ผมที่ยังใช้เครื่องช่วยฟังมาตั้งแต่เด็กๆที่พึ่งตรวจพบว่าประสาทหูเสื่อมก็จะเข้าป.4 ไปแล้ว
ปัจจุบันเรียนจบมาแล้วหลายปี รู้สึกไม่มีคุณภาพ ไม่รู้สึกถึงคุณค่า ไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร ทุกวันนี้ผมใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ เป็นกิจวัตรเดิมๆ ช่วยแม่ทำงาน เล่นเกม อ่านการ์ตูน ดูหนัง นอน วนไป วันๆ แต่รายได้มันไม่เคยพอต่อความอยากได้
ผมอยากทำอะไรสักอย่างที่จะมีช่องทางเพิ่มรายได้มากขึ้น ก็เลยถามเพื่อน มีงานอะไรให้ทำไหมซึ่งเพื่อนก็ให้มาผมลองทำแล้ว มันไม่เหมาะกับผมเลย ผมไปต่อไม่ได้ มันเหมือนรู้สึกติดขัดกับอะไรบางอย่างในใจ ผมไม่มีความกล้าที่จะคุยอะไรกับคนนอกเลย ผมเข้าสังคมด้วยตัวคนเดียวไม่ไหว
สมัยที่ผมเรียน ผมเรียนแบบใช้การฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเลย เน้นลอกเพื่อน กับหาคำตอบในหนังสือเรียนตามโจทย์ ถึงเอาตัวรอดผ่านมาได้ ส่วนโปรเจ็คจบ ก็แก้แล้วแก้อีกเอาจริงๆมันไม่ควรจะผ่านแหละ แต่อาจารย์ก็อนุโลมให้ เรียนจบ
ปัจจุบันผมเรียนจบไป 5 ปีแล้ว ภาษาไทย ผมยังคงฟังไม่ค่อยชัด ก็เน้นอ่านเอา ผมเรียนอะไรเพิ่มก็ไม่ค่อยเข้าหัวแล้ว และผมไม่รู้ใจตัวเองแล้วว่าควรจะเดินทางไปทิศทางไหนต่อดี
ผมควรจะไปทิศทางไหนต่อดี
ปัจจุบันเรียนจบมาแล้วหลายปี รู้สึกไม่มีคุณภาพ ไม่รู้สึกถึงคุณค่า ไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร ทุกวันนี้ผมใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ เป็นกิจวัตรเดิมๆ ช่วยแม่ทำงาน เล่นเกม อ่านการ์ตูน ดูหนัง นอน วนไป วันๆ แต่รายได้มันไม่เคยพอต่อความอยากได้
ผมอยากทำอะไรสักอย่างที่จะมีช่องทางเพิ่มรายได้มากขึ้น ก็เลยถามเพื่อน มีงานอะไรให้ทำไหมซึ่งเพื่อนก็ให้มาผมลองทำแล้ว มันไม่เหมาะกับผมเลย ผมไปต่อไม่ได้ มันเหมือนรู้สึกติดขัดกับอะไรบางอย่างในใจ ผมไม่มีความกล้าที่จะคุยอะไรกับคนนอกเลย ผมเข้าสังคมด้วยตัวคนเดียวไม่ไหว
สมัยที่ผมเรียน ผมเรียนแบบใช้การฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเลย เน้นลอกเพื่อน กับหาคำตอบในหนังสือเรียนตามโจทย์ ถึงเอาตัวรอดผ่านมาได้ ส่วนโปรเจ็คจบ ก็แก้แล้วแก้อีกเอาจริงๆมันไม่ควรจะผ่านแหละ แต่อาจารย์ก็อนุโลมให้ เรียนจบ
ปัจจุบันผมเรียนจบไป 5 ปีแล้ว ภาษาไทย ผมยังคงฟังไม่ค่อยชัด ก็เน้นอ่านเอา ผมเรียนอะไรเพิ่มก็ไม่ค่อยเข้าหัวแล้ว และผมไม่รู้ใจตัวเองแล้วว่าควรจะเดินทางไปทิศทางไหนต่อดี