความรู้แช่ทุกสิ่งทุกอย่าง Everything เหมือนที่เขาบอกอ่ะค่ะ จนเป็นที่พึ่งแห่งตน เราก็ เราก็สู้ๆค่ะสู้ๆตราบใดที่เรายังมีลมหายใจ คำว่าสู้และคำว่าสาย ไม่มีค่ะ ยังมี หนทางให้เราเริ่มต้นใหม่เสมอค่ะขอบคุณมากนะคะที่รับฟัง ขอบคุณมากค่ะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ใส่ข้อความค 
หาที่พึ่งก็ไม่มี
ด้วยกันได้นะคะ
ดิฉันมีพี่น้อง3คน พ่อแม่ มีชีวิตอยู่ครบทุกคนค่ะ แต่อยากจะสอบถามว่ามีใครเป็นด้วยกันบ้างไหม ฐานะครอบครัวก็ไม่ได้ยากจนจนต้องขอข้าววัดกินต้องขออาศัย ข้างบ้านเพื่อนบ้านหรือสร้างสต๊อกอยู่ในพื้นที่ของคนอื่น น้องสาวเรียนจบพยาบาลวิชาชีพ น้องชายจบวิศวะ ส่วนตัวเรา ก็จบปริญญาตรีธรรมดาๆๆ แต่พอตอนเราลำบาก ที่สุด ก็ลำบากทุกครั้งนั่นแหละเพราะพ่อกับแม่ ดูแลแค่ น้องๆไม่ดูแลเราในความคิดส่วนตัวนะคะ เขาส่งเสียน้องๆเรียนจบทุกคนยกเว้นเราเราต้องหาเงินเรียนเองทำทุกอย่างเองเพราะว่า เราเริ่มต้นไม่ดีเหมือนคนอื่นเขาก็คือว่า อายุ 16 เราก็มีสามีแล้วมีลูกแล้วเรียนหนังสือก็ไม่จบแต่เรามองว่า ชีวิตเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับการแต่งงานอนาคตเรายังอีกยาวไกลคำว่าสามีภรรยาเราเลิกกันพรุ่งนี้ก็เป็นคนอื่นแล้วเราก็เลยไม่สนใจกลับ สิ่งที่ มันเป็นแบบนี้เราเลยตั้งใจเรียนหนังสือหาเงินส่งตัวเองเรียนทำงานเรียนไปด้วยทำทุกวิถีทางทุกวิถีทางจริงๆค่ะ ทุกอย่างที่ได้เงินมาเอาหมดยกเว้นสิ่งที่ไม่ดีนะคะ คำว่าสิ่งที่ไม่ดีคือการพนันคือค้ายาเสพติด อะไรประมาณนี้ค่ะ แต่ถามว่าเออได้ไป เป็นพวกเด็กเสียอะไรไหมเป็นค่ะ เพื่อให้ได้การศึกษาเอาหมดค่ะแต่ใช้สมองและสองมือนะคะงานก็ทำสมองก็ต้องใช้ค่ะทำยังไงถึงจะได้เงินมาก็คำว่าง่ายๆคือหลอกผู้ชายค่ะ แต่เราก็อยากจะ เรียนต่อเราก็อยากจะมีหน้าที่การงานที่มั่นคงมีทุกสิ่งทุกอย่างที่มันดีกว่า แต่เราก็ทำไม่ได้มากกว่านี้ค่ะ เพราะ เงินเดือนมันได้น้อยมากเลยเงินเดือนเริ่มต้นอยู่ที่ 5,500 บาทค่ะ ปริญญาตรีนะคะ แต่เราก็อยากเรียนต่อ ให้ได้มากกว่านี้ค่ะ แต่เราก็ไม่มีทุนแต่เราต้องการความสนับสนุนจากพ่อแม่พี่น้องของเราแค่กำลังใจแค่คำพูดเล็กๆน้อยๆมันก็ทำให้เรามีแรงที่จะสู้แต่ปรากฏว่า