ธนัชอยู่เป็นกำลังใจให้จักรพรรดิจนจักรพรรดิเผลอหลับไป ธนัชตั้งใจจะค้างที่นี่
เขาคิดว่าวรรณาน่าจะยังไม่กลับมา เขาเป็นห่วงจักรพรรดิมาก ไม่อยากให้อยู่คนเดียว
ธนัชติดต่อเลขาส่วนตัวของเขา 2 คนให้ช่วยเรื่องเสื้อผ้าและการเตรียมที่นอนของเขาในห้องของจักรพรรดิ
ธนัชไม่เคยทำถึงขนาดนี้มาก่อน แต่มันคงถึงเวลาแล้วที่จะช่วยแก้ปัญหาทางใจให้กับหนุ่มน้อยรายนี้
เมื่อจัดที่หลับที่นอนในห้องของจักรพรรดิเสร็จแล้ว ธนัชก็นอนอยู่ในห้องของจักรพรรดิ
เช้าวันรุ่งขึ้น พอจักรพรรดิตื่นขึ้น เขาก็เจอธนัชก่อนคนอื่น
"เมื่อคืนพี่นอนที่นี่เหรอครับ"
"ใช่ พี่เป็นห่วงนายมากนะ นายไปล้างหน้าล้างตาก่อน พี่ทำอาหารเช้าไว้ให้แล้ว"
จักรพรรดิปฏิบัติตามโดยดี เช้านี้เขารู้สึกดีขึ้น
พอจักรพรรดิออกจากห้องน้ำแล้ว ก็เดินไปที่ครัวเล็ก ๆ แต่หรูหราทันที
ที่นั่นมีโต๊ะสำหรับกินข้าวอย่างหรูอยู่ชุดหนึ่ง จักรพรรดิเดินไปนั่งตรงนั้น
ธนัชนั่งอยู่ตรงข้ามเขาอยู่แล้ว
"ข้าวต้มหมูสับที่นายชอบ ทานเยอะ ๆ นะ"
"ขอบคุณครับพี่" จักรพรรดิกล่าวก่อนจะทานอย่างเอร็ดอร่อย
ธนัชมองจักรพรรดิตลอด นึกถึงวันแรกที่ได้เจอเขา นึกถึงภาพความทรงจำที่เกี่ยวกับเขา
ตั้งแต่เขาตัดสินใจแต่งงาน ก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลย
แต่ธนัชยังคงคิดถึงเขาอยู่ตลอด เขาเป็นกำลังใจที่ดีสำหรับธนัช
"วันนี้ขอใช้โฮมเธียเตอร์ของนายในการประชุมออนไลน์หน่อยนะ"
"ได้ครับพี่" จักรพรรดิไม่ได้ขัดอะไร
ธนัชไม่อยากให้เขาอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่ได้บอกเขา
หลังจากนั้น ทั้งสองก็ย้ายมาที่ห้องโฮมเธียเตอร์
เลขาทั้งสองของธนัชรอต้อนรับทั้งคู่อยู่ก่อนแล้ว
พอทุกอย่างพร้อม การประชุมก็เริ่มต้นขึ้น
เป็นที่รู้กันว่าธนัชช่วยดูแลทุกบริษัทในเครือจักรพันธ์
แทนตัวของจักรพันธ์เอง แล้วเขาก็ทำหน้าที่ได้ดีมาก
จักรพรรดิอยู่ด้วยตลอดการประชุม เขาเห็นการเป็นมืออาชีพของธนัช
ธนัชไม่ได้กล่าวอะไรกับจักรพรรดิมากนัก แต่จักรพรรดินั่นแหละคือกำลังใจสูงสุด
และช่วยขับเคลื่อนให้โลกของธนัชไปต่อได้
สำหรับธนัชแล้ว เขาไม่ได้ต้องการอะไรมากในการดำรงชีวิต
เขาต้องการแค่มีลมหายใจอยู่เพื่อใครสักคน และคน ๆ นั้นก็คือจักรพรรดิ
วันที่จักรพรรดิตัดสินใจแต่งงานกับวรรณา หัวใจของธนัชเกือบแหลกสลาย
แต่ที่มันไม่สลายก็เพราะธนัชคิดว่าเขาต้องอยู่ต่อเพื่อจักรพรรดิ
อนาคตยังอีกยาวไกล เขาอยากที่จะอยู่เพื่อที่จะคอยช่วยเหลือจักรพรรดิ
การคิดแบบนี้ทำให้หัวใจของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาอีกครั้ง
และที่มันแข็งแกร่งขึ้นมาอีกครั้งได้ ก็เพื่อจักรพรรดิ
พอประชุมเสร็จตอนเที่ยง ธนัชก็ให้คนรถเอารถออก
เขาพาจักรพรรดิไปทานอาหารร้านโปรด
