มาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ตามหัวข้อกันค่ะ^-^
เคยต้องพรีเซ้นต์งานขี้ๆมั้ย แบบแค่เขียนชื่อลงไปในงานนอกนั้นก็ไม่มีอะไรเลย
โอเค นี่มีประสบการณ์
มันเริ่มที่วันนั้นเป็นวันภาษาไทย แล้วที่รร.ให้ทำชุดรีไซเคิล ความที่ว่าตอนนั้นอยู่กับเพื่อนเราก็เออทำได้แน่ ในหัวคือชุดที่ทำจะถุงนมรร.หรูเลิศมาก แต่ความที่ไม่เคยได้นัดแระแล้วเพื้อนหัวกลุ่มนางตกลงจะทำคนเดียวเราก็โอเคมาก พอถึงวันจริงมันแย่มาก สิ่งที่เจอคือ เชือกฟางสองแถวไม่ยาวมาก ตัดเป็นขุยๆโดยที่หัวกลุ่มเป็นสวม มันมีแค่นั้นจริงๆ อยากด่ามากตอนนั้น แต่ความที่ว่าเป็นเพื่อนเลยเออๆชั่งมัน คงมีคนทำแย่กว่าเรา สรุปไม่มีใครทำแย่กว่า ถ้ามองในความเป็นจริง แต่ความที่ว่าต้องอวยเลยตามน้ำไป ตอนขึ้นไปพรีเซ้นต์บนเวทีให้คนทั้งรร.ดูคืออายมาก แต่เราก็ the show mush go on โดยการร่ายไปว่า เอาแนวคิดชุดนี่มากกว่าหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะ ตอนติดเกาะ ที่จะมีสาวฮาวายมากใส่ชุดที่ท่อนล่างเป็นขุยๆใบมะพร้าว(?) แต่ท่อนบนเราไม่ต้องการที่จะใช้วัสดุอื่น จึงใช้เชือกฟางแทนที่การใช้มะพร้าวเหมือนในการ์ตูน และทุกคนเงียบ ทั้งที่ชุดอื่น ทุกคนหัวเราะมีความสุข วันนั้นคือวันที่น่าอายมากๆเรื่องนึงในชีวิต เอาแหละ การพรีเซ้นต์งานขี้ๆมันไม่ได้น่าอายเลยสำหรับเรา แต่การพรีเซ้นต์งานขี้ๆ ที่ขี้จริงๆ ขี้แบบแถลำบากมันน่าอายยิ่งกว่า
ส่วนที่อ้างอิงขายหัวเราะเพราะ ตอนนั้นสะสมการ์ตูนแนวนี้ไว้เยอะมากแล้วเป็นคนอ่านอะไรตลกๆมาโดยตลอด ตอนนั้นพอคิดอะไรที่เคยผ่านๆตามาเลยพูดออกไปแบบไม่คิด แต่มันน่าเสียดายตรงที่ หนังสือการ์ตูนพวกนั้น พอชั่งขายรวมๆ 60กว่าโล ได้11บาท และนี่คือการขายสี่รอบ เคยจะลองขายต่อแล้วแต่ไม่มีใครซื้อ เลยชั่งขายให้จบๆ
เคยต้องพรีเซ้นต์งานที่มันขี้ๆมั้ย
เคยต้องพรีเซ้นต์งานขี้ๆมั้ย แบบแค่เขียนชื่อลงไปในงานนอกนั้นก็ไม่มีอะไรเลย
โอเค นี่มีประสบการณ์
มันเริ่มที่วันนั้นเป็นวันภาษาไทย แล้วที่รร.ให้ทำชุดรีไซเคิล ความที่ว่าตอนนั้นอยู่กับเพื่อนเราก็เออทำได้แน่ ในหัวคือชุดที่ทำจะถุงนมรร.หรูเลิศมาก แต่ความที่ไม่เคยได้นัดแระแล้วเพื้อนหัวกลุ่มนางตกลงจะทำคนเดียวเราก็โอเคมาก พอถึงวันจริงมันแย่มาก สิ่งที่เจอคือ เชือกฟางสองแถวไม่ยาวมาก ตัดเป็นขุยๆโดยที่หัวกลุ่มเป็นสวม มันมีแค่นั้นจริงๆ อยากด่ามากตอนนั้น แต่ความที่ว่าเป็นเพื่อนเลยเออๆชั่งมัน คงมีคนทำแย่กว่าเรา สรุปไม่มีใครทำแย่กว่า ถ้ามองในความเป็นจริง แต่ความที่ว่าต้องอวยเลยตามน้ำไป ตอนขึ้นไปพรีเซ้นต์บนเวทีให้คนทั้งรร.ดูคืออายมาก แต่เราก็ the show mush go on โดยการร่ายไปว่า เอาแนวคิดชุดนี่มากกว่าหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะ ตอนติดเกาะ ที่จะมีสาวฮาวายมากใส่ชุดที่ท่อนล่างเป็นขุยๆใบมะพร้าว(?) แต่ท่อนบนเราไม่ต้องการที่จะใช้วัสดุอื่น จึงใช้เชือกฟางแทนที่การใช้มะพร้าวเหมือนในการ์ตูน และทุกคนเงียบ ทั้งที่ชุดอื่น ทุกคนหัวเราะมีความสุข วันนั้นคือวันที่น่าอายมากๆเรื่องนึงในชีวิต เอาแหละ การพรีเซ้นต์งานขี้ๆมันไม่ได้น่าอายเลยสำหรับเรา แต่การพรีเซ้นต์งานขี้ๆ ที่ขี้จริงๆ ขี้แบบแถลำบากมันน่าอายยิ่งกว่า
ส่วนที่อ้างอิงขายหัวเราะเพราะ ตอนนั้นสะสมการ์ตูนแนวนี้ไว้เยอะมากแล้วเป็นคนอ่านอะไรตลกๆมาโดยตลอด ตอนนั้นพอคิดอะไรที่เคยผ่านๆตามาเลยพูดออกไปแบบไม่คิด แต่มันน่าเสียดายตรงที่ หนังสือการ์ตูนพวกนั้น พอชั่งขายรวมๆ 60กว่าโล ได้11บาท และนี่คือการขายสี่รอบ เคยจะลองขายต่อแล้วแต่ไม่มีใครซื้อ เลยชั่งขายให้จบๆ