มันไม่ใช่อย่างนั้นค่ะเขาไม่สนับสนุนเขาปฏิเสธอย่างเดียวก็เลยคิดหาวิธีทางอื่นเพื่อจะได้เงินมาเยอะๆใช้หนี้สินทุกสิ่งทุกอย่างค่ะมีภาระมากมายเหมือนกันมีลูกต้องรับผิดชอบมีครอบครัวต้องรับผิดชอบมีหนี้สินต้องรับผิดชอบจากการส่งเสียตัวเองเรียนนี่แหละค่ะ ก็คือแฟนเราก็ไปหยิบยืมกู้หนี้ยืมสินมาส่งเราเรียนทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นค่าใช้จ่ายในบ้านแม้กระทั่งลูกอะไรอย่างเงี้ยค่ะทุกอย่างเลยจริงๆก็เลยตัดสินใจไปทำงานที่ต่างประเทศค่ะ ไปประเทศดูไบค่ะ ไม่ใช่ค่ะไปประเทศสหรัฐ อาหรับเอมิเรตส์ค่ะ ก็ไปทำงานไม่ถึงปี ไปทำงานประมาณ 6 เดือนค่ะ เสร็จแล้วก็ติดคุกที่ต่างประเทศค่ะ อีก 6 เดือน ขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่พี่น้องทางบ้านทางประเทศไทยไม่มีใครหยิบยื่นช่วยเลยค่ะ แต่ในระหว่างนั้นถามว่าส่งเงินมาทางบ้านไหมให้พ่อกับแม่ไหมส่งค่ะ บอกเลยได้งานได้เงินทุกวันเลยค่ะวันละหมื่นสองหมื่นเนี่ยค่ะแต่ขั้นต่ำเนี่ย 5,000 บาทเนี่ยได้ทุกวันค่ะ ส่งให้ค่ะ แต่เกิดปัญหานิดหน่อย ก็เลยโดนตำรวจจับค่ะก็เลยติดคุกที่ดูไบไปที่ เมือง fuja ค่ะอยู่ที่ 6 เดือน ไม่มีใครช่วยเราเลยเขาแค่ต้องการแค่เงินค่าตั๋วกลับบ้านแค่นั้นเองก็ไม่มีช่วยเลยค่ะ ก็พยายามคิดเข้าข้างตัวเองพยายามเข้าใจตัวเองมากๆเพราะพ่อแม่เราจนเพราะแม่เราไม่มีแล้วไม่มีใครพ่อแม่เราตายหมดแฟนเราก็ช่วยเราไม่ได้ก็ต้องอดทนค่ะแต่โชคดีที่ว่ามีเพื่อนที่เพิ่งจะรู้จักกันเขาช่วยในเรื่องค่าตั๋วเครื่องบินถึงจะได้กลับไทยค่ะ ถ้างั้นก็คงจะติดคุกยาวแต่ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แต่อย่าบอกนะคะ เจ้าคุณรู้ๆกันว่าไปอยู่ต่างประเทศนี้ที่ว่าเรียกเครื่องสั้นก็คือดูไบอ่ะค่ะว่าติดคุกแล้วเขาจะส่งกลับมาทุกคนไม่ใช่นะคะไม่ใช่ค่ะไม่ใช่อย่างที่คุณเข้าใจนะคะ แต่ละเมืองกฎหมายแต่ละเมืองไม่เหมือนกันค่ะ เขามีการปกครองด้วยคิงทั้งหมด 7 คนอย่างเงี้ยค่ะ ระเบียบก็ไม่เหมือนกันกฎหมายก็ไม่เหมือนกันค่ะบางเมืองก็เอาแต่เงินค่ะถ้าไม่มีเงินเขาก็ไม่ให้คุณออกค่ะก็รอไปค่ะ โอเคเรื่องติดคุกที่ต่างประเทศก็เรียบร้อยไปตอนนี้ก็ได้กลับมาไทยแล้วค่ะ เพิ่งกลับมาได้ไม่นานก็รวมถึงเดือนนี้ด้วยก็ประมาณ 5 เดือนค่ะ แต่ยังไม่เต็มเพราะว่าเพิ่งกลับมา ปีใหม่พอดีค่ะปีใหม่ปีนี้ค่ะ 2566 นี้ล่ะค่ะ ก็ไปหาสมัครงานแต่เราไม่มีต้นทุนเลยสักบาทไม่มีเงินเลยแล้วขอยืมตังค์พ่อแม่พี่น้องก็ไม่ให้น้องสาวเราเป็นพยาบาลวิชาชีพนะคะ มีรายได้ต่อเดือนนะคะ น้องยังไม่ให้สักบาทเลยค่ะ พ่อแม่นะคะ มีเหมือนกันค่ะแต่เขาไม่ให้เขาไม่ช่วยเขาบอกเรากับเราว่าเราเป็นลูกที่เลวที่สุดในบรรดาลูก 3 คนคือไม่มีความดีเลยสักอย่าง แต่ก็แปลกแล้วก็สวมใส่เหมือนกันนะคะ ที่บอกว่าเราเป็นคนที่เลวที่สุดในบรรดาลูกๆเขาแล้วอ่ะทำไมเขาถึงมาอาศัยเรา ทำไมเขาถึงมาพักบ้านเราทำไมเขาถึงมาอยู่กินกับเราทำไมเขาไม่ไปอยู่กับลูกคนที่ดีๆคนที่เขามีตังค์คนที่เขามีรวยคนที่เขารวยทำไมต้องมาอาศัยกับลูกคนที่เลวไม่มีอะไรเลย เนี่ยสงสัย แล้วก็แค้นแล้วก็เจ็บใจเจ็บปวดมากที่สุดค่ะจะไม่มีวันลืมเลยค่ะ น้องสาวเป็นพยาบาลวิชาชีพเงินเดือน 8 หมื่นยังไม่รวมค่าอื่นๆอีกนะคะเป็นพยาบาลประจำ บ้านดูแลรับดูแลคนแก่อะไรประมาณนี้ล่ะค่ะก็จะได้ เงินเดือนค่อนข้างสูง ค่อนข้างดีกว่าเราอ่ะ แต่แม้แต่บาทนึงเขาก็ไม่ให้ค่ะ ร้อยนึงก็ไม่ให้ค่ะ แต่ก่อนที่จะได้เรานะคะ แค่ปีเดียวเท่านั้นค่ะที่ส่งได้ส่งเสียน้องเพราะน้องทำพฤติกรรมไม่ดีก็ไม่อยากจะเล่าไม่อยากจะขายแต่ก็ขอระบายหน่อยก็แล้วกันนะคะ ทำไมทีมน้องว่าไม่ดีพ่อแม่ฐานะทางสังคมพ่อแม่ก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายก็พอมีอยู่มีกินพอมีใช้ น้องก็ไปเถอะนะคะไปเป็นดาวมหาลัยค่ะ ไปโกหกเพื่อนๆที่ร่วมเรียนด้วยกันฉันด้วยกันจนเขารังเกียจนะคะบอกว่าพ่อแม่รวยนะคะก็ไปโกหกยืมตังค์เพื่อนนะคะมาทำศัลยกรรมจมูกคางนมหนูแก้มทำทุกอย่างเลยค่ะ จัดฟันด้วยเออแล้วก็มาโกหกพ่อแม่ค่ะเคยได้ยินเพลงใช่ไหมคะ ดาวมหาลัยนั่นแหละค่ะเหมือนกันเด๊ะเลยก็มาโกหกแม่นะคะ ว่าทางอาจารย์น่ะเขาให้ซื้อสเต็ก ก็ให้ไปคล้ายๆเราก็ไม่ให้โปรเจคเตอร์ขาดอะไรประมาณนี้พอๆกันค่ะ เรารับไม่ได้เราไม่ชอบเลย