สวัสดีทุกคนที่เข้ามากระทู้นี้นะคะ กระทู้นี้อาจจะเป็นการระบาย บวกกับคำถามที่เป็นการขอคำปรึกษาค่ะ ตัวเองอายุ 24 ปี เรียนจบเมื่อปีที่แล้ว ก็คือได้ว่า จบมา1 ปีแล้วค่ะ เรียนจบ สาธารณสุขชุมชน ถ้าเป็นตำแหน่งงานคือ นักวิชาการสาธารณสุข เรียกย่อๆว่า นวก.
ส่วนตัวตั้งแต่ม.6 ไม่รู้ว่าตอนเองชอบอะไรไม่มีความฝัน ไม่มีจุดหมาย เรียนตามที่ผู้ปกครองบอกมาตั้งแต่ มัธยม จนถึงเข้ามหาลัย เพราะคิดไม่ออกว่าตัวเองชอบอะไร
แต่พอขึ้นมหาลัยปี3 เริ่มลงฝึกประสบการณ์วิชาชีพ มันทำให้เรารู้ตัวเองว่า เราไม่ชอบมันเลย พอมาได้สัมผัสถึงงานที่เราต้องทำจริงๆ ไม่ชอบเลย ทำแล้วมันฝืน เครียด แต่ก็เรียนมันต่อไปจนจบ เพราะปี3แล้วจะให้กลับไปเริ่มใหม่คงไม่ได้ ก็ทนเรียนไปจนจบ
พอจบจนถึงตอนนี้พึ่งได้เริ่มงานที่ตรงสายที่เรียนมาค่ะ เริ่มทำได้ 1 เดือน เพราะที่ผ่านมาเราเลี่ยงที่จะทำมาตลอด แต่ทีนี้ตำแหน่งใกล้บ้านว่างพอดีเลยไปสมัคร สัมภาษณ์งาน ได้เป็น รพ.สต.ใกล้บ้านค่ะ แต่ก่อนหน้านั้นเราทำงานอื่นอยู่และกำลังสนุกกับมัน(อันนี้งานต่างจังหวัดค่ะ) แต่ผู้ปกครองที่บ้านสั่งให้มาสมัครแต่ดันได้ เลยต้องเก็บของกลับบ้านมาทำงานใกล้บ้านแทน เราอยากขัดคำสั่ง แต่ผู้ปกครองอยากให้เราทำ เราพูดหมดแล้วว่าไม่ทำ แต่ฝั่งนู้ไม่ยอม บอกว่า "ยังไม่ทำเลยลองดูก่อนอย่าพึ่งปฏิเสธทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่ม"
เราเลยโอเคกลับไปก็ได้ ให้มันจบๆ เริ่มงานวันแรกก็เครียดค่ะ ไม่ชอบ ไม่อยากทำ ร้องไห้อยู่สองสามวัน เครียดถึงขั้นอยากฆ่าตัวตายคิดซ้ำๆในหัว แต่เราไม่กล้าทำหรอกค่ะ ได้แค่คิด จนตอนนี้อารมณ์ความเครียดมันก็เบาบางลง แต่มันก็เครียดอยู่ดี เพราะเราไม่ชอบและการที่เราเป็นแบบนี้ งานที่ทำเราไม่มีประสิทธิภาพแน่นอน เราไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะรับผิดชอบดูแลคนในชุมชนได้เต็มที่ ในหัวเราตอนนี้คือมีแต่คิดว่า อยากลาออกไปหางานอื่นทำค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่านี้จะเป็นความคิดที่ดีไหม ในใจกลัวไปหมดค่ะ ว่าการที่ตัดสินใจลาออกแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นต่อในอนาคต ไม่มีความกล้ามากพอที่จะตัดสินใจด้วยตัวเอง กลัวกับการต้องเผชิญกับปัญหาที่จะตามมา
▫️ที่เราอยากถามเพื่อขอคำปรึกษาคนที่เข้ามาอ่านกระทู้คือ
มีใครเคยเป็นแบบเราบ้างค่ะ แล้วคุณมีแนวทางแก้ปัญหานี้ยังไง จะลาออกไหม หรือหาแนวทางพัฒนาตนเองทำในสิ่งที่ไม่ชอบต่อไป เพื่อทำให้การทำงานมันดีขึ้นไม่เครียดกับการทำงาน แล้วทำงานนี้ต่อไป หรือมีแนวทางอื่นๆในการแก้ไขปัญหาไหมคะ
หรือแสดงความคิดเห็นตัวนอกเหนือจากที่ถามไปก็ได้คะ เพราะเราอยากอ่านความคิดเห็นอื่นๆ เพื่อมันจะช่วยให้เราหาทางออกได้มากยิ่งขึ้นค่ะ
**ปล.รบกวนคอมเม้นอย่างสุภาพนะคะ
ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านจนจบและคอมเม้นแสดงความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ
ไม่ชอบสายงานที่เรียนมา แต่ต้องทำงานสายที่เรียน ทำยังไง?
