ตอนนี้เราเป็นนักเรียนอยู่ค่ะ เรายังไม่ค่อยมีประสบการณ์ในการคบคนขนาดนั้น เราเลยมีเรื่องที่คิดมากและสงสัยตลอดเลยค่ะ ว่าเค้าเคยเห็นเราเป็นเพื่อนจริงๆใช่มั้ย หรือคบเราเพราะเรามีประโยชน์ให้คบ? เรื่องราวมันมีอยู่ว่า เรามีเพื่อนที่อยู่กันเป็นกลุ่มใหญ่ๆค่ะ แล้วเพื่อนกลุ่มนั้นเป็นเพื่อนที่ดีนะคะ แต่ในบางครั้งเราก็รู้สึกว่าเราเป็นแค่คนนอกในกลุ่ม ทั้งเราไม่เหมือนพวกเค้าด้วยแหละ มันจะมีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้เราฝังใจมากค่ะ และเป็นสาเหตุที่ทำให้เราคิดเรื่องแบบนี้ คือ ตอนที่คุณครูเรียกเราไป เราเลยอยากให้เพื่อนไปด้วยเพราะไม่อยากไปคนเดียว แต่ก็ไม่มีเพื่อนคนไหนไปกับเรา เราเลยชวนเพื่อนที่ตอนนั้นไม่ค่อยสนิทไปด้วย พอเรากลับมา ก็มีเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มอยากไปโน้น ไปนี้ เพื่อนทุกคนในกลุ่มก็ไปกันหมดเลย หรือไปเรียกครู ไปช่วยครูก็ด้วย แต่ตอนที่เราโดนครูเรียกบ้างก็ไม่มีใครไปด้วยเลย เราเลยคิดว่า เรายังเป็นคนในกลุ่มอยู่มั้ย? หรือบางครั้งก็รู้สึกว่าเค้าไม่ได้สนใจเราเลย ตอนเราเหนื่อยเราต้องทำงานของห้อง พอเราทำส่วนของเรา เราก็ต้องเป็นคนจัดการงานเยอะมากๆ จนมันเบลอ แล้วงานนั้นต้องปลิ้น เราเลยให้เพื่อนคนหนึ่งไปปลิ้น ซึ่งราคาค่อนข้างสูงเพราะต้องปลิ้น 2เล่ม แล้วเราพึ่งมารู้ทีหลังว่ามีเพื่อนที่มีเครื่องปลิ้นอยู่ เค้าก็ดุเรานิดหน่อยว่าทำไมถึงไม่รู้จักถามคนอื่นก่อนค่อยทำ แล้วก็ดุเราต่ออีกนิดหน่อย เรารัค่ะว่าเราทำผิดจริงๆ แต่เราเคยถามแล้วว่ามีใครมีอะไรบ้าง แต่เพื่อนก็ชอบบอกว่าไม่มี , อะไรก็ได้ , ยังไงก็ได้ เราเลยต้องสรุปเองว่าต้องทำอะไรบ้างทำยังไงบ้าง เราสะเพรา บวกกับ ต้องทำงานของครู ทำการบ้านตัวเอง และงานห้อง ซึ่งทำให้เราเบลอมากๆตอนนั้น ตอนเค้าดุเราแบบนั้น เราเลยร้องไห้ออกมาเพราะมันเหนื่อยมากๆเลยค่ะที่ต้องมาแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว อีกทั้งพึ่งโดนเพื่อนทำแบบเหตุการณ์ที่หนึ่งที่เราเล่าไป มันเลยรู้สึกนอยด์มากๆ ว่าเราผิดขนาดนั้นเลยหรอ เราต้องเก่งขนาดไหนถึงจะดี เราต้องสมบูรณ์แบบถึงขนาดไหน เราตั้งคำถามกับตัวเองแบบนี้ตลอดเลย แต่เราไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้ใครฟังเพราะ เรากลัวว่าจะโดนมองว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว ไร้เหตุผล ไม่มีอะไรดี  ทำให้เราเครียดไปเลยช่วงนั้น พอผ่านงานห้องไปก็เหมือนสถานการณ์ในกลุ่มจะเริ่มเป็นปกติแต่ก็ไม่ใช่แล้วค่ะ ความรู้สึกเราไม่เหมือนเดิม เรารู้สึกว่าเราไม่ใช่คนในกลุ่มนั้นแล้ว รู้สึกเหมือคนนอก ตอนมีงานกลุ่มพวกเค้าก็ชอบอยู่ด้วยกัน แต่จะไม่มีเราอยู่ด้วย เป็นแบบนั้นบ่อยๆ จนเรารู้สึกว่าต้องออกมา เราเลยไปอยู่กับเพื่อนคนที่เราไม่ค่อยสนิท กับเพื่อนที่เรารู้สึกว่าปลอดภัย ไม่ต้องแสร้งทำตัวร่าเริง หรือเหมือนพวกเค้า ไม่ต้องทำตัวฉลาด เรียนเก่ง ให้ตัวเองดูมีประโยชน์ในสายตาเพื่อน เพราะทุกครั้งที่มีการบ้าน เรามักจะเป็นคนแรกที่เค้านึกถึงเสมอ มักจะต้องให้ลอกเพราะถ้าไม่ให้ลอกก็ชอบพูดว่าใจร้าย เรามีเพื่อนที่เราเริ่มรู้สึกว่าเราสามารถเป็นตัวของตัวเองได้จริงๆ  สามารถพึ่งพากันได้ละมั่งคะ แต่คำถามมันยังอยู่ในหัวว่าพวกเค้าที่เราเล่ามาข้างต้น เค้าคิดว่าเราเป็นเพื่อนเค้าจริงๆมั้ย เคยคิดจะสนิทกับเราจริงๆหรือเปล่า เพราะอันจริงก็ยังอยู่ด้วยกันบ้างแต่ก็รู้สึกเหมือนโดนเมินคำพูดอยู่บ้าง 
ปล.เหตุการณ์นี้เป็นเรื่องจริงๆ มันอาจจะสับสนเพราะความจริงคือเรายังสับสนกับตัวเอง กับเพื่อนอยู่ เรื่องพวกนี้อาจจะเป็นแค่มุมมองของเราเพียงอย่างเดียว เพื่อนเค้าอาจจะไม่ได้คิดแบบนั้น  หรือคิดแบบนั้นเราก็ไม่อาจจะรู้ได้ค่ะ เพราะเราไม่กล้าที่จะถามเพราะกลัวจะเสียเพื่อน ไม่อยากทะเลาะเลยเก็บไว้ตลอดเราเป็นแบบนี้มาตลอด ถ้าใครสงสัยว่าทำไมถึงสับสนละ เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจริงๆเราคิดยังไงกันแน่ สับสนทุกอย่างเลยค่ะ