จะถึงเราจะลำบากแค่ไหนเราก็สามารถส่งเรียนนะถ้าน้องเราตั้งอกตั้งใจเรียนอะไรอย่างเงี้ยแต่โอเคนะผ่านจุดนั้นมาได้เขาก็เรียนจบมาด้วยดีค่ะตอนนี้ก็จบไปได้ประมาณ 3 ปีแล้วค่ะ เป็นพยาบาลวิชาชีพนะคะ มีใบประกอบโรคศิลป์เรียบร้อยค่ะ แต่ว่าพฤติกรรมนางเราไม่โอเคแค่นั้นเอง แล้วนี่มาวันนึงจนถึงทุกวันนี้นะคะ สงสัยมากๆนั่นแหละ ตอนเราลำบากนะเราหายืมตังค์ใครเพื่อไปซื้อลงทุนเพื่อจะไปสมัครงานเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ไม่มีตังค์เลยสักบาทจะยืมเงินไปลงทุนซื้อเสื้อผ้าหน้าผมใหม่เพื่อไปสมัครงานก็ไม่มีใครให้ค่ะให้มา 400 บาทนั่งรถตู้จากสัตห*บไปกรุงเทพฯเสียค่ารถตู้ 180 บาท ยังไม่ซื้อข้าวซื้อน้ำ ตรงนั้น โอเคเราก็ลองสู้ปรากฏว่าเราสัมภาษณ์งานเราไม่ผ่าน ตังค์ค่ารถก็ไม่พอค่ะ ต้องนั่งรถตู้เพื่อมาลง ยืมใครไม่ได้ต้องมานั่งนอนรอที่ป้ายรถเมล์ ทั้ง 2 วัน ก็มีบ้านเราก็มีนอนห้องแอร์สบายๆ ใส่ทองใส่ทองเต็มที่เลย ยืมเงิน 500 บาทกูไม่มีกูคิดว่าไม่มีที่ไม่มีที่พึ่งเลย ตอนนี้ก็พูดไปก็ร้องไห้ไปนะคะ มองกระจกดูตัวเองมาก ก็มีสมัครงานไปอีกที่นึงคือบริษัทเกทมอเตอร์ค่ะที่กรุงเทพฯเขตหลังกระบะ แต่เราก็สู้นะคะ ก็เลยโทรติดต่อเพื่อนที่กรุงเทพฯอีกทีนึงว่าเออจะไปขออาศัยด้วยนะเดี๋ยวระหว่างนี้มีตังค์เหมือนเดิมค่ะมีตังค์อยู่ 500 บาทจ่ายค่าตั๋วรถตู้ไปเพื่อไปอาศัยอีกครั้งบ้านเพื่อน 180 บาทก็รอเขามารับก็นอนอยู่บ้านเพื่อนประมาณอาทิตย์นึงก็ทำงานส่งค่ะทำงานเป็น work from home แล้วก็มีการไปประชุมที่ออฟฟิศชั่วคราวด้วย ก็ตื่นตั้งแต่ตี 3 ครึ่งแล้วค่ะจะโชคชัย 4 เพื่อต่อรถเมล์ต่อๆมาประมาณ 4 ต่อเพราะเราไม่รู้จักเส้นทางเพราะเราไม่รู้พื้นที่นั้นเลยก็ตอบมาลงที่ลาดกระบังโอเคเหมือนก็จะผ่านไปด้วยดีนะคะแต่พอมีอยู่วันนึงเราต้องไปพบผู้บริหาร เราก็กลับบ้านที่สัตห*บก็ขับมอเตอร์ไซค์อ่ะค่ะไปกรุงเทพฯเดินทางไปที่กรุงเทพฯเพื่อไปพบบริหารปรากฏว่าเสื้อผ้าหน้าผมเราไม่ผ่านอุปกรณ์โดยรวมเราไม่มีเลยคอมพิวเตอร์ Notebook แล้วก็ไม่มีที่จะใช้งานในการ present งานหรืออะไรก็แล้วแต่ค่ะมันไม่พร้อมเลยเขาก็เลยประเมินงานให้เราว่าไม่ผ่านงานก็คือสรุปแล้วเราได้ทำงานได้ร่วมงานกับเขาเกมปรับมอเตอร์ถึงคุณจะเก่งมาจากไหนแต่ว่าองค์ประกอบโดยรวม