อยู่ๆเราคุยกับเพื่อนเรื่องนี้ขึ้นมา เราเลยอยากรู้ของพี่ๆท่านอื่นบ้างคับ
เมื่อสมัยเด็ก เด็กแบบเด็กมาก ตอน อ.1-ป.3 เราไม่มีเพื่อนเลย แต่เราก็ไม่ได้โหยหาหรืออะไรนะ ตอนนั้นรู้สึกว่า ไม่เห็นเป็นไร ปกติจะตาย ทั้งๆที่มันไม่ปกติ ตอนนั้นเราโดนบูลลี่โดนเกลียดแต่เราไม่รู้ตัวเลย เรารู้สึกแค่ว่า เขาไม่ทักฉัน และฉันไม่ทักเขา มันปก ฉันทักเขา แต่เขาไม่คุยกับฉัน มันปกติ ฉันนั่งเฉยๆมีคนโยนอะไรใส่ฉัน มันปกติ ไม่รู้ว่าตอนเด็กคิดไรอยู่แต่ตอนนั้นคิดว่าปกติมาก คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่ใครๆก็เจอกัน จนกระทั่งพ่อเรามางานประชุมผู้ปกครอง เขาเห็นว่าเพื่อนไม่แยแสเราเลย ไม่คุย ไม่ตอบ เขาถึงเริ่มเอะใจแปลกๆ เขาถามเราว่าไม่มีเพื่อนหรอ เราก็บอก ไม่ ทำไมล่ะ ปกติดีนิ พ่อเราทันทีที่จบการประชุมก็รีบพาเรากลับบ้าน เราจำได้ว่า พ่อเราบอกว่าให้แม่พาเราไปหาจิตแพทย์ ให้คำปรึกษา ทั้งเรื่องการโดนเมิน การหาเพื่อน เราได้ไปหาคุณหมอจริงๆ เขาก็ซักถามเราหลายๆอย่าง มีความสุขดีไหม วาดรูปให้ดูหน่อย เรื่องที่โรงเรียนเป็นไง อะไรประมาณนั้นมันนานมากจำไม่ได้แล้ว พอคุณหมอซักเราจบก็เรียกแม่ไปคุย ไม่รู้หมอบอกอะไรแม่ เพราะตอนนั้นไม่ถาม ส่วนนี้เขาลืมไปแล้ว พอโตขึ้นนึกได้เลยเอามาถามแม่กับพ่ออีกรอบว่าทำไมถึงต้องไปหาหมอตอนนั้นน้องป่วยหรอ พ่อเราตอบมาว่าเราไม่ปกติ คนอะไรจะไม่มีเพื่อนเลย มันไม่ควรเป็นอย่างนั้น ส่วนแม่เราบอกว่า เราไม่ได้ป่วยแม่แค่เลี้ยงเราแบบฝรั่ง บางทีเราอาจมีเรื่องเครียดที่ไม่รู้จะจัดการยังไง การปรึกษาจิตแพทย์เป็นตัวเลือกที่ดี
ส่วนปัจจุบันยังทะเลาะกับพ่อเรื่องไม่มีเพื่อนอยู่ เพราะเพื่อนอยู่ต่างห้องและเขาก็หาว่าเราแปลกอีกแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเป็นพ่อจะซัดให้ ก็มีให้แร้วไง เพื่อนอ่ะ!!
สิ่งที่เรารู้สึกว่าปกติ แต่คนอื่นบอกว่าไม่ปกติ
เมื่อสมัยเด็ก เด็กแบบเด็กมาก ตอน อ.1-ป.3 เราไม่มีเพื่อนเลย แต่เราก็ไม่ได้โหยหาหรืออะไรนะ ตอนนั้นรู้สึกว่า ไม่เห็นเป็นไร ปกติจะตาย ทั้งๆที่มันไม่ปกติ ตอนนั้นเราโดนบูลลี่โดนเกลียดแต่เราไม่รู้ตัวเลย เรารู้สึกแค่ว่า เขาไม่ทักฉัน และฉันไม่ทักเขา มันปก ฉันทักเขา แต่เขาไม่คุยกับฉัน มันปกติ ฉันนั่งเฉยๆมีคนโยนอะไรใส่ฉัน มันปกติ ไม่รู้ว่าตอนเด็กคิดไรอยู่แต่ตอนนั้นคิดว่าปกติมาก คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่ใครๆก็เจอกัน จนกระทั่งพ่อเรามางานประชุมผู้ปกครอง เขาเห็นว่าเพื่อนไม่แยแสเราเลย ไม่คุย ไม่ตอบ เขาถึงเริ่มเอะใจแปลกๆ เขาถามเราว่าไม่มีเพื่อนหรอ เราก็บอก ไม่ ทำไมล่ะ ปกติดีนิ พ่อเราทันทีที่จบการประชุมก็รีบพาเรากลับบ้าน เราจำได้ว่า พ่อเราบอกว่าให้แม่พาเราไปหาจิตแพทย์ ให้คำปรึกษา ทั้งเรื่องการโดนเมิน การหาเพื่อน เราได้ไปหาคุณหมอจริงๆ เขาก็ซักถามเราหลายๆอย่าง มีความสุขดีไหม วาดรูปให้ดูหน่อย เรื่องที่โรงเรียนเป็นไง อะไรประมาณนั้นมันนานมากจำไม่ได้แล้ว พอคุณหมอซักเราจบก็เรียกแม่ไปคุย ไม่รู้หมอบอกอะไรแม่ เพราะตอนนั้นไม่ถาม ส่วนนี้เขาลืมไปแล้ว พอโตขึ้นนึกได้เลยเอามาถามแม่กับพ่ออีกรอบว่าทำไมถึงต้องไปหาหมอตอนนั้นน้องป่วยหรอ พ่อเราตอบมาว่าเราไม่ปกติ คนอะไรจะไม่มีเพื่อนเลย มันไม่ควรเป็นอย่างนั้น ส่วนแม่เราบอกว่า เราไม่ได้ป่วยแม่แค่เลี้ยงเราแบบฝรั่ง บางทีเราอาจมีเรื่องเครียดที่ไม่รู้จะจัดการยังไง การปรึกษาจิตแพทย์เป็นตัวเลือกที่ดี
ส่วนปัจจุบันยังทะเลาะกับพ่อเรื่องไม่มีเพื่อนอยู่ เพราะเพื่อนอยู่ต่างห้องและเขาก็หาว่าเราแปลกอีกแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเป็นพ่อจะซัดให้ ก็มีให้แร้วไง เพื่อนอ่ะ!!