ถูกลำเอียงไม่ได้หมายถึงว่าเราได้ดีกว่าพี่น้องคนอื่นนะคะ
เกริ่นก่อนว่ามีพี่ 3 คน และ น้อง 1 คน เราเป็นคนที่ 4 (มีน้องรวมเรา 5 คนค่ะ)
จริง ๆ ไม่รู้ว่าเราคิดไปคนเดียวหรือด้วยความอคติ จึงมักเซนซิทีฟกับการกระทำของแม่อยู่บ่อย ๆ ค่ะ มันหลายอย่างมาก ๆ ปกติเราไม่ใช่คนคิดมากและไม่ค่อยสนอะไรพวกนี้หรอกค่ะ แต่พอโตขึ้นด้วยเราที่เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างเลยรู้สึกว่าการกระทำของแม่แทบจะเอาใจใส่กับพี่และน้องมากกว่าเรา
วันนึงทำให้เราฉุกคิดขึ้นมาค่ะว่าที่เกิดขึ้นวันนั้นเราไม่ได้คิดไปเอง แต่มันคือความลำเอียงตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
วันนั้นพี่เราเลิกงานในเวลาปกติค่ะ และพี่ก็จะรออยู่ที่ป้ายรถที่เดิม และแม่ก็จะเป็นคนขี่มอไซค์ไปรับค่ะ แต่ด้วยว่าวันนั้น เราก็ต้องพาน้องไปเดินเล่นในเวลาเดียวกัน พอตอนกลับก็ผ่านป้ายรถนั้นและก็เห็นพี่ยืนรออยู่พอดีค่ะ แม่เรารีบจอดรถและบอกให้เราลงไปรอเพราะจะไปส่งพี่ก่อน อย่างไม่ลังเลเลยค่ะ ตอนนั้นจำได้ว่าใจหล่นตุ้บ แล้วก็หน้าชาไปเลยค่ะ55555 อยู่ดี ๆ ก็จะทิ้งเราแล้วไปส่งพี่กลับบ้านก่อน ดีที่พี่ปฏิเสธและบอกให้แม่ไปส่งเรากับน้องกลับบ้านก่อนค่ะ
ที่จริงมันมีหลายอย่างมาก ๆ ที่เรารู้สึกว่าไม่ได้รับความยุติธรรมใด ๆ เลย เรื่องงานบ้านเราก็ต้องเป็นคนทำแต่พี่ ๆ ก็ยังนั่งและนอนเล่น ในเวลาที่เรากลับมาจากร.ร. ก็ต้องกลับมาล้างจาน บางวันก็มีตากผ้าอีก ทั้งที่เรายังไม่ได้นั่งพักเหนื่อยสักนิดเลยค่ะ แต่พอเป็นพี่เป็นกลับบอกว่า พี่เหนื่อยอย่าเหลืองานให้เขาทำ แม่ไม่เคยถามเราว่าเหนื่อยไหมหรือยังไง ไม่เคยถามเลยค่ะ รู้สึกถึงลำเอียงกับในทุก ๆ เรื่อง
ไม่ใช่คนที่ร้องไห้และคิดมากกับเรื่องเล็กน้อย
แต่ตอนนี้กลับกันเลยค่ะ
ส่วนวันนี้ เราก็ต้องพาน้องไปเดินเล่นเช่นเดิมค่ะ ปกติทุกวันเราก็ไปด้วยอยู่แล้วและไม่เคยปฏิเสธ แต่วันนี้เราเหนื่อยอยากพักและอยากอยู่กับตัวเอง เราบอกกับแม่ว่าหยุดวันนึง แม่เราไม่ฟังเลยค่ะ ฟังและตามใจแต่น้องที่อยากไป เราคิดว่าเราเสียสละในทุก ๆ เรื่อง จนตอนนี้เหมือนทุกอย่างมันเอือมและเกินกำลังแล้วค่ะ
เราไม่ได้คิดไปคนเดียวเพราะความอคติใช่ไหมคะ
อยากถามว่าเหตุการณ์แบบนี้คือเราถูกลำเอียงรึเปล่าคะ?