ส่วนตัวตั้งแต่ม.6 ไม่รู้ว่าตอนเองชอบอะไรไม่มีความฝัน ไม่มีจุดหมาย เรียนตามที่ผู้ปกครองบอกมาตั้งแต่ มัธยม จนถึงเข้ามหาลัย เพราะคิดไม่ออกว่าตัวเองชอบอะไร
แต่พอขึ้นมหาลัยปี3 เริ่มลงฝึกประสบการณ์วิชาชีพ มันทำให้เรารู้ตัวเองว่า เราไม่ชอบมันเลย พอมาได้สัมผัสถึงงานที่เราต้องทำจริงๆ ไม่ชอบเลย ทำแล้วมันฝืน เครียด แต่ก็เรียนมันต่อไปจนจบ เพราะปี3แล้วจะให้กลับไปเริ่มใหม่คงไม่ได้ ก็ทนเรียนไปจนจบ
พอจบจนถึงตอนนี้พึ่งได้เริ่มงานที่ตรงสายที่เรียนมาค่ะ เริ่มทำได้ 1 เดือน เพราะที่ผ่านมาเราเลี่ยงที่จะทำมาตลอด แต่ทีนี้ตำแหน่งใกล้บ้านว่างพอดีเลยไปสมัคร สัมภาษณ์งาน ได้เป็น รพ.สต.ใกล้บ้านค่ะ แต่ก่อนหน้านั้นเราทำงานอื่นอยู่และกำลังสนุกกับมัน(อันนี้งานต่างจังหวัดค่ะ) แต่ผู้ปกครองที่บ้านสั่งให้มาสมัครแต่ดันได้ เลยต้องเก็บของกลับบ้านมาทำงานใกล้บ้านแทน เราอยากขัดคำสั่ง แต่ผู้ปกครองอยากให้เราทำ เราพูดหมดแล้วว่าไม่ทำ แต่ฝั่งนู้ไม่ยอม บอกว่า "ยังไม่ทำเลยลองดูก่อนอย่าพึ่งปฏิเสธทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่ม"
เราเลยโอเคกลับไปก็ได้ ให้มันจบๆ เริ่มงานวันแรกก็เครียดค่ะ ไม่ชอบ ไม่อยากทำ ร้องไห้อยู่สองสามวัน เครียดถึงขั้นอยากฆ่าตัวตายคิดซ้ำๆในหัว แต่เราไม่กล้าทำหรอกค่ะ ได้แค่คิด จนตอนนี้อารมณ์ความเครียดมันก็เบาบางลง แต่มันก็เครียดอยู่ดี เพราะเราไม่ชอบและการที่เราเป็นแบบนี้ งานที่ทำเราไม่มีประสิทธิภาพแน่นอน เราไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะรับผิดชอบดูแลคนในชุมชนได้เต็มที่ ในหัวเราตอนนี้คือมีแต่คิดว่า อยากลาออกไปหางานอื่นทำค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่านี้จะเป็นความคิดที่ดีไหม ในใจกลัวไปหมดค่ะ ว่าการที่ตัดสินใจลาออกแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นต่อในอนาคต ไม่มีความกล้ามากพอที่จะตัดสินใจด้วยตัวเอง กลัวกับการต้องเผชิญกับปัญหาที่จะตามมา
▫️ที่เราอยากถามเพื่อขอคำปรึกษาคนที่เข้ามาอ่านกระทู้คือ
มีใครเคยเป็นแบบเราบ้างค่ะ แล้วคุณมีแนวทางแก้ปัญหานี้ยังไง จะลาออกไหม หรือหาแนวทางพัฒนาตนเองทำในสิ่งที่ไม่ชอบต่อไป เพื่อทำให้การทำงานมันดีขึ้นไม่เครียดกับการทำงาน แล้วทำงานนี้ต่อไป หรือมีแนวทางอื่นๆในการแก้ไขปัญหาไหมคะ
หรือแสดงความคิดเห็นตัวนอกเหนือจากที่ถามไปก็ได้คะ เพราะเราอยากอ่านความคิดเห็นอื่นๆ เพื่อมันจะช่วยให้เราหาทางออกได้มากยิ่งขึ้นค่ะ
**ปล.รบกวนคอมเม้นอย่างสุภาพนะคะ
ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านจนจบและคอมเม้นแสดงความคิดเห็นนะคะ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