สวัสดีครับ อยากขอคำแนะนำ+มุมมองชีวิต จากผู้ใหญ่หรือใครที่ผ่านมาเห็นกระทู้นี้หน่อยครับ ปัจจุบันผมอายุ22ปี ปัญหา(ปม)ของผมคือ พ่อกับแม่ไม่เคยมางานวันสำคัญของโรงเรียนหรือมหาลัยเลย ต่อให้เป็นวันที่ครอบครัวอื่นมองว่าสำคัญแค่ไหนก็ตาม ขนาดวันรับปริญญาของพี่ผม ก็ยังไม่มา ถึงแม้ผมจะพูดโน้มน้าวแล้วว่าชีวิตนึงมันมีโอกาสรับปริญญาไม่กี่ครั้งหรอก อยากให้แกไปถ่ายรูปกับพี่ไว้เป็นความทรงจำ หรืออย่างวันประชุมผู้ปกครองสมัยประถม-มัธยม ก็ต้องบอกเค้าล่วงหน้าก่อนหลายๆวัน ซึ่งเค้าก็จะออกอาการไม่อยากไปเช่น หงุดหงิดทันที บ่นว่าทำไมพึ่งมาบอก มันสำคัญมากขนาดที่ต้องไปไหม โดยเค้าให้เหตุผลว่าที่บ้านขายของ ปิดร้านไม่ได้ หยุดแล้วลูกค้าประจำจะหาย ถ้าเป็นงานที่เลี่ยงไม่ได้อย่างวันประชุมผู้ปกครอง วันที่ไปประชุมช่วงเช้าเราก็ต้องตื่นมาช่วยจัดของ ขายของหน้าร้านให้งานมันเสร็จก่อน เค้าถึงจะยอมไป ยิ่งไปกว่านั้นบ้านเราไม่เคยไปเที่ยวไหนด้วยกันเลย ทั้งเที่ยวต่างจังหวัดหรือแค่เดินห้างก็ไม่เคยเลย เหตุผลเหมือนเดิมคือ ปิดร้านไม่ได้เดี๋ยวลูกค้าประจำหาย เรียกได้ว่าบ้านเรา1ปีเปิดร้านทุกวัน ไม่จำเป็นจริงๆไม่มีทางหยุด ทั้งชีวิตที่จำได้ว่าหยุดคือตอน ปู่กับตาเสียแล้วต้องไปงานศพต่างจังหวัด กับ ตอนที่ทั้งบ้านติดโควิด ซึ่งมันกลายเป็นปมมากๆ เราจะกลัวเวลาโรงเรียนหรือมหาลัยมีงานที่ผู้ปกครองต้องไป ไม่กล้าบอกหรือชวนเค้า ยิ่งพอเข้ามหาลัย เพื่อนส่วนใหญ่มาจากครอบครัวพ่อแม่ค่อนข้างใส่ใจ มารับมาส่งตลอด หรือ เพื่อนเป็นอะไรนิดหน่อยก็รีบลางานมาหาเลย พอเวลาโดนเพื่อนถามว่า พ่อแม่มางานนี้ไหมก็จะยิ่งแอบน้อยใจลึกๆ เพราะรู้อยู่แล้วว่ายังไงพ่อแม่ก็ไม่มา มันดูเป็นเรื่องไร้สาระนะครับ แต่อย่างที่บอกว่ามันเป็นปัญหาที่เราเจอมาตลอดตั้งแต่เด็ก แต่ทำยังไงมันก็ยังไม่ชินเลยครับ