เกริ่นก่อนว่ามีพี่ 3 คน และ น้อง 1 คน เราเป็นคนที่ 4 (มีน้องรวมเรา 5 คนค่ะ)
จริง ๆ ไม่รู้ว่าเราคิดไปคนเดียวหรือด้วยความอคติ จึงมักเซนซิทีฟกับการกระทำของแม่อยู่บ่อย ๆ ค่ะ มันหลายอย่างมาก ๆ ปกติเราไม่ใช่คนคิดมากและไม่ค่อยสนอะไรพวกนี้หรอกค่ะ แต่พอโตขึ้นด้วยเราที่เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างเลยรู้สึกว่าการกระทำของแม่แทบจะเอาใจใส่กับพี่และน้องมากกว่าเรา
วันนึงทำให้เราฉุกคิดขึ้นมาค่ะว่าที่เกิดขึ้นวันนั้นเราไม่ได้คิดไปเอง แต่มันคือความลำเอียงตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
วันนั้นพี่เราเลิกงานในเวลาปกติค่ะ และพี่ก็จะรออยู่ที่ป้ายรถที่เดิม และแม่ก็จะเป็นคนขี่มอไซค์ไปรับค่ะ แต่ด้วยว่าวันนั้น เราก็ต้องพาน้องไปเดินเล่นในเวลาเดียวกัน พอตอนกลับก็ผ่านป้ายรถนั้นและก็เห็นพี่ยืนรออยู่พอดีค่ะ แม่เรารีบจอดรถและบอกให้เราลงไปรอเพราะจะไปส่งพี่ก่อน อย่างไม่ลังเลเลยค่ะ ตอนนั้นจำได้ว่าใจหล่นตุ้บ แล้วก็หน้าชาไปเลยค่ะ55555 อยู่ดี ๆ ก็จะทิ้งเราแล้วไปส่งพี่กลับบ้านก่อน ดีที่พี่ปฏิเสธและบอกให้แม่ไปส่งเรากับน้องกลับบ้านก่อนค่ะ
ที่จริงมันมีหลายอย่างมาก ๆ ที่เรารู้สึกว่าไม่ได้รับความยุติธรรมใด ๆ เลย เรื่องงานบ้านเราก็ต้องเป็นคนทำแต่พี่ ๆ ก็ยังนั่งและนอนเล่น ในเวลาที่เรากลับมาจากร.ร. ก็ต้องกลับมาล้างจาน บางวันก็มีตากผ้าอีก ทั้งที่เรายังไม่ได้นั่งพักเหนื่อยสักนิดเลยค่ะ แต่พอเป็นพี่เป็นกลับบอกว่า พี่เหนื่อยอย่าเหลืองานให้เขาทำ แม่ไม่เคยถามเราว่าเหนื่อยไหมหรือยังไง ไม่เคยถามเลยค่ะ รู้สึกถึงลำเอียงกับในทุก ๆ เรื่อง
ไม่ใช่คนที่ร้องไห้และคิดมากกับเรื่องเล็กน้อย
แต่ตอนนี้กลับกันเลยค่ะ
ส่วนวันนี้ เราก็ต้องพาน้องไปเดินเล่นเช่นเดิมค่ะ ปกติทุกวันเราก็ไปด้วยอยู่แล้วและไม่เคยปฏิเสธ แต่วันนี้เราเหนื่อยอยากพักและอยากอยู่กับตัวเอง เราบอกกับแม่ว่าหยุดวันนึง แม่เราไม่ฟังเลยค่ะ ฟังและตามใจแต่น้องที่อยากไป เราคิดว่าเราเสียสละในทุก ๆ เรื่อง จนตอนนี้เหมือนทุกอย่างมันเอือมและเกินกำลังแล้วค่ะ
เราไม่ได้คิดไปคนเดียวเพราะความอคติใช่ไหมคะ