"พี่ยังจำร้านที่ผมชอบได้อีกเหรอ"
ธนัชอยากตะโกนออกมาดัง ๆ ว่าข้อมูลของนายคือลมหายใจของพี่นะ
ตกบ่ายธนัชพาจักรพรรดิไปที่บ้านเด็กกำพร้า เขาเตรียมกิจกรรมไว้หลากหลาย
มีเด้กหลายคนอยากให้จักรพรรดิอุ้ม จักรพรรดิก็ไม่ขัดข้อง
จักรพรรดิร่วมกิจกรรมทุกอย่างกับเด็ก ๆ ตั้งแต่ร้องเพลง เต้น แล้วก็เล่นเกม
ธนัชมีความสุขมากที่ได้เห็นรอยยิ้มของจักรพรรดิ
มันเป็นความสุขเดียวที่เขาหวงแหน
ตกเย็นธนัชพาจักรพรรดิไปกินอาหารเย็นที่ร้านกันและกัน ซึ่งเป็นร้านของเพื่อนธนัชเอง
ที่ร้านมีดนตรีสดด้วย พอทานอาหารเสร็จ ธนัชก็ส่งสัญญาณให้ทางร้านนำเค้กวันเกิดออกมา
"พี่จำได้ด้วยเหรอครับว่าวันนี้วันเกิดผม"
ธนัชได้แต่พยักหน้า ดนตรีบรรเลงเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ หลังจากนั้นจักรพรรดิก็เป่าเทียนจนดับหมด
"นี่ของขวัญวันเกิดนายนะ เปิดดูสิ"
"ขอบคุณครับ"
พอแกะกล่องออกดู มันคือกรอบรูปไม้ฉำฉา
"พี่ทำเองนะ รู้ว่านายชอบ"
"สวยจังครับพี่ ขอบคุณพี่มากนะครับ"
"พี่มีของขวัญอีกชิ้นนึงจะให้นายนะ"
พอพูดจบ ธนัชก็เดินขึ้นเวที แล้วเขาก็ร้องเพลง ๆ นึง
เพื่อมอบเป็นของขวัญวันเกิดให้กับจักรพรรดิ
พอธนัชเดินกลับมาที่โต๊ะ จักรพรรดิก็พูดขึ้นว่า "ขอบคุณครับพี่ วันนี้ผมมีความสุขมากเลยครับ"
ธนัชยิ้มไม่หุบ จักรพรรดิอ้อนเขา "เรามาดื่มฉลองกันดีกว่าครับ"
"ได้เลย นายสั่งมาได้เลย"
สำหรับธนัชแล้ว มื้อนี้เป็นมื้ออาหารที่ทำให้เขามีความสุขมากที่สุดในโลก
การได้กินดื่มกับจักรพรรดิเป็นความรื่นเริงในระดับสุดยอด
เวลาล่วงเลยจนจักรพรรดิเมามาย เพื่อนของธนัชรับอาสาจะขับรถให้
ธนัชกับจักรพรรดินั่งด้วยกันที่เบาะหลัง
จักรพรรดิเมาจนหลับไป หน้าของเขาซบไปยังไหล่ของธนัช
ธนัชรู้สึกอิ่มเอมมาก
ตัวของจักรพรรดิไหลลงมาเรื่อย ๆ จนหน้าเขามาซบที่ตักของธนัช
ธนัชมองหน้าเขา เอามือลูบผมตรงหน้าผากของจักรพรรดิอย่างแผ่วเบา
เขาบอกเพื่อนว่า "อย่าเพิ่งรีบกลับไปที่วิลล่าพาเลซนะ นายขับวนไปเรื่อย ๆ นะ"
พอรถมาถึงวิลล่าพาเลซ จักรพรรดิได้ไปนอนบนเตียงของเขาเรียบร้อยแล้ว
ธนัชเดินลงมาหน้าตึก เขารู้สึกว่าวันนี้เหมือนกับความฝัน
แต่พรุ่งนี้เขาต้องตื่นแล้ว ยังมีความจริงหลายอย่างที่ต้องเผชิญ
เรียงร้อยถ้อยรักปักจิต
ลิขิตแห่งรสเสน่หา
เรียงร้อยถ้อยคำจำนรรจา
อยากบอกว่ารักนายไม่หน่ายเลย
เรียงร้อยถ้อยรักจากความฝัน
อยากจำนรรจ์สรรหามาเฉลย
แต่ในใจคงยังเศร้าอย่างเคย
จนเลยลับล่วงในดวงมาลย์
มีแต่ความรักความคิดถึง
ใครคนหนึ่งพาให้ใจสนาน
จะพรุ่งนี้วันนี้หรือเมื่อวาน
ใจสราญเพราะมีนายเป็นลมหายใจ
ใจประหวัดถึงนายทุกเช้าค่ำ
แม้เย็นย่ำถึงไม่รู้นายอยู่ไหน
แต่ตลอดเวลาไม่ว่าคราใด
นายยังอยู่ในใจไม่เปลี่ยนแปลง.
วิมานมายา โดย ศักดา ตอนที่ 8