เราคิดมากไปหรือปล่าวคะ😭

คือเราเป็นลูกคนเดียวในบ้านบ้านเราก็เป็นบ้านที่ดีบ้านนึงแต่พอเราเริ่มโตมาเราก็เริ่มอยู่แต่ในห้องตัวเองเวลาที่เรากับพ่อแม่อยู่กันพร้อมหน้าก็น้อยแต่พออยู่ด้วยกันพร้อมหน้าจริงๆต่างคนต่างเล่นมือถือบางวันเราก็ออกจากห้องไปกินข้าวกินน้ำหรือเข้าห้องน้ำบ้าง(บ้านเรามีห้องน้ำห้องเดียวอยู่ห้องพ่อแม่นะคะ)เราก็มีดีชวนคุยกับพวกท่านบางทีแต่เขาก็ดูคุยกับเราปัดเหมือนรำคาญตลอดเลยครึ่งนึงพ่อเราเขาซื้อของอะไรมาไม่รู้ด้วยความที่เราเป็นคนขี้สงสัยเลยถามไปแต่สิ่งที่พ่อเราตอบกลับมาคือจะรู้ไปทำไมทีแรกเราก็ตอบกลับไปว่าบอกหน่อยสิพ่อเราก็ตอบกลับมาว่าไม่รู้สึกเรื่องได้ไหมเราก็ไม่อะไรเขาละเรรก็คิดว่าเออเรายุ่งกับเรื่องเขาเกินไปแหละละครั้งแล้วครั้งเล่าเวลาเราถามบางอย่างเขาก็จะตอบกลับมาเหมือนเนเดิมบางครั้งเขาก็ตอบส่งๆกลับมาบางทีเราก็ไม่เข้าใจนะทั้งทีเวลาเขาถามเรื่องเราเราก็ตอบเจาไปทุกครั้งแต่พอเราถามทำไมเขาไม่ตอบดีๆให้เราบ้างแต่พอเราไม่ถามเขา เขาก็จะบอกว่าทำไมไม่ถามก่อนกับอีกเรื่อง
ความเป็นส่วนตัวของเรา ด้วยความที่ต้องเข้าห้องเราก่อนถึงจะเจาหลังบ้านไปซักผ้าตากผ้าอะไรได้วันไหนที่ต้องซักผ้าพ่อแม่ก็จะเข้าๆออกๆห้องเราบ่อยๆบางทีก็มาแอบดูห้องเราด้วยถ้าเขาเห็นว่าอะไรดูขัดดูขัดตาเขาเขาก็จะบอกว่าห้องมันรกบางทีเข้ามาเก็บห้องเราตอนเราไม่อยู่บ้สนอีกจนของบางอยากเราหายพอเราโวยวายเขาก็มาบอกว่าเราเก็บไม่เป็นที่เองทั้งที่เราวางไว้จุดที่เราจำได้แล้วแต่เขามาเปลียนที่มันเองบางทีเขาก็จะมาแอบดูแอบส่องเราในห้องอีกพอเราบอกเขาสิ่งที่เขาตอบกลับมาคือ กูเป็นคนจ่ายค่าห้อง แล้วเวลาของห้องเขาหายก็จะมาโทษเราก่อนเสมอไม่ว่าของที่เราใช้บ่อยหรือไม่บ่อยหายก็จะโทษเราคนแรกจนบางทีเราค่อนค่างน้อยใจและเวลาเราอาบน้ำเราจะคอยระแวงตลอดเพราะถ้าเราอาบน้ำนานพ่อเราก็จะขู่ว่าจะเอากล้องมาติดในห้องน้ำจนเราระแวงตลอดเวลาเลยค่ะ ตอนนี้เราไม่ไว้ใจพ่อแม่เท่าแต่ก่อนแล้วอะค่ะต่อให้บางทีเขาจะทำดีกับเรามากๆแต่บางสิ่งก็ทำให้ความไว้วางใจของเราทีมีต่อเขาน้อยลงมากๆอะค่ะ😭