มันอย่างที่เขาบอกว่าค่ะถ้ามีหน้าตาโหดการศึกษาแล้วก็มีใช้ไปครึ่งการศึกษาเรามีเราเก่งเรามีความสามารถอยู่แล้วแหละ แต่องค์ประกอบโดยรถเราไม่ผ่านก็ไม่มีรถยนต์เราต้องไปขายรถเขาในราคา ล้านสองล้านต้องเสื้อผ้าหน้าครบแล้วก็ต้องเป๊ะ แต่จะทุกสิ่งทุกอย่างเลยอ่ะหนูคิดว่าดิฉันคิดว่าทุกๆคนน่าจะเข้าใจ คนไม่ได้เลยแล้วก็กลับมาตั้งหลักดู ก็เลยได้งานใหม่ ตอนที่ 1 เราก็เสี่ยงแล้ววัดใจดูเองก็เพิ่งจะเริ่มงานกับเขานะคะยังไม่ถึงเดือนเลย สิ้นเดือนนี้ก็ครบ 1 เดือนค่ะ ก็จะมีญาติมาขออาศัยอยู่ด้วยเราก็เอาตัวไม่รอดเหมือนกันนะ แต่ไม่รู้ปัญหาทำไมมันมาสะสมที่เราทำไมต้องมาที่เราที่เราที่เราเราก็ไม่อยากรับไม่อยากรับแบกไว้อ่ะแต่ก็เราทำยังไงได้อ่ะก็นึกถึงเขา นึกถึงใจเรานึกถึงตอนที่เราเป็น และนึกถึงถ้าเขาเป็นเหมือนเราจะเป็นประมาณไหนแบบไหน ก็ไม่รู้จะพูดคำไหนเราก็ไม่อยากรับเพราะปัญหาเราก็มากเกินเกินเกินที่เราจะรับได้อยู่แล้วค่ะ ทีนี้น้องชายก็โทรมา ว่าจะมาขออาศัยอยู่ด้วย บอกตรงๆเลยไม่อยากจะรับเลยคือจำไว้แล้ว จำ ๆค่ะเจ็บค่ะ ไม่อยากจะมีพี่ไม่มีไม่อยากจะมีพี่น้องเลยค่ะไม่อยากจะมีพ่อแม่เลยค่ะคิดว่า ถ้าพ่อแม่ตายก็คงจะดีค่ะ แต่พอมาวันนึง เขาลำบากเขาก็มาอาศัยเราแต่เขาก็ชอบพูดอยู่เรื่อยว่าเราเป็นลูกที่แย่ที่สุด เลวที่สุดทุกอย่างเลยคือเราไม่ดี แต่ สุดท้ายเขาก็มาพึ่งเรา มาขออาศัยเราทำไมอ่ะคนที่เขามีทำไมไม่ไปอาศัยเขาอ่ะ เพราะว่าเขาพูดเขาด่าหรอเพราะเรายอมหรอ เราก็เลยเป็นเบี้ยล่างเขาแบบนี้ค่ะคิดว่าก็คงเจอแต่ว่า หลากหลายอ่ะค่ะ หลากหลายแต่ต้องการความคิดเห็นจาก ทุกๆคนเหมือนกันอย่างน้อยตรงนี้นะคะใน Pantip ก็ดีค่ะ ก็ช่วยในระดับนึง ระดับนึงมากๆเลยค่ะก็เป็นที่ระบาย เป็นที่ปลดทุกข์ แชร์ความรู้สึกใช้ความรู้แช่ทุกสิ่งทุกอย่าง Everything เหมือนที่เขาบอกอ่ะค่ะ จนเป็นที่พึ่งแห่งตน เราก็ เราก็สู้ๆค่ะสู้ๆตราบใดที่เรายังมีลมหายใจ คำว่าสู้และคำว่าสาย ไม่มีค่ะ ยังมี หนทางให้เราเริ่มต้นใหม่เสมอค่ะขอบคุณมากนะคะที่รับฟัง ขอบคุณมากค่ะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้